PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        วันต่อมา

        "พ่อจะไปไหนครับ"

        "พ่อ...พ่อ..."

        "วันนี้หมอก้องจะมาตรวจพ่อนะ"

        "พ่อไม่ได้เป็นอะไร"

        คณินกำลังจะอ้าปาก สายตาเหลือบเห็นแม่ของตัวเองกำลังส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงให้หยุดพูด เขาถึงต้องหุบปากลง

        "ไปเถอะค่ะ...เดี๋ยวฉันบอกหมอเอง" ขวัญหทัยเดินเข้ามาลูบหลังของคจรเบาๆ

        "งั้น...งั้นผมไปนะ"

        "คุณให้คนขับรถไปกับคุณด้วยนะคะ...ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง"

        "อืม" คจรพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากบ้านขึ้นรถไป

        คณินยืนมองแผ่นหลังของคจรจนลับสายตา ก่อนส่ายหน้าไปมาด้วยความเหนื่อยใจ เมื่อวานพ่อของเขาคงไม่รู้ว่าคุณพอลสันอยู่ที่โรงแรมอีเจ้น ถึงได้ไปนั่งรออยู่ที่ Red Blood ทั้งวันเหมือนเดิม เขาได้แต่จอดรถนั่งดูอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าไปหา...

        "ทำไมไม่ห้ามพ่อครับ แม่ก็รู้ว่าสุขภาพพ่อจะแย่เอา"

        "ให้พ่อเขาทำในสิ่งที่ต้องการเถอะ...แม่เข้าใจเขา และแม่ก็อยากให้ลูกเข้าใจพ่อเขาด้วย"

        "แต่คุณพอลสันไม่มีทางยอมเจออยู่แล้ว พ่อยิ่งไปรอแบบนี้ มัน..."

        "ต้องยอม...ยังไงก็ต้องยอม เชื่อแม่"

        "..."

_____________________________

        12.21 น.

        "ลุง...ทำไมมานั่งตรงนี้ทุกวันเลย"

        "พอดี...ผมมาหาคุณพอลสันน่ะ"

        "ลุงลองโทรติดต่อคุณเควินดูสิเผื่อจะได้เวลาที่คุณพอลสันว่าง"

        "ไม่ดีกว่า ผมนั่งรอตรงนี้เหมือนเดิมดีกว่า เผื่อเขาลงมา ผมจะได้เห็น"

        "มารอแบบนี้ทุกวันก็ไม่ได้อะไรหรอกลุง คุณพอลสันมีงานเยอะจะตาย"

        "ไม่เป็นไร ขอบใจมาก" รปภ. ส่ายหน้าให้ชายวัยกลางคนก่อนจะเดินไปทางอื่น

        คจรยังคงสอดส่องสายตามองไปที่ประตูลิฟต์อยู่ตลอดเวลา แต่ก็กลัวว่าพอลสันจะออกไปทางประตูหลัง จะทำให้คลาดกันอีก

        "คุณลุงครับ..."

        "ว่าไงพ่อหนุ่ม เจอกันอีกแล้วนะ"

        "ครับ คุณลุงก็มาทุกวันเลยนะครับ อะนี่ครับ"

        "อย่าบอกนะว่าสั่งอาหารมาเกินอีกแล้ว"

        "ใช่ครับ วันนี้แผนกผมสั่งอาหารเกินมา 3 กล่อง ผมเลยลงมาข้างล่าง เผื่อเจอคุณลุงอีก"

        "ขอบใจนะ" คจรรับข้าวมาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ ช่วงที่เขามานั่งรอพอลสันที่นี่ เขาแทบไม่ได้เดินไปไหนเลยเพราะกลัวจะคลาดสายตากับเขา แต่ก็มีผู้ชายใจดีคนหนึ่ง มักจะเอากล่องข้าวลงมาให้เขาทุกวันจนรู้สึกเกรงใจ "ความจริงไม่ต้องเอามาให้ลุงหรอกน่ะ"

        "ไม่เป็นไรครับ นี่ครับน้ำ ผมซื้อมาให้เอง"

