ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแต่มีเอกลักษณ์ทั้งสี่นั่งอยู่หลังตำรากองโตเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยพูดคุยกันเมื่อนางกำนัลนำของว่างเข้ามา
“เหมือนข้าจะได้ยินมาว่าน้องเล็กของเ้ากลับมาแล้วใช่หรือไม่”
“พะยะค่ะองค์รัชทายาทช่างหูตาไวยิ่งนัก”
“เื่นั้นย่อมพลาดมิได้เสด็จพี่รัชทายาททรงสนพระทัยน้องเล็กของเ้านิ พวกเ้ามิสังเกตหรือพอมิมีใครมาเย้าแหย่เสด็จพี่รัชทายาท ดูเสด็จพี่เหงา ๆ พิกล”
“น้องรองเ้าพูดเช่นนั้นอาจทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดได้นะ”
องค์รัชทายาทรีบเอ่ยก่อนที่บุรุษตระกูลถิงจะเข้าใจเขาผิดไป
“ข้าเพียงชอบที่มีคู่ปรับเช่นนางก็เท่านั้น”
ชายหนุ่มใบหน้าคมคานแววตานิ่งสงบเอ่ยขึ้นก่อนจะนึกถึงอดีตั้แ่ครั้งแรกที่ได้พบกับถิงหลันครั้งนั้นเขาที่เป็องค์รัชทายาทมักจะมีผู้คนเกรงกลัวและไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้มีเพียงนางที่กล้าเข้ามาต่อว่าและแกล้งเขาจนเมื่อเขาพาน้องรองมาจวนตระกูลถิงด้วยทั้งเขาและน้องรองก็ถูกนางแกล้งด้วยกันทั้งคู่
“ทำให้องค์รัชทายาทและองค์ชายรองลำบากแล้วน้องสาวของกระหม่อมมีนิสัยไม่เหมือนใครอาจทำให้องค์รัชทายาทและองค์ชายรองขัดเคืองพระทัยหวังว่า..”
“เ้าอย่าได้คิดมากไปเสด็จพี่องค์รัชทายาททรงหมายความตามคำที่พูดนั่นแหละ ไม่ได้มีความหมายเป็อื่น”
“ความจริงน้องสาวกระหม่อมกลับเรือนได้หลายวันแล้วพะยะค่ะวันนี้ก็ยังออดอ้อนขอติดตามท่านพ่อมาด้วย”
“หลันหลันมาด้วยงั้นหรือ”
องค์ชายรองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะรีบเก็บอาการเมื่อถูกสายตาองค์รัชทายาทมองมา
“ฉุยกงกงทรงพานางไปเดินเล่นและรอบริเวณสวนพฤกษาพะยะค่ะ”
“ตอนนี้พวกเรายังพอมีเวลาเช่นนั้นพวกเราไปดูนางหน่อยเถอะ เล่นคนเดียวมาทั้งวันคงจะเบื่อแย่แล้ว”
องค์รัชทายาทเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำทั้งสามไปตามทางเพื่อเดินไปยังสวนพฤกษาแต่ขณะที่กำลังเดินไปนั้นระหว่างทางกลับพบกับสตรีร่างน้อยผิวพรรณขาวผ่องในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนปักลายดอกมู่ตาลดูงดงามอ่อนหวานที่เดินอยู่ไม่ไกลพลันทำให้ทั้งสี่หยุดเท้าลงในทันที
“ในวังหลวงนี้มีสตรีมากมายแต่ข้ามิเคยเห็น....”
