"แย่แล้วข้าทำให้แม่นางสวินโกรธ ฮะฮาฮา" จิ่งจูลุงคนขับรถพูดและหัวเราะอย่างมั่นหน้า ใครๆ หากไม่โง่พอต่างรู้ว่าท่านขุนิเค่อเอ็นดูสวินจื่อหรานเป็พิเศษ แต่ลุงจิ่งจูคนนี้ก็กล้าพูดแกล้งสวินจื่อหราน
แต่ที่เขาพูดแบบนี้ได้ก็เพราะจิ่งจูมีฐานะพิเศษ เขาคือเพื่อวัยเด็กของิเค่อ จิ่งจูนับิเค่อเป็ลูกพี่ั้แ่เด็กๆ แม้ตัวเขามีอายุมากกว่าิเค่อ 5 ปี ิเค่อชอบจิ่งจูเพราะความซื่อสัตย์ จึงเลี้ยงดูจิ่งจูเรื่อยมา จากเด็กๆ ให้ขนม โตมาให้วิชา หนุ่มฉกรรจ์มอบเนื้อสัตว์และยา
ภายหลังิเค่อร่ำรวย จึงฝึกฝนจิ่งจูหนักขึ้น เพียงแต่พร์และความสนใจด้านยุทธ์ของจิ่งจูค่อนข้างสามัญ สติปัญญาก็งั้นๆ ฝึกมาหลายปีแม้ได้ทรัพยากรไปไม่น้อยแต่ก็พึงถึงระดับสองของนักยุทธ์มาได้อย่างกล้อมแกล้ม
พร์พิเศษของจิ่งจูคือจำทางแม่นบวกกับความเป็คนซื่อสัตย์งานคนรถจึงถูกใจจิ่งจูมาก
สวินจื่อหรานไม่รู้ว่าจิ่งจูคือคนสนิทของิเค่อ นอกจากนั้นเพราะไม่ดูแลตัวเอง นักยุทธ์แม้แก่ช้ากว่าคนธรรมดามาก แต่จิ่งจูหน้าแก่มาั้แ่เด็กแล้ว การถูกเรียกลุงเขาชินแล้ว!!!
รถเคลื่อนตัวไปความเร็วไม่มากนัก รถยนตร์ของโลกใบนี้ยังไม่ค่อยทันสมัย การขับเร็วเกินไปทำให้รถกระเด้งแรง นอกจากนั้นถนนของโลกใบนี้ส่วนใหญ่เป็แบบปูหิน ไม่ใช้ถนนลาดยาง ดังนั้นหากไม่รีบร้อน ขับ่ความเร็วต่ำคนนั่งจึงจะนั่งสบาย
รถเคลื่อนตัวไม่เร็วนัก มันเคลื่อยไปเลื่อยๆ
เมื่อไม่ได้ถูกลุงจิ่งชวนคุย สวินจื่อหรานคล้ายเหม่อลอย ไม่ช้านางเปิดหน้าต่าง มือราดไปกับขอบประตูรถที่เอากระจกลง จากนั้นนางเอียงคออิ่งแขนเป็หมอน ในใจนางคิดบางสิ่งไม่หยุด
จน...