        "ขอบใจนะพ่อหนุ่ม"

        "ผมไปก่อนนะครับ"

        "โอเค"

__________________________

        "พี่...ผมทำตามที่พี่บอกแล้วนะ"

        "แล้วเขาว่าไงบ้าง"

        "ก็เหมือนเดิม ขอบคุณเหมือนเดิม"

        "จำไว้ว่าห้ามบอกนายเด็ดขาด เข้าใจไหม"

        "ผมไม่กล้าหรอก ถ้าบอกนาย มีหวังจะโดนเละนะสิ"

        "อืม...ขอบใจมาก ไปทำงานต่อได้แล้ว"

        "ครับ"

        เควินยืนหลบอยู่หลังเสา มองคจรที่กำลังตักข้าวกินอยู่ที่โซฟา เขารู้สึกเห็นใจผู้ชายคนนี้แต่ก็คงไม่อาจบอกนายได้ เพราะนายเกลียดคนคนนี้มากแค่ไหน เขารู้ดี...แต่...เขาไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้จริงๆ

________________________

        วันต่อมา

        14.21 น.

        "นายครับ...วันนี้จะไปโรงแรมอีเจ้นไหมครับ"

        "ไม่...ฉันสั่งงานไปแล้ว"

        "ครับ"

        "เควิน"

        "ครับนาย"

        "วันนี้เขายังอยู่หรือเปล่า"

        "ครับ"

        "แกคิดว่า...ฉันใจร้ายเกินไปหรือเปล่า"

        "..."

        "หรือฉันควรจะให้เขาขึ้นมาคุยดีไหม"

        "...นาย...มีเรื่องที่อยากจะรู้บ้างไหมครับ"

        "..."

        "ผมว่า...ถ้านายได้คุยกับเขา...อาจจะดีก็ได้...จะได้มีคำตอบในสิ่งที่สงสัย"

        "..."

        15.00 น.

        แกร๊ก

        "เชิญครับ" เควินพูดก่อนจะผายมือให้คจรเดินไปนั่งที่โซฟารับแขก พอลสันวางเอกสารลงก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปยืนริมหน้าต่างบานใหญ่

        "คุณต้องการพบผมไม่ใช่เหรอ...เชิญพูดธุระของคุณมาได้เลย"

        คจรไม่ได้นั่งแต่เลือกที่จะยืนแล้วมองแผ่นหลังของลูกชายตัวเอง

        "พอลสัน...พ่อ...พ่ออยากจะมาคุยกับลูก เกี่ยวกับเรื่องอดีต...พ่อขอโทษ...ขอโทษจริงๆ ...เรื่องในตอนนั้น พ่อผิด..ฮึก...ผิดเอง...ทุกอย่างที่พ่อ...ฮึก...ทำไม่ดีไว้กับแม่ของลูก...ฮึก...ทำไม่ดี...ไว้กับลูก...พ่อขอโทษ..."

        "มาพูดตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอ" เขาตอบกลับเสียงเย็น สายตาจ้องมองไปยังวิวข้างนอก "ผมมีคำถามที่อยากรู้...คุณรักแม่ผมบ้างหรือเปล่า"

        "รัก...พ่อรักแม่ของลูก"

        "แต่คุณเลือกที่จะทำร้ายพวกเรา..."

        "ใช่...พ่อผิดมาก..พูดตอนนี้ก็สายไปแล้ว...ฮึก...สายไปแล้วจริงๆ ..."

        "ตอนนั้น...ผมเกลียดคุณมาก โกรธแค้นที่คุณทำร้ายแม่ ทำร้ายครอบครัว แต่แม่กลับบอกผมทุกวัน ว่าคุณไม่ใช่คนไม่ดี...และคุณก็รักผมกับพอร์ชมาก...แม่ไม่เคยโกรธโทษคุณเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง แต่คุณ...คุณทำร้ายเรามากเกินไป บีบเราทุกทาง..."

