ฉันเป็นป้าของนางเอก

หลินลี่ไม่ได้เข้าป่าไปหาถู่โต้วอย่างที่กล่าวอ้างกับทุกคน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้นถู่โต้วเป็นอย่างไร ถ้ามันปลูกจนยาวสุดลูกหูลูกตานางก็พอเข้าใจว่ามันคือแปลงปลูกถู่โต้ว แต่ถ้ามันโผล่มันต้นสองต้นในป่านางไม่มีทางรู้แน่

อย่างต้นผิงกั๋วถ้าไม่ออกผล หรือเคยเห็นว่ามันออกผลมาก่อนนางก็ไม่มีทางรู้เช่นกัน

หญิงสาวกำลังจะกลับบ้าน และตั้งใจจะเอาถู่โต้วออกมาตอนนี้เพื่อไม่ให้ต้องแบกไกล ๆ แต่ก็พบบุรุษผู้หนึ่งที่หลบอยู่หลังต้นไม้เสียก่อน

หลินลี่พยายามเอามืออุดปากตัวเองไว้ ทำไมถึงมีคนทำท่าทีแปลก ๆ แถวบ้านนางด้วย นางเป็นสตรีที่ไม่ได้มีพละกำลังอะไร ทั้งไม่มีอาวุธติดตัว ในครัวของปู่ก็ไม่มีอาวุธอะไรนอกจากมีด ใช่แล้วมีด หลินลี่ยังไม่ทันได้เอามีดออกมานางก็พบคนที่คุ้นหน้าก่อน

ป้ารอง!!

หญิงสาวส่งสัญญาณไปให้ป้าของตน ว่ามีบางคนซ่อนอยู่ตรงนี้ ป้ารองนั้นห่างจากบุรุษชุดดำประมาณ 4 จั้ง (10 เมตร) แต่ไม่นานนางก็รู้ได้ว่าจุดที่นางยืนอยู่มันเป็นจุดบังสายตา หลินลี่รู้สึกว่านางจะต้องทำอะไรบางอย่าง

จู่ ๆ ป้ารองก็ยิงหน้าไม้มาทางนาง นางเผลอหลับตาแต่ก็พบว่ามันโดนบุรุษผู้นั้นก่อนที่จะถึงนาง บุรุษชุดดำรีบวิ่งออกมาออกที่ซ่อน ขณะที่วิ่งเขาหันหน้ามาสบตากับนาง ผ้าคลุมนั่นหลุดออกพอดี สวรรค์ เขาหล่อมาก

นางทรุดตัวลงอย่างหมดแรง ทำไมบุรุษที่หน้าตาดีเช่นนี้ต้องมาด้อม ๆ มอง ๆ แถวบ้านนางด้วย นางไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองแต่อีกไม่ถึง 10 จั้ง ก็จะถึงบ้านของนาง และที่นี่ก็มีเพียงบ้านพวกนางหลังเดียว

ไม่มีทางที่เขาจะมาดีแน่ ๆ นางไม่รู้ว่าตัวเองได้สร้างศัตรูไว้ที่ไหนหรือไม่ หลินลี่คนเก่าเป็นคนที่ไม่สู้คน นางไม่ค่อยได้ข้องเกี่ยวกับใคร หรือจะเป็นบ้านใหญ่ แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้ พวกเขาไม่น่าจะมีปัญญาจ้างวานใครได้นอกจากพวกอันตพาลในหมู่บ้าน

พอหายตกใจ นางก็พบว่าป้ารองหายไปแล้ว แล้วนางมาทำไมในป่าไม่ใช่ว่าวันนี้นางสอนเด็ก ๆ เขียนอักษรไม่ใช่หรือ

หลินลี่พบว่าตัวเองหัวช้ามาก ถ้าเขาไม่ได้มาหานาง ก็ต้องเป็นป้ารองแน่นอน บางทีป้ารองอาจจะรู้จักเขาก็เป็นได้ ถ้าได้เจอกันอีกครั้งนางไม่มีทางลืมใบหน้านั้นแน่ แต่คนรู้จักสมัยนี้เขาทักทายกันด้วยวิธียิงหน้าไม้ทะลุแขนหรือ

หญิงสาวเดินจนเกือบจะถึงบ้านก็พบว่าตนลืมเอาถู่โต้วใส่ตะกร้าที่หิ้วไว้ข้างหลัง เมื่อมองซ้ายขวาแล้วไม่มีคนนางจึงเอามันออกมาในพริบตา

…

หลินเว่ยเว่ยสั่งให้เด็ก ๆ กลับเข้าบ้านไป นางอ้างว่าจะตรวจตรารอบบ้านก่อน เด็กทั้งสองโดยเฉพาะหลินซานก็เข้าใจว่าป้ารองอยากจะล่ากระต่ายตัวนั้นให้ได้ เขารู้สึกภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อยที่ตนก็ทำบางอย่างที่คนอื่นทำไม่ได้