เมื่อถึงบ้านที่เป็ตึกแถว ซึ่งหน้าบ้านมีระยะร่นไม่น้อย สวินจื่อหรานโค้งตัวให้จิ่งจู บริเวณซุ้มประตูหน้าบ้านของตน
"ลุงจิ่งขอบคุณที่มาส่งนะเ้าคะ"
"มันเป็หน้าที่ ไปละแม่นางคนสวย" ลุงจิ่งโบกมือลา
สวินจื่อหรานเมื่อเดินเข้าไปในบ้าน หลังจากรอดผ่านซุ่มประตูซึ่งเป็ทางเข้าจุดแรก
นางไปยืนที่หน้าบานประตู ซึ่งเป็ประตูส่วนของตัวบ้าน นางหันซ้ายมองขวา มั่นใจว่าไม่มีใครมองมาที่นาง แทนที่นางจะใช้กุญแจไขประตูเปิดเข้าไป
แต่นางกลับใช้มือของตัวเองประทับลงกลางบานประตูไม้ มันปรากฏวงจรลี้ลับทรงกลม ซึ่งหากิเค่ออยู่ตรงนี้ เขาจะรู้ได้ทันทีว่านี่คือการใช้พลังิญญากระตุ้นวงจรอาคม ซึ่งเป็สิ่งที่เหล่าจอมคาถาทำกันเป็เื่ปกติ
หน้าบ้านตึกแถวที่ธรรมดา ปรากฏว่ามีค่ายกลเล็กตั้งอยู่ และเมื่อประตูบ้านกำลังจะเปิด
"แม่"
สวินจื่อหรานสะดุ้ง นางใแรง เมื่อหันหลังกลับนางพบสตรีชุดดำ ซึ่งชุดของสตรีนางนี้มีลักษณะรัดรูปและดำด้าน มันมีคล้ายชุดบอดี้สูททั้งตัว รัดด้วยสายหนังใช้เกี่ยวที่คล้องกระเป๋าใบเล็กต่างๆ ทั่วหน้าขาและแขน
สตรีที่เรียกสวินจื่อหรานว่าแม่ นางสวมหน้ากากกระต่ายหูตกที่ดูเ็า ชุดของนางมีรอยเืเลอะทั่ว
"ซุ่ยหลิงเ้าทำให้แม่ใ"
"ข้าแค่เรียกท่านแม่เฉยๆ ทำไมท่านต้องใด้วย แม่... ทำไมท่านใจลอยยิ่งนัก..." ขณะพูดอยู่ๆ 【กงซุ่ยหลิง】ก็หยุดพูดต่อนางก้าวเดินเร็วประชิดตัวสวินจื่อหรานผู้เป็มารดาและนางใช้มือจับไปที่หางตา "ท่านร้องไห้ หางตาท่านมีรอยคราบน้ำตา ท่านแม่บอกข้ามามีใครรังแกท่านงั้นรึ ข้าจะไปจัดการมัน!"
"ไม่ ไม่มีใครรังแกแม่" ระหว่างพูดสวินจื่อหรานรีบใช้สองมือเช็ดหน้าและบาดน้ำตา พร้อมรีบดันมือลูกสาวออก
"แม่ข้าไม่เคยถามท่าน ไม่เคยสืบเื่ที่ว่าท่านทำงานเกี่ยวกับอะไร เพียงแต่บ้านหลังนี้และอาการของท่านแม่ที่ดีขึ้นตลอดหลายปี งานธรรมดาหรือแม้แต่รายได้จากผู้เป็นักยุทธ์ทั่วไปยังไม่พอจ่าย ท่าน... ได้" กงซุ่ยหลิงคล้ายตั้งใจจะพูดบางสิ่ง
แต่นางก็หยุดที่จะพูดสำเร็จ นั่นเพราะบางคำพูดนั้นไม่น่าฟังยิ่ง
ดวงตาสวินจื่อหรานเบิกกว้างก่อนหดเล็ก ไม่นานหน้าอกอวบของนางขยับเด้งขึ้นลงจากการหายใจแรงหลายครั้ง
บางคำพูด ใครๆ พูดออกมาสวินจื่อหรานไม่โกรธ เพียงแต่ไม่ใช่กับลูกของตัวนาง
โชคดีที่บุตรธิดาของนางไม่พูดสิ่งไม่น่าฟังออกมา
"แม่ทำงานสะอาด ไม่มีอะไรไม่ดี" เสียงของสวินจื่อหรานหนักแน่น
"เ้าคะท่านแม่"
...