        "พ่อขอโทษ...ตอนนั้นผิดที่พ่อเอง...ฮึก...ผิดที่พ่อเอง" คจรเอามือปิดหน้าพลางร้องไห้ไปด้วย พอลสันหันหน้ากลับไปมอง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้

        "ใช่ครับ...คุณผิด...ในเมื่อคุณรู้ว่าคุณผิด...ก็ไม่ควรจะมาให้ผมเห็นหน้าไม่ใช่เหรอ"

        "..."

        "ที่คุณมาหาผม...ต้องการอะไร...อยากได้อะไรครับ" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันดูถูก

        "..."

        "เพราะผมเป็นถึงพอลสัน...คุณถึงอยากเจอผมใช่ไหม...อยากให้ผมช่วยครอบครัวของคุณงั้นเหรอ"

        "ไม่ใช่..."

        "หรืออยากให้ผมร่วมหุ้นด้วยดีครับ"

        "พอลสัน..."

        "คุณก็รู้!! ว่าบริษัทนั้น แม่ตั้งใจทำมากแค่ไหน!! " พอลสันตะโกนออกมาด้วยความอดกลั้น ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เข้าช้าๆ "อดหลับอดนอนเพื่อให้เรามีกินมีใช้!! คุณบอกว่าคนอื่นมาด่ามาว่า ว่าคุณเกาะแม่กิน...แต่ที่แม่ทำอยู่ คือปูทางให้คุณขึ้นไปตำแหน่งประธาน...แต่คุณกลับ...กลับเอาบริษัทที่แม่ทำ ไปจัดการบริหารเองจนเจ๊งไม่เป็นท่า...เหอะ"

        "พ่อขอโทษ...ฮึก"

        "คุณยังคิดว่าตัวเองเป็นพ่ออีกเหรอ!! "

        "..."

        "คุณไล่พวกเราออกมาอย่างกับหมูกับหมา จนผมกับแม่ต้องเร่ร่อนไปอยู่ที่อื่น...คุณรู้สึกผิดบ้างไหม"

        "..."

        "แม่ต้องทำงานทุกอย่าง ทรมานมากเพราะผมก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย...ผมเกลียดคุณมาก และไม่เคยคิดว่าต้องมาเจอคุณด้วย"

        "พ่อไม่ได้ต้องการอะไร..." คจรพยายามเอื้อมไปจับมือชายหนุ่มที่ยืนตาแดงอยู่กับที่ เส้นเลือดตึงเครียดจนดูน่ากลัว แต่ก็โดนเขาก้าวถอยหลังออกมา คล้ายรังเกียจ "พ่อแค่อยากจะชดเชย...ชดเชยให้ลูกกับพอร์ช...ให้โอกาสพ่อนะ"

        "หึ...ผมยังต้องการอะไรจากคุณอีก...ตอนนี้ผมมีทุกอย่างแล้ว...ไม่ต้องให้คุณมาช่วยอะไรด้วย"

        "พอลสัน.."

        "คุณจะพูดแค่นี้ใช่ไหม"

        "ต้องทำยังไง...ลูกถึงจะอภัยให้พ่อ"

        "มันจะไม่มีวันนั้น"

        "พอลสัน...พ่อเสียใจจริงๆ ...ให้อภัยพ่อไม่ได้เลยเหรอ...เราเคยมีความทรงจำดีๆ ..."

        "คุกเข่าสิ...อยากให้ผมให้อภัยก็คุกเข่าซะ"

        "..."

        "ศักดิ์ศรีที่คุณมี...สามารถทิ้งมันไปได้ไหมล่ะ"

        "พ่อ...เสียใจจริงๆ ...ฮึก...พ่อรู้สึกผิดมากจริงๆ ...ฮึก...พ่อติดค้างแม่ของลูก ติดค้างลูก...พ่อ..."

        "ถือว่าเราไม่รู้จักกัน...เป็นแค่คนแปลกหน้า...ถือว่าคุณไม่มีอะไรติดค้างครอบครัวผมอีก"

        "..."

        "และผม...หวังว่า...เราจะไม่ต้องเจอกันอีก"

        พอลสันเดินผ่านหน้าคจรไปจนเกือบจะถึงประตู...

        พรึ่บ!!

