Take Care Na
‘ผมตื่นแล้วนะ วันนี้จะแวะไปธุระก่อนเข้าบริษัท’
‘คุณเป็ยังไงบ้าง งานใกล้เสร็จรึยัง’
‘อย่าลืมกินข้าวด้วยนะ’
'ดูแลตัวเองด้วย'
เจษลินทร์ส่งข้อความหาปัณณวิชญ์ทั้งเช้าและเย็นใน่2-3วันมานี้ แม้ปลายทางจะยังไม่เปิดอ่านข้อความก็เถอะ อย่างน้อยก็บอกให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเขานึกถึงอยู่ตลอด
“ไม่กินมื้อเช้าเหรอลูก” เจนจิราเอ่ยถามลูกชาย เมื่อเห็นว่าเ้าตัวเตรียมพร้อมจะออกจากบ้านแล้ว
“ไม่ครับคุณเจน วันนี้จันทร์ไปส่งคุณเจนนะครับ เจษบอกจันทร์แล้ว ไม่ต้องน้อยใจน๊าคนสวยของผม” เจษลินทร์ว่าพลางกอดมารดาอย่างออเซาะ
“รีบก็ไม่บอกแม่ก่อน จะได้ทำแซนด์วิชไว้ให้”
“เดี๋ยวไปหากินข้างหน้าก็ได้ครับ เจษไปก่อนนะ” ร่างสูงโปร่งบอก แล้วหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไป
วันนี้เจษลินทร์ออกจากบ้านั้แ่เช้าเพื่อที่จะไปหา ‘ธนัท’ ซึ่งระยะทางค่อนข้างไกลจากบ้านเขา
ทว่าพอมาถึงกลับต้องผิดหวัง เพราะธนัทป่วยไม่สามารถออกมาเจอเขาได้
เจษลินทร์ยกนิ้วขึ้นมานวดขมับ ขับรถมาตั้งไกลดันคว้าน้ำเหลวเสียนี่
แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอก ไว้วันหลังเขาจะมาใหม่
***
หลังจากเข้าสตูใน่สายๆ เจษลินทร์ก็มัวแต่ยุ่งกับงาน รู้ตัวอีกทีก็เกือบสองทุ่มเข้าไปแล้ว แม้จะหิวนิดๆ แต่เขายังเหลืองานอีกนิดหน่อย ตั้งใจว่าจะทำให้เสร็จแล้วค่อยออกไปหาอะไรกินทีเดียว
เสียงเคาะประตูห้องทำงานเจษลินทร์ดังขึ้น
“เข้ามาได้เลยมิ้นท์” เขาเอ่ยบอกทั้งที่สายตายังจดจ่อที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เดาว่าผู้ช่วยคนเก่งของเขาคงเสร็จงานแล้ว
หลังจากประตูถูกเปิดออก อึดใจต่อมาเจษลินทร์ก็ต้องขมวดคิ้วเพราะได้กลิ่นยาจางๆ จึงเงยหน้าขึ้นมอง พลันก็ต้องใ
เป็ปัณณวิชญ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แขนสองข้างของเ้าตัวมีผ้าก๊อซแปะอยู่สองสามที่ สำคัญกว่านั้นคือหน้าตาของเ้าตัวดูอิดโรยมาก
“เฮ้ยคุณ! ไปโดนอะไรมาทำไมเป็แบบนี้!” เจษลินทร์เอ่ยด้วยความร้อนรนระคนเป็ห่วง รีบผละไปดูอีกฝ่ายแล้วพามานั่งที่โซฟา
“รถล้ม” ปัณณวิชญ์ตอบ
“คุณเนี่ยนะ? คุณขับรถเก่งไม่ใช่เหรอ”
“เพื่อนเป็คนขับ”
“เจ็บมากมั้ยเนี่ย มีที่อื่นเจ็บอีกมั้ย แล้วไปทำยังไงให้รถล้มกันอะ” คนโตกว่ารัวคำถามด้วยความเป็ห่วง
“เจ็บไหล่นิดหน่อย พอดีตอนล้มไหล่กระแทกอะ ส่วนเื่รถล้ม เื่มันยาวเดี๋ยวผมเล่าให้ฟังทีหลัง” ปัณณวิชญ์ตอบ พลางทำหน้าเหมือนเ็ปนักหนา จนคนโตกว่าต้องรีบรั้งแขนเสื้อยืดของเขาขึ้นดู
คิ้วสวยของเจษลินทร์ขยับจนแทบจะชนกัน เมื่อเห็นรอยช้ำที่ไหล่ของอีกฝ่าย เดาว่าคงจะเจ็บน่าดู
แขนทั้งสองข้างก็มีแผล เ้าตัวคงจะทำอะไรไม่สะดวกแล้วสิทีนี้ จะขับรถได้ไหม?
