ตอนที่ 19: ข้อเสนอรักษา
สายตาริษยาและอ้าปากค้างของเยว่เยว่แฟนเก่าที่มองคุณหนูใหญ่ปกป้องผมยังคงตลกขบขันไม่หาย ทันทีที่ประตูปิดลงเหลือเพียงเราสองคน คุณหนูผู้นิ่งขรึมก็จ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายอยู่ภายในห้องพักฟื้น VVIP ของโรงพยาบาลรอยัลเซ็นทรัลที่หรูหรา
ผมก้าวเดินสืบเท้าเข้าไปประชิดเตียงอีกครั้ง สบดวงตากลมหงส์เฉี่ยวคมของคุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ยตรงๆ ด้วยความมั่นใจ "คุณหนูเซียว ผมรู้ว่าคุณกำลังสงสัยในตัวตนและวิชาการรักษาของผม แต่ขอบอกตามตรงว่าวิชาฝังเข็มแพทย์จีนของผมไม่มีอยู่ในตำราทั่วไป และมันคือทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ของคุณในโลกใบนี้"
เซียวรั่วเสวี่ยขยับก้าวขาเอนหลังพิงหัวเตียงเล็กน้อย กลิ่นอายความเ็าแสนหยิ่งยโสที่เคยปกคลุมตัวเธอบัดนี้จางลงไปมาก ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียดนุ่มซับสีชมพูระเรื่อด้วยพลังหยางร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัว "คุณเย่เฉิน... ฉันยอมรับว่าพลังของคุณทำให้ฉันรู้สึกอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนตลอดชีวิตยี่สิบสองปีที่ผ่านมา แต่ช่วยอธิบายวิธีการรักษาร่างกายของฉันให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหมคะ? ทางการแพทย์ปัจจุบันบอกว่าโรคของฉันเป็เื่พันธุกรรมที่ไร้หนทางรักษา"
ผมพยักหน้ารับคำพลางอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังมีเหตุผล: "โรคเส้นชีพจรหัวใจหนาวเย็นประหลาดของคุณ เกิดจากการอุดตันของมลพิษเย็นสะสมในท่อลมปราณขั้วหัวใจมาแต่กำเนิด ส่งผลให้ร่างกายของคุณขาดธาตุไฟหรือหยางชี่บริสุทธิ์ในการกระตุ้นขับเคลื่อน และจุดศูนย์กลางของเส้นชีพจรเย็นนี้ไม่ได้ตั้งอยู่ที่อื่นใด ทว่าตั้งอยู่ในบริเวณอุ้งเชิงกรานและท้องน้อยของคุณ ซึ่งเป็จุดกำเนิดพลังงานหยินของสตรี หากใช้วิธีการผ่าตัดทางตะวันตกก็รังแต่จะทำลายเส้นประสาทและชีพจรลมปราณจนทำให้เสียชีวิตทันที"
ผมสบตานางหงส์ of เธอพลางเน้นย้ำประเด็นสำคัญดึงจังหวะกระชั้นชิด: "การฝังเข็มทองของผมเมื่อครู่เป็เพียงการสะกดระงับไอเย็นไว้ชั่วคราวเท่านั้น หาก้าขุดรากถอนโคนมลพิษเย็นนี้ให้หมดจดร้อยเปอร์เซ็นต์ จำเป็ต้องรักษาผ่านกระบวนการ 'การโคจรรักษาร่วมรักผสานธาตุหยินหยาง' โดยตรง... ร่างกายของผมมีธาตุหยางร้อนบริสุทธิ์ระดับเข้มข้นที่สุด ผมจำเป็ต้องสอดแทรกแก่นกายสอดใส่เข้าสู่ช่องทางรักของคุณในขณะที่ฝังเข็มสะกด เพื่อส่งผ่านพลังความอบอุ่นและน้ำรักหยางเข้าล้างท่อชีพจรขจัดไอเย็นจากท้องน้อยลามขึ้นไปถึงขั้วหัวใจของคุณโดยตรง"
เซียวรั่วเสวี่ยฟังคำอธิบายจนจบใบหน้าสะสวยปานน้ำแข็งแกะสลักพลันเห่อร้อนแดงซ่านไปถึงใบหู ร่องอกอวบอิ่มพะเยิบขึ้นลงรัวเร็วด้วยความเขินอายปนตกตะลึงลนลาน ร่างกายของเธอที่บริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับหิมะไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนกลับต้องมาร่วมรักแนบชิดเพื่อแลกชีวิตรอด เธอแอบคิดว่าหนุ่มตรงหน้าเป็คนลามกจอมลวงโลกหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงสายตาคมปลาบที่แสนจริงใจบวกกับััอุ่นร้อนที่ดึงเธอขึ้นมาจากความตายเมื่อครู่ รวมถึงเสน่ห์ดึงดูดระดับเทพของผมที่กระตุ้นประสาทััของเธอ ทำให้เธอปัดความกังขาออกไปจนหมดสิ้น
"ถ้าวิธีการรักษาของคุณสามารถทำให้ฉันมีชีวิตรอดอยู่ได้... และหลุดพ้นจากความทรมานหนาวสั่นนี้ได้..." เซียวรั่วเสวี่ยเอ่ยพึมพำน้ำเสียงสั่นสะท้านหลบสายตาเอียงแก้มแดงซ่าน "ฉันยินดีตกลงเข้ารับการรักษากับคุณค่ะเย่เฉิน"
ในขณะนั้นเอง เซียวรั่วหยง (อาสอง) เปิดประตูเดินก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้งด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจพยายามเกลี้ยกล่อม "รั่วเสวี่ย... เื่ออกจากโรงพยาบาลอาจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ แต่เื่การรักษากับหนุ่มคนนี้... อาคิดว่าเราควรพาเขากลับไปรักษาที่คฤหาสน์ตระกูลเซียวจะปลอดภัยกว่านะ มีบอดี้การ์ดและแพทย์หลวงคอยดูแลใกล้ชิด..."
