พอรถเคลื่อนตัวออกจากมหาลัย วานิกาก็หายใจไม่ทั่วท้องรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่ก่อตัวอยู่รอบๆเธอไม่รู้จะวางตัวยังไง วานิกาหันหน้าออกด้านนอก มือเรียวบางสองข้างจับกันไว้แน่น
ทินภัทรเอื้อมมือไปเปิดเพลงในรถชายหนุ่มเลือกที่จะเปิดเพลงสากลสบายๆเพื่อให้เธอได้ผ่อนคลาย เพราะสงสารเธอที่นั่งเกรงมาตลอดทาง
“น้องครับ”
แค่เพียงเสียงเรียกเบาๆของพี่ทินก็ทำให้วานิกาใจเต้นแรง เธอหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างอย่างกล้าๆกลัวๆจมูกที่โด่งเป็สันรับกับคิ้วเข้มที่เรียงตัวกันเป็เส้นสวยงาม ริมฝีปากรูปกระจับสีแดงสดอย่างคนที่ดูแลสุขภาพตัวเองอย่างดี ค้านกับสิ่งที่เธอเคยเห็นเขาสูบบุหรี่อยู่บ่อยครั้ง
เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ผ่านการทำสี ทำให้ใบหน้าของพี่ทินสว่างชวนมองดูมีเสน่ห์ออกไปทางแบดบอย มองไกลว่าหล่อแล้ว แต่พอได้เห็นใกล้ๆช่างเป็ผู้ชายที่ดูดีไปทุกส่วน
“คะ”เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆใตัวเองเล็กน้อยเพราะสายตาของเธอมองแต่ริมฝีปากพี่ทิน เขาจะคิดว่าเธอเป็คนอย่างไร ท่าทีตอนเผลอของหญิงสาวเรียกรอยยิ้มมุมปากได้เป็อย่างดี
“เรากำลังเหม่ออะไรครับ”ชายหนุ่มถามเหมือนไม่รู้คำตอบ รอยยิ้มจากริมฝีปากหยักศกเรียกความมั่นใจให้แก่สาวน้อยเธอยิ้มหวานตอบและส่ายหน้าน้อยๆเป็คำตอบ
“กำลังคิดอะไรนิดหน่อยเื่รถคะ” เธอกลบเกลื่อนเื่ที่เขาถามจะตอบพี่ทินได้อย่างไรว่าเธอตื่นเต้นที่ได้เจอพี่ หลังจากที่เธอเฝ้ามองมาเนิ่นนาน ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งที่เธอวาดฝันมาตลอดจะเป็จริง
“ก็พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ให้คนพาไปส่งถึงที่พัก ว่าแต่น้องยังไม่ได้บอกชื่อเลยนะครับ” โทนเสียงที่เขาใช้ราบเรียบและดูเป็กันเอง ทำให้วานิกาผ่อนคลายลงบ้าง ตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มประปรายด้วยรอยยิ้มวานิกาแทบจะกรี๊ดดังๆในใจ
“ชื่อวาคะ เรียนปี 1 บริหารคะ” เธอพยายามตอบคำถามให้สั้นที่สุดด้วยเพราะไม่รู้ว่าพี่ทินอยากจะรู้เื่เธอจริงๆหรือแค่ถามตามมารยาท
“ยินดีที่ได้รู้จักครับน้อง วา พี่ชื่อทินนะครับ อยู่ปี 4 วิศวะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักพี่ทินเช่นกันคะ” เธออยากพูดมากกว่านั้นแต่สมองของเธอไม่สั่งการใดๆอยากบอกเขาเหลือเกินว่ารู้จักชายหนุ่มมาตั้งนานแล้ว สมัยที่เธอยังใส่คอซอง
“พี่ว่าพี่คุ้นหน้าเรานะ” เขาแกล้งถามไปอยากรู้ว่าสาวน้อยตรงหน้าจะตอบกลับมาเช่นไร เขาจำได้ว่าเธอคือสาวน้อยที่ส่งของขวัญวันเกิดให้เขาทุกปี
ผ้าพันคอลายต่างๆรวมถึงผ้าเช็ดหน้าที่เธอส่งให้เขาเป็งานทำเอง ฝีมือประณีตสวยงาม และเดาใจเขาถูกว่าชอบแบบไหน โดยที่ไม่เคยลงชื่อผู้ส่งหลังจากรับของขวัญชิ้นแรกจากเธอไม่ถึงเดือนเขาก็สืบจนรู้ว่าเธอคือใครเขาชอบความพยายามเงียบๆของเธอ ไม่แสดงตัว และชื่นชมอยู่ห่างๆเขาจึงไม่ปฏิเสธของที่เธอส่งมาให้
“วาเห็นพี่บ่อยคะ ใครๆก็น่าจะรู้จักพี่” เธอตอบไม่ตรงคำถามหญิงสาวก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา หลังจากเมื่อคืนความรู้สึกเอ็นดูต่อสาวน้อยไร้เดียงสาตรงหน้าได้เปลี่ยนไปผู้หญิงก็เป็เหมือนกันทั้งโลกแหละ เรียกรอยยิ้มหยันจากมุมปากของชายหนุ่ม สายตาที่มองเธอเหมือนมองเหยื่อชั้นดี
“แล้ววาอยากรู้จักพี่ไหมครับ”
