จักรพรรดินีเฟิงจองมองมาทางเฟิงเสวี่ยเอ๋อร์ใช้สายตาเชิงขู่ให้ปฏิเสธ หลัวเสวียนที่สังเกตุเห็น
“เ้าจงตัดสินใจด้วยตัวเอง อย่าเกรงกลัวสิ่งใด”
“เฟิงเสวี่ยเอ๋อร์คาราวะท่านอาจารย์เ้าค่ะ”
“นี้เ้า…”
หลัวเสวียนชำเลืองด้วยสายตาไปยังจักรพรรดินีของอาณาจักรดารา์
“ต่อจากนี้เ้าคือศิษย์ของข้าหลัวเสวียนผู้นี้ ถึงเวลาที่จะต้องไปกันแล้ว”
“ท่านหลัวเสวียนได้โปรดเมตตาช่วยเหลืออาณาจักรดารา์ด้วย”
“ท่านอาจารย์เ้าค่ะ”
หลัวเสวียนไม่เอ่ยสิ่งใดเพียงใช้ทักษะวิชากระบี่ สร้างกระบี่นับหมื่นสังหารเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่รอบๆเมืองจนตายไปจนหมด
“สัตว์อสูรถูกกำจัดไปหมดแล้ว”
หลัวเสวียนใช้พลังของตนเปิดรอยแยกมิติ
“ออกเดินทางกันได้แล้วศิษย์ข้า”
“เ้าค่ะท่านอาจารย์”
ทั้งสามหายเข้ายังรอยแยกมิติ
“เสด็จแม่ เหตุใดท่านหลัวเสวียนถึงไม่รับลูกเป็ศิษย์ ลูกด้อยกว่านังเสวี่ยเอ่อร์ตรงไหนกันเพค่ะ”
“ลูกแม่มิได้ด้อยกว่าใคร แม้กระทั่งเสวี่ยเอ่อร์ก็ไม่มีทางเหนือกว่าลูกไปได้ แม่จะหาอาจารย์ผู้เก่งกาจมาเป็อาจารย์ให้กับลูก”
ฝั่งทางด้านหลัวเสวียน
“ท่านอาจารย์ที่แห่งนี้คือที่ใดหรือเ้าค่ะ?”
“ป่าเทพอสูรที่มีเขตแดนติดกับดินแดนมาร อาจารย์จะใช้สถานที่แห่งนี้ฝึกฝนพวกเ้า หลังจากนี้อีกสองปีจะมีการประลองระหว่างนิกายพวกเ้าจะได้เป็ตัวแทนของขุนเขาเซียนกระบี่ปราณม่วง”
“เฟิงเสวี่ยเอ่อร์ อาจารย์จะมอบแส้โลหิตัอาวุธระดับเทวะศักดิ์สิทธิ์ให้กับเ้า ส่วนนี้คือทักษะวิชาแส้วิถีพันธการทักษะระดับเซียนขั้นต่ำ อีกอย่างที่อาจารย์จะมอบให้กับเ้านั้นก็คือแหวนมิติระดับทอง”
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์เ้าค่ะ”
[ติ๊ง! ท่านได้มอบแส้โลหิตัอาวุธระดับเทวะศักดิ์สิทธิ์ให้กับศิษย์ของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบแส้โลหิตกิเลน์อาวุธระดับเซียนศักดิ์สิทธิ์ให้แก่ท่านเป็การตอบแทน]
[ติ๊ง! ท่านได้มอบทักษะวิชาแส้วิถีพันธนาการให้กับศิษย์ของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบทักษะวิชาแส้พันิญญาทักษะระดับ์ขั้นต่ำให้แก่ท่านเป็การตอบแทน]
[ติ๊ง! ท่านได้มอบแหวนมิติระดับทองให้กับศิษย์ของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบแหวนมิติระดับนิลให้แก่ท่านจำนวนสองวงเป็การตอบแทน]