ยังมิทันที่องค์ชายรองจะพูดจบสตรีที่ถูกพูดถึงหันมาทางพวกเขาทันทีรอยยิ้มน้อย ๆของสตรีร่างน้อยนั้นทำให้บุรุษที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกจั๊กจี้หัวใจไม่น้อยเด็กหญิงเดินมาคำนับบุรุษทั้งสี่ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเจื้อยแจ้วที่ทุกคนต่างคุ้นชิน
“องค์รัชทายาทองค์ชายรอง พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านมาได้อย่างไรกันเ้าคะ”
“เป็พวกพี่ที่ต้องถามเ้าเสียมากกว่าว่ามาที่นี่ได้อย่างไร”
ถิงโม่หานมองน้องสาวของตนที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่ไม่เหมือนกับเมื่อเช้าที่เข้าวังมาในใจของเขาแอบกังวลว่าน้องสาวตัวน้อยของเขาจะก่อเื่ใดในวังหลวง อีกทั้งนางยังมากับคนของคนผู้นั้นยิ่งทำให้ใจของเขากังวลขึ้นไปอีกเท่าตัว
“หลันหลันเล่นซนจนทำชุดเปียกเ้าค่ะต้องขอบคุณลุงฮู่ที่พาไปเปลี่ยนชุดสวย ๆ เ้าค่ะ”
เด็กหญิงเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มบุรุษทั้งสี่มองไปทางบุรุษที่เด็กหญิงเอ่ยถึง ‘ลุงฮู่ ?’ บุรุษที่ถูกเอ่ยถึงคำนับองค์รัชทายาทและองค์ชายรองก่อนจะหันมาเอ่ยกับหลันหลัน
“ในเมื่อคุณหนูถิงเจอพี่ชายแล้วลุงคงต้องขอตัวก่อน”
“ขอบคุณลุงฮู่มากนะเ้าคะ”
“เื่เล็กน้อย”
บุรุษมากอายุเอ่ยช้าๆ ก่อนจะหันไปมองทางบุรุษทั้งสี่ยิ้ม ๆ แล้วเดินจากไปบุรุษทั้งสี่มองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยใบหน้าสงสัยหลันหลันที่เห็นใบหน้าสงสัยเ่าั้แต่ก็มิได้สนใจกลับเปลี่ยนเื่คุยทันที
“พี่ใหญ่พี่รอง ท่านออกมาหาข้าใช่หรือไม่”
“ใช่ตอนนี้เป็เวลาพัก องค์รัชทายาทและองค์ชายรอง้าออกมาเดินเล่นเสียหน่อย”
หลันหลันมองบุรุษอีกสองคนที่ถูกเอ่ยถึงก่อนจะแอบพิจารณาอยู่ในใจ‘สองคนนี้คือองค์รัชทายาทและองค์ชายรองสินะอื่ม..รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาถึงเพียงนี้มิแปลกใจที่ถิงหลันจะหลงรักจนก่อเื่ต่าง ๆ มากมายจนทำให้ตัวเองต้องถึงที่ตายในเมื่อมาอยู่ในร่างนางร้าย ก็จัดเสียหน่อยก็แล้วกัน’ หลันหลันหรี่ตามององค์รัชทายาทและองค์ชายรอง
“ไม่เจอกันไม่กี่เดือนหลันหลันไม่คิดว่าองค์รัชทายาทและองค์ชายรองจะแล้งพระทัยถึงเพียงนี้ในเมื่อจะเดินมาหาหลันหลันแล้วทำไมองค์รัชทายาทและองค์ชายรองถึงไม่คิดจะนำของว่างมาฝากหลันหลันเสียหน่อยทั้ง ๆ ที่ยามเมื่อข้าต้องเดินทางไกลยังทรงมีพระทัยมอบผลไม้อบให้ข้ามากมายอยู่เลย”
“หลันหลันอย่าเสียมารยาท”
องค์ชายใหญ่รีบปรามหลันหลันในทันทีเด็กหญิงเล่นหน้าเล่นตาอย่างไม่เกรงกลัวจนองค์รัชทายาทและองค์ชายรองอดยิ้มให้กับท่าทีเ่าั้ของนางไม่ได้