        เขาได้ยินเสียงผ้าเสียดสีกัน จึงตัดสินใจหันไปมอง ก็เห็นชายวัยกลางคนคุกเข้าลงไปกับพื้น

        "ทำอะไรของคุณ! "

        "พ่อขอโทษ...ยกโทษให้พ่อเถอะ...ยกโทษ...ฮึก...ให้พ่อ"

        "..."

__________________________________

        ที่บ้าน

        20.00 น.

        ครืด ครืด

        'ผมอยู่หน้าบ้านคุณ'

        เรียวรีบหยิบเสื้อคลุมและวิ่งออกไปจากห้องทันทีหลังได้รับข้อความของชายหนุ่ม เธอรู้สึกดีใจที่เขาตั้งใจมาหาเธอถึงแม้จะไม่ได้ปีนเข้ามาก็เถอะ

        เธอวิ่งไปเปิดประตูรั้วหน้าบ้านก็เห็นชายหนุ่มกำลังยืนยิ้มรอยู่ข้างรถหรู เธอไม่พูดอะไรรีบเดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะอ้าแขนกอดชายหนุ่มช้าๆ

        พอลสันโอบเอวเธอตอบ จุมพิตผมอย่างแผ่วเบา

        "คิดถึงคุณจัง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้

        "เมื่อเช้าเพิ่งเจอกันไม่ใช่เหรอ"

        "แต่ก็เจอแค่แปบเดียว"

        "ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน"

        "คุณไปไหนมาคะ"

        "ผมมีคุยธุระนิดหน่อยน่ะ"

        เรียวผลักเขาออกเพื่อมองใบหน้าชายหนุ่มให้ชัดเจนมากขึ้น ใบหน้าซีดขาว แววตาเจ็บปวด และมีน้ำตาเล็กน้อยที่ดวงตาคู่นั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขากำลังเป็นอะไร

        "คุณเป็นอะไร" เธอยื่นมือไปสัมผัสลูบแก้มเขาเบาๆ "ทำไมหน้าซีดล่ะ ไม่สบายเหรอคะ"

        "ที่รัก..."

        "หื้ม"

        "ผมเจอพ่อแล้ว"

        "อะ...อะไรนะคะ"

        "ถ้าผม เป็นคนไม่ดี คุณจะยังรักผมไหม"

        "ไม่ดียังไง...ฉันรักคุณที่คุณเป็นคุณนะคะ...ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงฉันก็ยังรักคุณ"

        "ถ้าผม...เกลียดพ่อตัวเอง...คุณจะยังรักผมไหม"

        "..."

        "ผมเป็นลูกอกตัญญู..."

        "ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ...คุณไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย"

        "ผมไม่สามารถให้อภัยเขาได้จริงๆ "

        "ที่รัก...คุณไม่ได้ผิดอะไร...สิ่งที่เคยเกิดขึ้น เป็นบาดแผลที่ต้องใช้เวลารักษา ตอนนี้ไม่ได้ สักวันคุณจะทำได้ อย่าคิดมากเลยนะคะ"

        "ถ้าทำไม่ได้ล่ะ" เธอเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ต้องการให้กำลังใจชายหนุ่มตรงหน้า

        "ฉันเชื่อว่าคุณต้องทำได้...คุณได้คุยกับเขาหรือยังคะ"

        "อื้อ"

        "เขาบอกว่ายังไงบ้าง"

        "เขาบอกว่า..." พอลสันหลุบสายตาลงก่อนจะพูดอย่างแผ่วเบา "ขอโทษ"

        "..."

        "เขาร้องไห้...แล้วบอกว่าขอโทษ"

        "..." เรียวเห็นหางตาของเขามีหยดน้ำกำลังเอ่อล้น เขากำลังร้องไห้

        "ผม...ผมเกลียดเขา...ทำไม...ทำไมถึง..."