หลินเว่ยเว่ยพบว่าหลินลี่ก็กำลังกลับมาเช่นกัน แต่นางก็ต้องหยุดลง เมื่อพบว่านางเอาถู่โต้วออกมากลางอากาศ หญิงสาวตกใจเล็กน้อย นางรู้ดีว่าหลินลี่สามารถทำแบบนี้ได้ เพราะของกิน ของใช้ในบ้านย่อมแตกต่างออกไป มันไม่ใช่ของแพงที่เด็ก ๆ เข้าใจผิด มันไม่ใช่ของที่นี่ตั้งแต่แรก

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นกับตา มันช่างง่ายดายอะไรขนาดนี้ นางนึกว่ามันจะยากกว่านี้เสียอีก

“ป้ารอง” หลินเว่ยเว่ยหันไปตามเสียงเรียก นางยังคงถือหน้าไม้ไว้อยู่

“ป้ารองกำลังทำอันใดอยู่ เหตุใดถึงถือหน้าไม้เช่นนี้” หลินลี่ลองถามดู

“พอดีข้ายิงกระต่ายได้หนึ่งตัวน่ะ แต่มันหนีไปได้ ข้าไม่กล้าวิ่งตามไปเพราะกลัวเจ้าก้อนแป้งจะกระทบกระเทือนน่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ ๆ

หลินลี่ตั้งใจจะถามถึงบุรุษชุดดำในป่าก็ไม่กล้าถามไป ถ้าป้ารองต้องการเล่านางคงจะเล่าไปแล้ว กระต่ายที่ว่าคงจะเป็นบุรุษชุดดำเป็นแน่ เพราะนางยิงเข้าเป้าไปเต็ม ๆ

แต่นางก็อดสงสัยไม่ได้จึงลองถามอ้อมค้อมไป “ช่วงนี้ป้ารองได้ติดต่อกับผู้ใดหรือไม่เจ้าคะ”

หลินเว่ยเว่ยเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ หลินลี่เห็นเป็นเช่นนั้นก็รีบแก้ตัว “อย่างท่านกงสือล่ะ ป้ารองได้ติดต่อเขาไปหรือไม่ ข้าอยากจะขอบคุณเขาน่ะเจ้าค่ะ”

หลินเว่ยเว่ยพยักหน้า และเอ่ยตอบไป “ข้าก็อยู่กับพวกเจ้าตลอดจะให้ติดต่อเขาตอนไหนล่ะ ส่วนเรื่องขอบคุณเอาไว้เราค่อยเข้าไปหาเขาอีกครั้ง”

หลินลี่รู้สึกหงุดหงิดในใจ นางยังสงสัยเรื่องราวของป้ารองอีกมากมาย แต่นางกลับทำได้แค่เลี่ยงไปมาเท่านั้น หลินเว่ยเว่ยกำลังหันกลับไป ในที่สุดหลินลี่ก็รวบรวมความกล้าสำเร็จ

“ป้ารองข้าขอถามอะไรบางอย่างได้หรือไม่ ถ้าท่านไม่สะดวกใจก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” หลินลี่กลั้นหายใจ และเผลอหลับตา

หลินเว่ยเว่ยยกยิ้ม “ว่าอย่างไร” นางเข้าใจดีว่าตัวนางมันน่าสงสัยมากแค่ไหน แต่บางเรื่องไม่ใช่ว่าปิดบังแต่ตัวนางก็ยังหาคำตอบไม่ได้

หลินลี่ยิ้มกว้าง นางอยากถามมานานแล้ว แต่ห่วงว่าบางเรื่องจะกระทบใจป้ารอง และนางยังคิดว่าถ้าป้ารองอยากเล่าคงเล่าไปนานแล้ว แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้มันกระตุ้นของอยากรู้ของนาง

โดยเฉพาะเรื่องบุรุษชุดดำ ทำไมป้ารองถึงไม่พูดอะไรเลย ถ้ามีเหตุการณ์ไม่ดีก็ควรจะต้องบอกกล่าวกันบ้าง นางห่วงความปลอดภัยของป้ารองตั้งหาก ไม่ได้อยากรู้อะไรทั้งนั้น

“ป้ารองไม่คิดจะติดต่อกับตระกูลหลวนหรือเจ้าคะ อย่างไรเจ้าก้อนแป้งก็เป็นบุตรของเขา ทั้งบ้านใหญ่กำลังจะส่งหลินซูเจียวไปแต่งเข้าตระกูลหลวน ท่านไม่คิดจะทำอะไรกับมันเลยหรือ” หลินลี่พูดมันออกไปรวดเดียว