วันใหม่ที่สดใส สายวันสักหน่อย สวินจื่อหรานตื่นสายเล็กน้อย ก่อนเริ่มวันใหม่โดยการทำความสะอาดบ้านที่เป็อาคารสามชั้น ไม่มีใครอยู่ในบ้าน ลูกสาวสองคนของนางคนหนึ่งออกจากบ้านไปแต่เช้า ส่วนอีกคนร่ำเรียนอยู่ที่หัวเมืองใหญ่ ไม่ได้อยู่เมืองนี้
โลกใบนี้ก็มีโรงเรียน เพียงแต่ระบบการศึกษาต่างจากโลกในชาติภพก่อนของิเค่อมาก
การศึกษาพื้นฐานมีเพียงแค่ 9 ปี และโรงเรียนพื้นฐานเปิดรับทุกๆ สองปี ไม่ใช่ทุกปี โรงเรียนเปิดรับผู้เข้าศึกษาไม่จำกัดอายุมากนัก ของเพียงอายุไม่เกิน 12 ปี สามารถเข้าเรียนั้แ่เริ่มต้นได้หมด
สิ่งที่โรงเรียนสอนนั้นมีั้แ่ประวัติศาสตร์ ศิลปะ การคำนวน กฏหมาย ความรู้เกี่ยวสิ่งชั่วร้ายและอสูร, วิถียุทธ์มีสอนเพียงคร่าวๆ เื่เกี่ยวกับจอมคาถามีแต่สิ่งพื้นฐานที่สุด ไม่มีการฝึกสอนแก่นแท้ใดๆ แม้แต่น้อย
หลังจบการศึกษาขั้นต้นเป็ที่รู้กัน ชายหญิงหนุ่มสาวผู้มีความหวังทั้งวิถียุทธ์และเส้นทางจอมคาถา พวกเขาต้องออกเดินทางเพื่อเข้าสู่วิทยาลัยยุทธ์ที่มีชื่อเสียง ซึ่งการเปิดรับของแต่ละมหาวิทยาลัยนั้นมี่เวลาต่างกัน แต่ส่วนใหญ่เปิดรับศิษย์ใหม่ทุกๆ 4 ปี แต่บางวิทยาลัยก็รับทุกๆ 6 หรือ 12 ปีก็มี
ระบบมหาวิทยาลัยโลกใบนี้คล้ายระบบสำนัก แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
โลกใบนี้ในหมู่ชนชั้นสูงของโลก พวกเขาต่างมีอายุขัยค่อนข้างยืนยาว
และทั้งวิถียุทธ์และเส้นทางจอมคาถา ต่างเป็เส้นทางที่ต้องฝึกฝนยาวนาน ในระดับที่สูงปิดด่านใหญ่ศึกษาอะไรเสียหนึ่งครั้ง อาจจะกินเวลาเป็ปีหรือสองปีได้ ดังนั้นการเปิดรับศิษย์ทุกปีย่อมมากเกินไปและเป็เื่เสียเวลาของตัวตนระดับสูงในการฝึกฝน
แต่การไม่มีศิษย์สืบทอดก็ไม่ใช่เื่ดี ดังนั้นระยะเวลารับสมัครแต่ละครั้งจึงค่อนข้างยาวนาน
แต่พอเป็แบบนี้ ที่การรับสมัครนานๆ ครั้งปรากฏที ทำให้มีการแข่งขันสูงมากในการเข้ามหาวิทยาลัยใหญ่ๆ
ก่อนถึงเวลาเปิดรับศิษย์ของมหาวิทยาลัยมีชื่อ คนหนุ่มสาวจะมุ่งมั่นฝึกฝนตัวเองอย่างถึงที่สุดและจะไม่ปล่อยปละละเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเงื่อนไขรับศิษย์ของมหาวิทยาลัยมีชื่อค่อนข้างเข้มงวด และการที่อายุมากหรือน้อยไม่ใช่ข้ออ้าง แต่ละมหาวิทยาลัยมีวิธีทดสอบที่ค่อนข้างยุติธรรมสำหรับแต่ละ่วัย
และเพราะความเข้มข้น ผู้ที่้าเดินบนเส้นทางพิเศษจึงต้องพยายาม
ครอบครัวของสวินจื่อหรานเป็ตัวอย่าง ลูกของนางคนหนึ่งตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียน ณ หัวเมืองใหญ่ คนโตจบการศึกษาพื้นฐาน แต่ก็ต้องฝึกฝนตัวเองเข้มงวดทุกวันไม่เคยขาด
...