ในระหว่างที่เจษลินทร์ขบคิดอย่างเคร่งเครียดระคนเห็นใจ แต่คนเจ็บกลับมีท่าทีสบายๆ
“ยิ้มอะไรเล่า ไม่เจ็บรึไง”
“ดีใจที่คุณเป็ห่วง” ปัณณวิชญ์ตอบ พร้อมยกยิ้มมุมปากข้างนึง
หัวใจเจษลินทร์เต้นเร็วขึ้นเสียดื้อๆ แค่ยกยิ้ม มันต้องดูดีขนาดนี้เลยนะ
เขาเสียอาการไปหลายอึดใจ จึงกระแอมไอหนึ่งทีแล้วเอ่ยเปลี่ยนประเด็น
“ที่ไหล่ยังไม่ทายาใช่มั้ย มียารึเปล่า”
ปัณณวิชญ์ยื่นถุงยาให้อย่างรวดเร็ว เจษลินทร์รับมาแล้วจัดการทายาแบบเบามือที่สุด
“คุณกินข้าวรึยัง”
ปัณณวิชญ์ส่ายศีรษะ
“หลังจากรถล้ม ผมไปล้างแผล แล้วก็ตรงมาหาคุณเลย”
“ขับรถได้เหรอ?”
“นั่งแท็กซี่มา”
“โอเค งั้นไปกินข้าวกัน แล้วเดี๋ยวผมไปส่งคุณ”
“งานคุณเสร็จแล้วเหรอ? ถ้ายังไม่เสร็จผมรอได้นะ”
“เสร็จแล้ว” เจษลินทร์ตอบพร้อมเดินไปปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเก็บของ
“เราสั่งไปกินที่คอนโดผมได้มั้ย คือผมอยากอาบน้ำน่ะ” ปัณณวิชญ์บอกตามตรง เขาไม่ได้อาบน้ำมาจะ24ชั่วโมงแล้ว เพราะงานทำให้เขาปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย
“ได้ๆ แล้วคุณพักที่ไหนอ่ะ ผมจะหาในแม็พ” เจษลินทร์เอ่ยถามพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด
นั่นทำให้ปัณณวิชญ์ขมวดคิ้วทันที ใช่ว่าเจษลินทร์ไม่เคยไปคอนโดเขาเสียหน่อย ทำไมอยู่ๆ มาถามเขาแบบนี้ล่ะ?