"อาสอง..." เซียวรั่วเสวี่ยตัดบทตวัดสายตาเย็นเฉียบจ้องมองรองประธานเซียวทันที แผ่รังสีนางพญาอำนาจล้นหลาม "หนูตัดสินใจแล้วว่าจะไปรักษาตัวที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวของคุณเย่เฉิน และถ้าอาสองยังกล้าเข้ามาจุ้นจ้านเื่ส่วนตัวของหนูอีกแม้แต่คำเดียว... หนูจะเปิดเผยเอกสารงบประมาณจัดซื้อเท็จและการไซฟอนเงินบริษัทไปให้ชู้รักที่คุณปู่และคณะกรรมการยังไม่ทราบเื่ ทราบทันทีค่ำคืนนี้!"
เซียวรั่วหยงใบหน้าซีดเผือดอ้าปากค้างเหงื่อตกพล่านลนลานรีบปิดปากสนิทโค้งหัวล่าถอยออกไปทำตามคำสั่งออกจากโรงพยาบาลทันทีอย่างไร้ทางเลือกเพื่อเอาตัวรอด
บอดี้การ์ดเสื้อสูทดำแปดคนก้าวสืบเท้าเดินคุ้มกันผมและคุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ยลงลิฟต์ VIP มายังทางออกด้านหน้าโรงพยาบาล ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงอ้าปากค้างของเยว่เยว่ (แฟนเก่า) และหลี่เทียนห้าวที่ยืนดูอยู่ตรงมุมตึกด้วยความอิจฉาริษยาและเสียใจแสนสาหัส เยว่เยว่ที่เพิ่งโดนไล่ออกถึงกับทรุดลงร้องไห้โฮเมื่อเห็นผมควงคุณหนูใหญ่นั่งรถปอร์เช่ พานาเมร่า คันหรูสีดำทมิฬของผมพุ่งทะยานออกรถออกไปอย่างสง่างามโดยไม่แลสายตามองพวกขยะคู่นั้นเลยแม้แต่ปลายก้อย
ผมขับรถปอร์เช่คันหรูนำทางพาคุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ยตรงเข้าสู่เพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองของผม ตลอดการขับขี่รถพอร์ชบนทางด่วนที่ทอดผ่านแม่น้ำสายใหญ่ของเมืองหลวง เซียวรั่วเสวี่ยแอบมองใบหน้าคมคายของผมที่สะท้อนแสงไฟนีออนด้านนอกอย่างชื่นชม เธอเอ่ยถามเสียงเบาปนสงสัย "คุณมีทักษะการแพทย์วิเศษขนาดนี้ และยังมีเงินขับรถหรูแบบนี้... ทำไมถึงยอมลดตัวไปขับมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารล่ะคะ?"