วานิกาเงยหน้าขึ้นสบตาทินภัทรด้วยความสับสนเธอถึงกับใบ้กินพูดอะไรไม่ออก ชายหนุ่มมองแก้มแดงๆนั้นอย่างชอบใจ
ยอมรับว่าสาวน้อยตรงหน้าหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักในแบบฉบับของเธอ ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือน ใบหน้ารูปไข่รับกันเหมาะเจาะทั้งโครงหน้าปากนิดจมูกหน่อย ผิวเรียบเนียนไร้รอยด่างดำ ผมยาวดำขลับเป็มันสลวย รูปร่างของเธอสูงโปร่งสมส่วนมองภายนอกอาจจะดูผอมไปนิด แต่เขาได้เห็นสัดส่วนเธอคืนนั้นทำให้รู้เลยว่าเธอซ่อนรูปแค่ไหน
“หิวหรือยัง เดี๋ยวพี่แวะร้านข้างหน้า”เขาไม่อยากจู่โจมเธอมากเกินไป รู้ดีว่าไม่มีอะไรที่เขาอยากได้แล้วไม่เคยได้มือที่กำพวงมาลัยรถหักเลี้ยวเข้าร้านอาหารทันที โดยไม่ได้ปล่อยให้เธอได้ปฏิเสธ
เมื่อถึงหน้าร้านอาหารชายหนุ่มก็จอดรถและเดินนำหน้าทำให้หญิงสาวไม่มีทางเลือกจำใจต้องเดินตามเขาไปพนักงานผู้หญิงพาทั้งสองไปยังโต๊ะมุมสุดที่มีความเป็ส่วนตัว และรอรับออเดอร์
“วาอยากทานอะไร สั่งได้เลยนะครับ ถือว่าเป็โอกาสพิเศษที่เราได้รู้จักกัน” สายตาของทินภัทรอ่อนโยนฉายแววประหลาด แต่ก็ดูมองไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอเลือกอาหารในมือพลิกไปมาตัดสินใจไม่ได้เพราะสมองอื้ออึง ชายหนุ่มจึงสั่งอาหารไปสองสามอย่างพยักหน้าให้พนักงานรับออเดอร์
“พี่สั่งให้วาแล้วถ้าเลือกได้ค่อยสั่งอีกทีนะครับ” เขาพูดเหมือนนั่งในใจเธอ และก็รู้อีกด้วยว่าหญิงสาวตรงหน้าประหม่าแค่ไหน
ระหว่างที่รออาหารชายหนุ่มก็ชวนคุยเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้มันน่าเบื่อจนเกินไป คุยกันได้สักพักเขาอดจะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมคุยกับเธอถูกคอ เพราะสิ่งที่เขาชอบวานิกาสามารถคุยกับเขาได้เป็อย่างดี และเขาก็รับรู้ด้วยว่าสิ่งที่เธอพูดมาจากข้างในไม่ได้ปรุงแต่ง
“วาลองทานดูนะครับ ร้านนี้เขาทำอาหารอร่อยมาก ”ทินภัทรตักปลาชิ้นพอดีคำวางใส่ในจานของหญิงสาวสิ่งที่ชายหนุ่มทำดูเป็ธรรมชาติ เมื่อหญิงสาวตักเข้าปากรสชาติอาหารอร่อยอย่างที่ชมไว้ไม่มีผิด เธอทานจนหมดนาน
เมื่อเธอรวบช้อนแสดงว่าอิ่มเขาจึงเรียกพนักงานมาเสริฟของหวาน ซึ่งเป็ไอศกรีมของโปรดจากที่คิดว่าอิ่มเมื่อเจอของชอบก็กินอย่างอร่อย รู้ตัวอีกทีไอศกรีมก็หมดไปทั้งถ้วย
“อร่อยมาก ขอบคุณนะคะที่พามา”
“ถ้าชอบวันหลังพี่พามาทานบ่อยๆ” น้ำเสียงของชายหนุ่มไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกพิเศษเธอพยายามไม่คิดมากกับประโยคนั้น แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหัวใจจึงเต้นโครมคราม
“รีบกลับไหม” หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จเขาก็พาเธอขึ้นรถแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ้มทุ้ม
“ก็ไม่รีบ มีอะไรหรือเปล่าคะ” วานิกาเอียงหน้าถามด้วยความสงสัย
“พี่จะชวนไปวันเกิดเพื่อน ไม่ดึกเท่าไหร่หรอก ” เขาจะดูออกว่าเธอกังวลเื่เวลาถ้าบอกว่ามันไม่ดึกมากเธอจะสนใจหรือเปล่า
“ที่ไหนคะ”
“Sky Pub” เธอคิดอยู่นาน นิ่งอึ้งไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ถ้าถามว่าอยากไปไหม ตอบว่ามากๆแต่เพิ่งพบกันครั้งแรกจะไปกับเขาเลย จะไม่ใจง่ายไปหน่อยเหรอ
#จะให้วาไปกับพี่ทินเลยดีไหมคะ ใครก็ได้ช่วยตอบทีคะ #
1K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