เจษลินทร์เห็นท่าทีของปัณณวิชญ์ก็เดาได้ว่าตัวเขาเองคงเคยไปคอนโดอีกฝ่ายแล้วแน่ๆ จึงรีบเอ่ย
“อ่าคือผมจำไม่ค่อยแม่นอะ กลัวพิมพ์ผิด คุณพิมพ์ที่อยู่ให้หน่อยสิ” ว่าพร้อมยื่นโทรศัพท์ที่เปิดหน้าแผนที่ให้
ปัณณวิชญ์รับมากดพิมพ์ที่อยู่แถมปักหมุดติดดาวให้เสร็จสรรพ
เมื่อมาถึงคอนโด เ้าของห้องขอตัวไปอาบน้ำเป็อันดับแรก เจษลินทร์จึงรับหน้าที่สั่งอาหาร
“คุณอาบน้ำได้รึเปล่า ปวดไหล่กับแผลมากมั้ย” เจษลินทร์เอ่ยความกังวลออกไป
“ปวดแหละ แต่ก็พอทนได้อยู่ คุณไม่ต้องห่วง”
“งั้นคุณไปอาบน้ำก่อน ค่อยมากินข้าว ทำแผลกัน”
คนเด็กกว่าพยักหน้ารับ เดินเข้าห้องเตรียมอาบน้ำ
แต่ไม่ทันไรก็เดินออกมา
“ทำไม มีอะไรเหรอ?” เจษลินทร์เอียงคอถาม
“ผมถอดเสื้อไม่ได้ คุณช่วยหน่อยได้มั้ย”
คนตัวบางตอบรับแบบไม่ได้คิดอะไร เดินไปช่วยเ้าของห้องตามคำขอ
แต่พอเ้าตัวถอดเสื้อแล้ว เจษลินทร์ถึงกับเสียอาการ เพราะผิวที่ขาวจัดของปัณณวิชญ์ รูปร่างสมส่วนนั้น ไหนจะกล้ามเนื้อที่ไม่มากไม่น้อยกำลังพอดี และที่สะดุดตาที่สุดคือซิกซ์แพ็กของเ้าตัว ทำให้เขาละสายตาไม่ได้เลย
“อะแฮ่ม” ปัณณวิชญ์แกล้งกระแอมเพื่อเย้าอีกฝ่ายที่จ้องร่างกายเขาตาแป๋ว ความจริงเขาก็ชอบอยู่หรอกสายตาแบบนั้นน่ะ แต่จะว่าไปมันก็เขินๆ อยู่เหมือนกัน
“อะ เอ่อผมแค่สำรวจดูแผลน่ะ ที่จริงรอยช้ำตรง ตรง หัวไหล่มันก็ใหญ่อยู่นะ คุณรีบไปอาบน้ำซี่ผมจะได้ทายาให้” เขาว่าพลางหันหลังเดินมาตั้งหลักที่บริเวณโถงนั่งเล่นด้วยใบหน้าเห่อร้อนนิดๆ
‘ลูกเขามีพ่อมีแม่เด้อ ข่มใจไว้ๆ’
พลันสายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือของปัณณวิชญ์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ ตอนนี้เจษลินทร์ไม่สงสัยแล้วว่าทำไมเ้าของเครื่องไม่ได้เปิดอ่านข้อความเขาเลย หน้าจอแตกยับเยินเสียขนาดนั้น ก็คงใช้งานได้อยู่หรอก
ไม่นานปัณณวิชญ์ที่ใส่กางเกงนอนขาสั้นกับเสื้อกล้ามก็เดินมานั่งลงข้างๆ เจษลินทร์ที่กำลังง่วนเตรียมอุปกรณ์ล้างแผลให้เขา
“กินข้าวก่อนแล้วค่อยทำแผล” เจษลินทร์ว่า
พอมองดูเ้าของห้องที่ผมยังเปียกอยู่ จึงหยิบผ้าขนหนูบนบ่าเขามา
“ผมช่วยนะ” ไม่ใช่คำขอที่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต เจษลินทร์ลงมือเช็ดผมเปียกๆ นั่นทันที
ปัณณวิชญ์ยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ความอบอุ่นแผ่ไปทั่วหัวใจ
ดีจริงๆ ที่เขามีเจษลินทร์อยู่ข้างๆ
“สามวันมานี้คุณเป็ยังไงบ้าง เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ” เ้าของห้องเอ่ยถาม
ปกติเขาไปหาเจษลินทร์เกือบทุกวัน เ้าตัวมักจะเล่าเื่นั้นเื่นี้ให้ฟังบ่อยๆ ต่อให้เป็เื่เล็กน้อยหรือไร้สาระเพียงใด ปัณณวิชญ์ก็จะฟังอย่างตั้งใจเสมอ เพราะเขารู้สึกดีที่คนตัวบางสบายใจที่จะแชร์เื่ราวต่างๆ กับเขา