“ขออภัยด้วยที่น้องสาวกระหม่อมเสียมารยาท”
องค์รัชทายาทและองค์ชายรองมองหลันหลันที่ทำท่าทางล้อเลียนแต่พวกเขากลับไม่ถือสากลับยิ้มตอบท่าทางเ่าั้ของหลันหลันอย่างรู้สึกสนุกและชอบความคุ้นเคยนี้เงียบๆ ในใจ
“ใครจะคิดว่าแถวนี้จะมีลิงน้อยอยู่พวกข้าจึงมิได้ติดกล้วยมาด้วย”
หลันหลันมององค์รัชทายาทที่ตอบนางยิ้มๆ ก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะกับคำพูดขององค์รัชทายาทเด็กหญิงเดินเข้าไปด้านหน้าองค์รัชทายาทที่สูงกว่านางเด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมององค์รัชทายาทที่สูงกว่านางด้วยแววตาอยากเอาชนะ
“พี่ใหญ่พี่รอง ข้ารู้แล้วว่ากวางป่าคอยาวเพียงใด กวางป่าคงจะคอยาวเช่นเดียวกับองค์รัชทายาทนี่เองฮ่า ๆ ๆ”
สิ้นเสียงหลันหลันบุรุษทั้งสามพากันหัวเราะชอบใจมิต่างจากองค์รัชทายาทที่อมยิ้มน้อยๆ ให้กับการต่อปากต่อคำของหลันหลัน
ห่างไปไม่ไกลในตำหนักที่มิค่อยมีใครพลุกพล่านเด็กชายตัวน้อยเดินตัวเปียกเข้ามาในตำหนักหวงฝูองครักษ์และคนสนิทของเด็กชายเดินเข้ามามองนายน้อยของตนที่อายุน้อยกว่าตน 3 ปีด้วยแววตาห่วงใย
“องค์ชายท่านไปเรียนกับท่านอาจารย์มิใช่หรือ เหตุใดจึงตัวเปียกมากเช่นนี้อย่าบอกนะว่าถูกองค์ชายหกแกล้งมาอีกแล้ว”
เด็กชายตัวน้อยมิกล่าวประการใดแต่กลับก้มลงมองกำไลในมือของตนก่อนมือน้อยๆ จะเผลอยกขึ้นแตะปากของตน ‘ตอนนั้นข้าถูกโยนลงไปในน้ำ ทั้ง ๆที่ข้าหมดแรงจะว่ายน้ำ’ มือน้อย ๆอีกข้างกำแน่นด้วยความแค้นก่อนจะคลายลงเมื่อนึกถึงใบหน้าน้อย ๆ ที่เขาเห็นตอนนั้น ‘ข้าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ นางเหมือนนางฟ้าที่มาช่วยชีวิตข้านางยัง....จูบ....ข้าเพื่อมอบพลังให้แก่ข้า’ เด็กน้อยใจลอยคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเขา
“องค์ชายๆ”
หวงฝูเอ่ยเรียกอีกสองสามครั้งก่อนเด็กชายตัวน้อยจะหันมองเขา
“ข้าไม่เป็อะไรข้าอยากเปลี่ยนชุด”
เด็กชายตัวน้อยเดินไปยังหลังฉากกั้นในห้องก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและใส่กำไลนั้นไว้ที่ข้อเท้าเหมือน...‘นางจะต้องเป็ชายาของข้า ของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น’ หวงฝูมองไปที่กำไลนั้นและเห็นองค์ชายของตนใส่ไว้ที่ข้อเท้าเขาเพียงแปลกใจที่องค์ชายมีกำไลที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและรูปร่างของกำไลนั้นช่างแปลกตาไม่เหมือนที่เคยพบเห็นมาก่อนแต่เขากลับไม่แปลกใจที่องค์ชายใส่กำไลไว้ที่ข้อเท้า ‘กำไลใหญ่ถึงเพียงนั้นหากใส่ข้อมือก็คงหลุดหายหรือไม่ก็ถูกองค์ชายหกแย่งไปอย่างแน่นอน’
45