“ข้าทำอะไรไม่ได้ ตระกูลหลวนย่อมรู้จักซูเจียว รับภรรยาเข้าบ้านโดยไม่สืบประวัติเลย คงเป็นไปไม่ได้ ส่วนเรื่องเจ้าก้อนแป้งข้าก็กำลังคิดอยู่ เจ้าก็เห็นว่าครรภ์ของข้าก็โตขึ้นทุกวัน ๆ ข้าไม่สามารถอยู่หมู่บ้านต้าหนิวได้ตลอดไป ถ้าตระกูลหลวนรับหลินซูเจียวเข้าบ้าน ไม่ว่าจะตำแหน่งภรรยาเอก หรืออนุภรรยา ข้าก็จะไม่คิดเรื่องนี้อีก” หลินเว่ยเว่ยบอกไปตามตรง นางคงจะติดต่อตระกูลหลวนไปแน่ ๆ ถ้าในอนาคตเจ้าก้อนแป้งอยากเจอบิดา ส่วนตัวนางนั้นนางไม่ต้องการพบเขาอีก นางจำหน้าเขาไม่ได้ จึงไม่รู้สึกอะไรกับเขาทั้งสิ้น

จะเสียดายก็แค่ของบางอย่างที่บิดาของหลินเว่ยเว่ยมอบไว้ให้ มันเป็นของขวัญไม่กี่ชิ้นที่บิดามอบให้นาง นางเองก็ไม่รู้ว่ามันถูกขายไปหรือนางป๋ายเก็บไว้ แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นถึงตระกูลขุนนาง คงไม่อยากใช้เครื่องประดับที่มาจากบ้านนอก

แม้ป้ารองจะตอบไปหมดแล้ว แต่นางยังรู้สึกค้างคาใจไม่หาย โดยเฉพาะเรื่องบุรุษชุดดำ เขาเป็นใครกันแน่

“ป้ารองคือข้าเห็น…” หลินเว่ยเว่ยกดยิ้มและพูดต่อ “เรื่องในป่าน่ะหรือ”

“ทะ…ท่านรู้” หลินลี่พูดเสียงสั่น นางตกใจเป็นอย่างมาก

“ข้าเห็นเจ้าพยายามส่งสัญญาณอยู่นะ” หลินเว่ยเว่ยบอกไปตามตรง

หลินลี่ตกใจ เห็นแล้วทำไมต้องแสร้งทำเป็นไม่เห็นเล่า “ข้าต้องใช้สมาธิน่ะ” หลินลี่แปลกใจหรือว่าป้ารองจะอ่านใจได้

“ข้าไม่ได้อ่านใจเจ้าได้ สีหน้าเจ้าแสดงออกมาทั้งหมด” หลินเว่ยเว่ยพูดอย่างรู้ทัน

“งั้นป้ารองรู้จักบุรุษผู้นั้นหรือไม่” หลินลี่ถามเรื่องที่สงสัยที่สุด

“ไม่ ข้าจำหน้าเขาไม่ได้”

“ป้ารองใบหน้าเช่นนั้น ไม่มีทางที่เห็นแล้วจะจำไม่ได้” หลินลี่ตอบจริงจัง หลินเว่ยเว่ยหลุดขำ

“ข้าเห็นแค่ดวงตาเขาเพียงชั่วครู่” หลินเว่ยเว่ยไม่รู้จักเขาจริง ๆ แม้จะรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่แค่สายตาอาจจะบอกอะไรไม่ได้

“หรือว่าจะเป็นอดีตคู่หมั้นของป้ารอง” หลินลี่ลองถามไปอีกเพราะไม่รู้ว่าจะกล้าถามแบบนี้อีกเมื่อไร ทั้งนางรู้ดีว่าป้ารองไม่ได้กลับไปคืนดีกับอดีตสามี แต่นางได้เป็นอนุของเสนาบดีอายุน้อยตระกูลโม่ ใต้เท้าโม่ผู้นั้นช่วยนางไว้หลายอย่างแม้หลินเว่ยเว่ยจะทำอะไรไม่ดีไว้ก็ตาม

หลินเว่ยเว่ยหยุดคิด หลินเว่ยเว่ยคนเก่าจดจำโม่เฉียนได้ทุกอิริยาบถ ในใจลึก ๆ ของนางเฝ้ารอที่จะได้พบโม่เฉียนอีกสักครั้ง จึงเป็นไปไม่ได้ที่นางจะจำดวงตาของเขาไม่ได้

“ไม่ใช่” หลินเว่ยเว่ยส่ายหน้า “แต่ทำไมเจ้าถึงคิดว่าเป็นเขาล่ะ ในเมื่อข้ากับเขาถอนหมั้นไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ยามนั้นเจ้าน่าจะอายุแค่เพียง 5 หนาวเท่านั้น”