        "ที่รัก..." เธอประคองใบหน้าของเขาพลางใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา เธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ เพราะไม่เคยเห็นเขาอ่อนแอได้ขนาดนี้ น้ำตาของเขาแทบจะไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ เขาเลือกจะแสดงออกมาต่อหน้าเธอ... "คุณเสียใจ ที่คุณอยากให้อภัยเขา แต่ทำไม่ได้เหรอคะ"

        "..." เขาพยักหน้าเป็นคำตอบ

        "ลองพยายามกันดูดีไหม...คุณจะได้ไม่ต้องสู้คนเดียว...ฉันเชื่อคุณเสมอนะคะ ว่าคุณต้องทำได้ แค่ต้องใช้เวลา และเขาต้องเข้าใจคุณด้วยเหมือนกัน"

        "..."

        "อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะนะคะ ฉันจะอยู่กับคุณตรงนี้ ไม่ทิ้งคุณไปไหน"

        "..."

        พอลสันรั้งหญิงสาวเข้ามากอดไว้แน่น ใบหน้าซบลงที่ซอกคอของเธอ มีเพียงเสียงอู้อี้สะอึกสะอื้นของเขาที่ดังเล็ดลอดออกมาเท่านั้น สิ่งที่เขาเสียใจ มีเพียงอดีตที่กัดกินจิตใจเขามานานแล้ว เขาอยากลืมทุกอย่าง แต่กลับทำไม่ได้ และยิ่งเจอพ่อของตัวเองวันนี้ ทำให้เขารู้เลยว่าตัวเองอ่อนแอมากแค่ไหน...

        เขาเกลียดพ่อ...แต่ความทรงจำที่เคยมีความสุขด้วยกัน กลับทำให้ย้อนแย้งในความรู้สึก

        เรียวลูบแผ่นหลังที่สั่นเครือของเขาช้าๆ พยายามกอดเขาให้แน่นที่สุด เพื่อให้เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่น และคำปลอบโยนที่แสดงออกมาทางกาย เธออยากจะบอกเขาเหลือเกิน ว่าเขายังมีเธออยู่

___________________________

        วันรุ่งขึ้น

        06.00 น.

        "จะไปไหน"

        "ไปทำงานค่ะ เรียวบอกคุณพอลสันไว้แล้ว ว่าวันนี้จะไปทำงาน หยุดนานๆ แล้วรู้สึกแปลกๆ "

        "ดีแล้ว"

        "พ่อคะ..." เรียวเดินเข้าไปกอดแขนริวไว้ "พ่อเป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้ทำไมไม่ค่อยยอมมองเรียวเลย"

        "ไม่มีอะไร"

        "พ่อ...มีอะไรหรือเปล่า"

        "เห้อ..." ริวหันไปมองลูกสาวก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เหมือนพยายามจะชั่งใจ "เห้อ"

        "ทำไมคะ"

        "คุณพอลสัน...เขาดีกับลูกหรือเปล่า"

        "อื้อ...ดีที่สุดเลยค่ะ" เธอพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะยิ้มตาหยี

        "รักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ"

        "อื้อ...รักรองจากพ่อ" ก่อนจะกอดเอวของริวไว้แทน ใบหน้าซบลงที่หน้าอกของพ่อ "พ่อใจอ่อนแล้วใช่ไหม...ตอนนี้เขาเป็นเด็กดีมากเลยนะคะ...เรียวรู้สึกอบอุ่นที่มีเขา รู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่กับเขา"

        "พ่อเข้าใจแล้ว" ริวโอบกอดลูกสาว พลางลูบหลังของเธออย่างเอ็นดู

        เมื่อวานไรท์บอกว่า วันนี้จะลง Heal 4 ของเรื่องพ่อจบแล้ว พรุ่งนี้จะเริ่มวิถีของจีนกันค่ะทุกคนหมั่นไส้นางได้นะ นางอาจจะอยู่นานหน่อยเพราะยังไม่เห็นความร้ายของนาง ต่อไปนี้มันจะมีเรื่องอะไรให้นางชอบคุณพอลสันอีก นางจะทำอะไรหลายอย่างอาจทำให้รีทเกลียดหรือไม่พอใจมากของมากที่สุดไปเลย แต่...เรื่องราวความรักของพอลสันกับเรียว ความขัดแย้งมันจะมาจากใครต้องมาดูกัน...