ทำงานบ้านได้สักพักใหญ่ ร่างที่ชุ่มเหงื่อทำเสื้อผ้าบางเบาเปียกและรัดรูปบางส่วน ร่างที่ชุ่มเหงื่อทำให้นางน่ามองยิ่งกว่าเดิม
ก้มๆ เงยๆ ปัดกวาดบ้าน เสียงกริ้งดัง พร้อมเสียงชายวัยเยาว์
"มีคนอยู่บ้านไหม มีจดหมายมาส่งขอรับ" บุรุษไปรษณีแผดเสียง เขาปั่นจักรยาน เบาะหลังมีถุงใส่ของและกล่องใหญ่ บุรุษไปรษณีหนุ่มพยายามชูคอเหนือรั้วบ้านที่สูงราวแปดเก่าฉื่อ (1 ฉื่อ = 10 นิ้ว)
"มีคนอยู่บ้านเ้าคะ" เสียงหวานสุภาพของสตรีดัง ไม่นานประตูหน้าบ้านที่เป็รั้วไม้ถูกเปิด
บุรุษไปรษณีหน้าแดงกร่ำเืลมแทบจะตีกลับแรงในทันที ร่างเร้าร้อน ยื่นซองจดหมายด้วยมือสั่นๆ เล็กๆ
"ขอบคุณบุรุษไปรษณี" สวินจื่อหรานพูดด้วยรอยยิ้มและรีบปิดประตูกลับเข้าบ้าน
เมื่อเดินได้ไม่กี่ก้าว หลังอ่านว่าจดหมายนี่ส่งมาจากใคร หัวใจของสวินจื่อหรานเต้นแรง
"พี่หญิง!" สวินจื่อหรานอุทานอย่างลืมตัว ก่อนนางจะรีบเข้าบ้าน และนั่งลง นางรีบกรีดซองจดหมายเพื่ออ่านต่อ...
โดยที่บุรุษไปรษณีหนุ่มยืนทำใจอยู่นานจึงปั่นจักรยานจากไปได้ หญิงงามแบบนี้และสามารถมีบ้านสามชั้นในเมือง บุรุษไปรษณีหนุ่มคงได้แต่ฝันถึงนาง
...
【"ถึงน้องสาวที่รัก"】
【"บัดนี้พี่หญิงได้เป็พระสนมของกษัตริย์แแคว้นพหุดารา, หลายปีนี้พี่หญิงรู้ว่าเ้าแบกรับความอัปยศไม่น้อย ในอดีตพี่หญิงไม่สามารถช่วยเ้าได้ เมื่อไร้บิดาและอำนาจของตระกูลเดิมข้าก็ไร้กำลังเช่นกัน, แต่คนหรือจะสู้ฟ้าลิขิต บัดนี้พี่หญิงกลับมาได้รับความรักจากองค์กษัตริย์อีกครั้ง พร้อมพอมีปากมีเสียงอยู่บาง สิ่งนี้ต้องขอบคุณบุตรธิดาของข้า 'จูเก่อเหมียว' นางปลุกกายาเก้าดาราได้สำเร็จ เคล็ดวิชาพหุดารากลืนฟ้าของอาณาจักรนางเป็ผู้มีความหวังบรรลุสู่ขอบเขตที่สามแห่งวิถีจอมคาถามากที่สุดในรอบพันปีของราชวงศ์จูเก่อ... จูเก่อเหมียวบุตรธิดาข้าอาจจะไม่สามารถเป็กษัตริย์สตรีของแคว้นได้ก็จริง แต่นางในตอนนี้ถูกวางตัวเป็นักบวชหญิงศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นแล้ว"】
【"ด้วยอำนาจของพี่หญิง ข้าได้กดดันเื่ของเ้ากับชายไร้น้ำใจ 'กงจิงซี' แล้ว แม้ตระกูลขุนนางของมันจะเป็ตระกูลใหญ่ ณ ดินแดนจักรพรรดิสิบทิศ แต่กงจิงซีปัจจุบันเป็เพียงตัวเลือกทายาทสายตรง, เมื่อเ้า้าหย่าร้างและตัดขาดกับตระกูลขุนนางแซ่กงนี้ สัตย์สาบานที่เ้าให้ไว้กับภาพสัญลักษณ์บรรพชนตระกูลกง อักษรโลหิตของเ้าถูกลบออกแล้ว"】
【"เพียงแต่กำลังของพี่หญิงก็มีเพียงเท่านี้, สตรีชั่วที่ใส่ร้ายเ้าปัจจุบันฐานะของนางในตระกูลกงมั่นคงนัก หากพี่หญิงเรียกร้องให้ลงมือกับนางย่อมเป็ไปไม่ได้ โปรดอภัยที่พี่หญิงไม่เอาไหน"】
【สวินรั่วชา】
6K