เจษลินทร์เช็ดผมไปด้วยเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาตลอดสามวันไปด้วย หลายนาทีจนผมแห้ง ขณะที่กำลังจะผละออกก็พบว่าคนตรงหน้าตัวโอนเอนทำท่าจะล้มนอน เขาจึงรีบคว้าไว้
“คุณ ทำไมตัวร้อนแบบนี้!” เจษลินทร์ใเมื่อพบว่าปัณณวิชญ์ตัวร้อนมาก แถมตอนนี้เ้าตัวเหมือนจะหลับไปแล้ว
พยายามปลุกอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะรู้สึกตัว
“กินข้าวกินยาก่อน แล้วค่อยนอนนะครับ อดทนหน่อย”
ปัณวิชญ์รู้สึกเหนื่อยเพลียและง่วงมากๆ ถึงกระนั้นก็ยังยอมลุกมากินข้าวแต่โดยดี
เจษลินทร์จัดการป้อนอาหารให้คนป่วยอย่างดี
คราแรกปัณณวิชญ์ไม่ได้อยากกินเท่าไหร่หรอก แต่พอมีคนป้อนเขาก็จัดการเกี๊ยวน้ำจนหมดชาม และกินยาตามคำสั่งเจษลินทร์อย่างว่าง่าย หูตั้งหางกระดิกดุ๊กดิ๊กๆ เลยก็ว่าได้
ใช้เวลาไม่นานปัณณวิชญ์ก็หลับอย่างรวดเร็วเพราะพิษไข้และฤทธิ์ยา
เจษลินทร์ทำแผลและทายาให้เขาอย่างเบามือจนเสร็จ รู้สึกโล่งใจที่แผลของเ้าตัวเป็แค่แผลถลอกไม่ได้ลึกมาก
นั่งมองอีกฝ่ายที่หลับไปแล้ว ใต้ตาเ้าตัวมีรอยคล้ำและบวมจางๆ เดาว่าคงนอนไม่พอเป็แน่ นึกแล้วเจษลินทร์ก็ปวดใจขึ้นมา เขาสังเกตจากรถที่ปัณณวิชญ์ขับและคอนโดที่อยู่ตอนนี้ ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ จำได้ว่าประวัติครอบครัวของเ้าตัวก่อนนี้ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ภายในระยะเวลาสองสามปีเขากลับเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว เดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าคนคนนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง พลันความรู้สึกหม่นๆ ก็พุ่งเข้าเกาะกุมใจของเจษลินทร์
“ผมจะอยู่ข้างๆ ทำดีกับคุณให้มากๆ นะครับ”
ร่างบางเอ่ยบอกทั้งปัณณวิชญ์และตัวเอง ถึงเขาจะไม่รู้ว่าหนึ่งปีมานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแท้จริงแล้วเป็มายังไง แต่ตอนนี้เขาอยากอยู่ข้างคนตรงหน้าก้าวผ่านทุกเื่ราวไปด้วยกัน
***
คนป่วยรู้สึกตัวขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ พอความทรงจำเื่เมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัวแล้วเขารู้สึกอยากจะเขกหัวตัวเองจริงๆ
นี่เขาหลับแล้วทิ้งให้เจษลินทร์ขับรถกลับบ้านตอนดึกเนี่ยนะ?
จะมาป่วยมาง่วงอะไรขนาดนั้นวะ! ว่าแล้วก็ลุกพรวดขึ้นตั้งใจจะโทรหาฝ่ายนั้น
!!!!!!
เขาสะดุ้งโหยงเมื่อคลำถูกอะไรสักอย่าง พอหันไปมองดูดีๆ หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นจนเผลอหายใจผิดจังหวะ เป็เจษลินทร์ที่นอนหลับอยู่ข้างเขา!
เมื่อคืนเรานอนด้วยกัน!!
โอย ไอ้ปืนจะวูบ
ใจหนึ่งก็ก่นด่าตัวเอง ที่หลับไม่รู้เื่จนพลาดโมเมนต์ดีๆ นี้ไป
บัดซบนี่เราหยุดยิ้มไม่ได้!