หลัวเสวียนได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ก็ทำให้เขายิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย
“ท่านอาจารย์ ศิษย์เห็นท่านอาจารย์ยิ้มมีเื่อันใดที่น่ายินดีหรือเ้าค่ะ”
“มิมีอันใด”
“พี่สาวเสวี่ยเอ่อร์ ข้ามีนามว่าจ้าวชิงเยี่ยน ข้าขอเรียกท่านว่าศิษย์พี่ได้หรือไม่”
“เ้าเป็ศิษย์ของท่านอาจารย์ก่อนข้า”
“ข้าไม่ถือเ้าคะ ข้าอยากให้ท่านมาเป็ศิษย์พี่ั้แ่นี้ท่านคือศิษย์พี่ของข้า ศิษย์พี่เสวี่ยเอ่อร์”
หลัวเสวียนพยักหน้าเบาเบา ว่าไม่ขัดคล่องในเื่นี้
หลังจากนั้นหลัวเสวียนสังเกตุท่าทางของเสวี่ยเอ่อร์ผู้เป็ศิษย์เหมือนอยากจะถามอะไรบ้างอย่าง
“เสวี่ยเอ่อร์เ้ามีอันใดจะกล่าวกับอาจารย์หรือไม่”
“ท่านอาจารย์ศิษย์อยากเป็นักปรุงยาเ้าค่ะ”
หลัวเสวียนได้ยินแบบนั้นก็นำตำราทักษะหมื่นสมุนไพรออกมาจากแหวนมิติของตน
“เสวี่ยเอ่อร์นี้คือตำราทักษะหมื่นสมุนไพรจงนำไปศึกษาและจำมันให้ได้”
“เ้าคะท่านอาจารย์”
[ติ๊ง! ท่านได้มอบตำราทักษะหมื่นสมุนไพรให้กับศิษย์ของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบตำราทักษะสร้างเม็ดยาหมื่นโอสถให้กับท่านเป็การตอบแทน]
สองเดือนต่อมา…
“ท่านอาจารย์ ศิษย์ท่องตำราทักษะหมื่นสมุนไพรได้ขึ้นใจแล้วเ้าคะ”
“เมื่อเ้าจำได้ขึ้นใจแล้ว จงรับตำราทักษะสร้างเม็ดยาหมื่นโอสถไปฝึกฝนการสร้างเม็ดยา”
“เ้าคะท่านอาจารย์”
[ติ๊ง! ท่านได้มอบตำราทักษะสร้างเม็ดยาหมื่นโอสถให้กับศิษย์ของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบทักษะสร้างเม็ดยาระดับเทพ]
“ท่านอาจารย์!”
“ชิงเยี่ยนเกิดอันใดขึ้น!?”
“ท่านอาจารย์ศิษย์เจอมิติดินแดนลับขนาดใหญ่เ้าคะ ศิษย์จะลองเข้าไปสำรวจดู แต่ไม่สามารถเข้าไปข้างในได้ เหมือนมีอาณาเขตขว้างกั้นเอาไว้”
“ชิงเยี่ยนอาจารย์ขอสั่งห้ามเ้า ต่อไปนี้หากเจอสถานที่แบบใดห้ามเข้าไปเด็ดขาด”
“ศิษย์ทราบแล้วเ้าค่ะ”
หลัวเสวียนกางอาเขตของตนขึ้นมาก่อนจะเอ่ยถามกับศิษย์ของตน
“ชิงเยี่ยนบอกอาจารย์มาว่ามิติดินแดนลับที่ว่านั้นอยู่ที่ใด”
เมื่อศิษย์ของเขาบอกเส้นทางไปยังมิติดินแดนลับเสร็จ หลัวเสวียนต้องเอ่ยกำชับกับศิษย์
“เ้าสองคนห้ามออกจากอาณาเขตที่อาจารย์กางเอาไว้ อาจารย์จะเข้าไปสำรวจยังมิติดินแดนลับก่อน”
“เ้าคะท่านอาจารย์”
872