ผมยิ้มบางๆ พลางสร้างเื่โกหกที่แสนลึกลับ "ผมเป็ทายาทของตระกูลแพทย์แผนจีนโบราณที่เร้นกายในป่าเขา ปู่ของผมสั่งให้ผมเข้าสู่เมืองใหญ่เพื่อฝึกฝนจิตใจและััสัจธรรมชีวิตผ่านอาชีพไรเดอร์ส่งอาหาร ก่อนที่จะเริ่มใช้วิชารักษาผู้คนจริงจังครับ" คำตอบของผมทำให้ภาพลักษณ์ของผมดูมีเสน่ห์ลึกลับและน่าค้นหาในสายตาของคุณหนูใหญ่มากขึ้นทวีคูณ
ในระหว่างการเดินทาง ไอเย็นในร่างกายของเธอยังคงหลงเหลือ รั่วเสวี่ยเอื้อมมืออันเย็นเฉียบของเธอมาแตะโดนท่อนแขนแกร่งของผมที่กำลังประคองเกียร์รถ ทันทีที่ผิวอุ่นร้อนของผมปะทะัักับนิ้วมือเย็นจัดของเธอ ร่างบางสั่นสะท้านวูบอย่างมีความสุขกับกระแสอุ่นซ่านที่แล่นพล่านผ่านิั เธอเล่าเื่ราวชีวิตในอดีตให้ผมฟังด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตั้แ่เธอยังเล็ก ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับการฝึกฝนเข้มงวดเพื่อขึ้นสืบทอดตระกูลภายใต้แรงกดดันจากญาติพี่น้องที่หวังฮุบสมบัติ จนไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นหรือมีความรักเหมือนคนทั่วไปเลย
เมื่อพวกเราก้าวเดินเข้าสู่ห้องเพนท์เฮาส์หรูส่วนตัวกว้างขวางของผมผ่านลิฟต์ส่วนตัวที่เปิดตรงเข้าสู่ห้องโถงกว้างขวางปูพื้นหินอ่อนขัดเงาวับ ผนังกระจกใสบานั์มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของมหานคร เตียงนอนขนาดใหญ่พิเศษปูด้วยผ้าไหมสีดำเรียบหรูตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ทันทีที่ประตูล็อกลงเสียงดังแกรก บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสนิทลง ทว่าในวินาทีนั้นเอง อุณหภูมิร่างกายของคุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ยกลับลดฮวบวูบลงเฉียบพลันเนื่องจากความตื่นเต้นสะสมและพิษหนาวหนืดที่กำเริบขึ้นมาปะทะขั้วหัวใจอีกระลอก ร่างระหงสั่นเทาเกร็งระริกจนฟันกระทบกันดังกึกๆๆ เธอเข่าอ่อนทรุดลงโผเข้ากอดกอปรซบอกแกร่งอุ่นร้อนของผมไว้แ่าตัวสั่นเทา
"เย่เฉิน... ฉันหนาว... พิษเย็นมันกำเริบขึ้นมาอีกแล้วค่ะ... ช่วยฉันด้วย... รีบรักษาฉันที..." เสียงหวานสั่นเครือเว้าวอนน่าเอ็นดู
ผมอมยิ้มก้าวแขนช้อนอุ้มร่างสั่นเทาที่แสนงดงามล้ำค่าของเธอขึ้นมาในอ้อมแขน ััทรวงอกอวบหยุ่นเบียดชิดแผงอกผมแน่นปานแก้วแตก ก่อนจะพาเดินตรงไปยังเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่พิเศษกลางห้องพัก ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกเผยร่างระหงสั่นเกร็งสะท้าน ผมวางเธอลงบนผ้าไหมสีดำอย่างเบามือพลางกระซิบแ่เบาข้างขมับ
"รั่วเสวี่ย... ถอดชุดคนไข้สีขาวของคุณออกซะเดี๋ยวนี้ครับ เพื่อให้ผมสามารถฝังเข็มและเริ่มกระบวนการถ่ายเทพลังหยางร้อนถอนพิษเย็นออกจากร่างกายของคุณได้ทันที"
ดวงตากลมหงส์สั่นระริกจ้องมองสบตาผมอย่างเชื่อฟัง นิ้วมืออันสั่นเทาของเธอขยับไปที่ปมผูกเชือกเสื้อคนไข้สีขาว ค่อยๆ คลายออกช้าๆ จนชุดหลุดลื่นไหลพ้น่บ่าและเรียวแขน เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องสะสลวยขาวนวลราวหิมะบริสุทธิ์สะกดสายตาของผม ร่างกายที่สั่นระริกกึ่งเขินอายกึ่งหนาวสะท้านนอนแผ่อยู่บนผ้าไหมสีดำสนิทดั่งรูปปั้นนางฟ้าน้ำแข็งที่สะกิดไฟรักของผมในทันที
ผมก้าวขึ้นไปคร่อมทับเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธออย่างแ่เบา ปลดเสื้อยืดแขนสั้นสีน้ำเงินของไรเดอร์และกางเกงโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกมัดกล้ามเนื้อลอนแน่นแกร่งร้อนระอุขึ้นเหนือเรือนร่างของราชินีน้ำแข็ง และแก่นกายอสูรกายเก้านิ้วที่ตื่นตัวแข็งขึงปูดนูนอย่างน่าเกรงขามสะท้อนแสงจันทร์ ในมือผมถือเข็มทองระยิบระยับเตรียมนิมิตกู้ชีพและพร้อมเริ่มศึกรักสอนวิชาที่ร้อนแรงที่สุดในชีวิตทันที! ศึกความรักและการสยบพิษร้ายเพื่อดึงราชินีน้ำแข็งกลับสู่ความเป็คนธรรมดาที่แสนอ่อนนุ่มกำลังจะเริ่มบรรเลงขึ้น ณ วินาทีนี้อย่างแน่นอนและจะทำให้เธอจดจำอุณหภูมิร้อนแรงที่แสนวิเศษในร่างกายของผมนี้ไปตลอดกาลชีวิตใหม่ของเธอ!
5K