ยิ่งมองสำรวจดูในห้อง ใจเขาก็พองฟูขึ้นไปอีก
ผ้าขนหนูพาดอยู่บนขอบกะละมังใบเล็ก แก้วน้ำดื่มพร้อมซองยาวางอยู่ที่โต๊ะข้างหัวเตียง แถมยังพบว่าหน้าผากเขามีคูลลิ่งเจลแปะอยู่ด้วย ที่แท้เจษลินทร์เฝ้าไข้เขานี่เอง
รู้งี้ป่วยไปตั้งนานแล้วถ้าจะมีคนข้างๆ มาดูแลอะ
คราวหน้าไปวิ่งตากฝนดีกว่า
เขาหันมองหน้าคนตัวบางที่หลับอยู่ ความรู้สึกมากมายวิ่งวนในใจเขา ทั้งขอบคุณ อบอุ่น เกรงใจ และดีใจ
ตัดสินใจเอนตัวลงนอนข้างๆ เจษลินทร์ จ้องหน้าคนหลับอยู่อย่างนั้น ก่อนจะยื่นมือไปเกลี่ยแก้มใสอย่างเบามือ
‘คนอะไร ขนาดหลับยังน่ารัก’
ปัณณวิชญ์รู้สึกขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้ได้เจอกับคนตรงหน้า สำหรับเขาแล้วเจษลินทร์เป็เหมือนแสงสว่างและแสงไฟ ทั้งสว่างไสวและอบอุ่น รู้สึกโชคดีมากๆ ที่ตอนนี้เขามีเจษลินทร์อยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะในฐานะอะไรเขาก็โอเคทั้งนั้น
เขานอนจ้องใบหน้าสวยได้ไม่นานนักก็ผล็อยหลับลงอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม
***
ย้อนไปเมื่อคืน…..
“จันทร์ ขอโทษนะที่โทรมาบอกช้า วันนี้เจษไม่ได้กลับบ้านนะ”
[งานเยอะมากเลยเหรอ ได้กินข้าวยังนั้น] ปลายสายถามด้วยความเป็ห่วง
“กินแล้ว ไม่ต้องห่วง บอกคุณเจนด้วย เจษแค่ี้เีขับรถกลับอะ วันนี้มาไกล” เจษลินทร์ว่าพร้อมเอานิ้วกลางมาไขว้ที่นิ้วชี้
[ได้ เดี๋ยวจันทร์บอกให้ เทคแคร์นะ]
“ครับ”
เจษลินทร์ตอบรับแล้วกดวางสาย คืนนี้เขาถือวิสาสะค้างที่คอนโดปัณณวิชญ์ เพราะเกรงว่าคนป่วยจะไข้ขึ้น นอกจากถือวิสาสะค้างโดยไม่ขอเ้าของห้องแล้ว คนตัวบางยังต้องถือวิสาสะยืมชุดนอนอีกฝ่ายมาใส่ และขอยืมพื้นที่เตียงอีกฝั่งหนึ่งของปัณณวิชญ์ด้วย
แต่เขาก็ไม่ได้นอนหลับเท่าไหร่นัก เพราะหลับได้ไม่นานก็ลุกมาดูว่าคนป่วยไข้ขึ้นรึเปล่า พร้อมเช็ดตัวให้อีกสองสามครั้ง กว่าเจษลินทร์จะได้จริงๆ ก็ใกล้รุ่งแล้ว
TBC
เขานอนด้วยกันค่าาาาาาาาา (ถึงจะเพราะเหตุจำเป็ อีฉันก็จะนับว่าเป็โมเมนต์จ้า5555)
พิ่เจษของเราก็แสนดี ดูแลดีเหลือเกินน อยากมีเจษลินทร์เป็ของตัวเอง งู้ยยย
ฝากติดตามด้วยน๊าาาา
ติชมเขามาได้เสมอค่ะ
Enjoy Reading
- LOVE -
6K
