ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา กลิ่นคาวโลหิตและเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรกลายเป็สหายเพียงหนึ่งเดียวของจิ่นเม่ยหลง เด็กน้อยวัยห้าขวบออกล่าและเข่นฆ่าทุกสรรพสิ่งในป่ารอบนอกเพื่อซึมซับพลังอย่างบ้าคลั่ง ทว่าลึก ๆ ในใจกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน เพราะจนถึงบัดนี้ ผู้พลังมารยังมิเคยปะทะกับผู้ฝึกยุทธ์ที่เป็มนุษย์จริง ๆ เลยสักครา จึงมิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าพลังของตนในยามนี้รุดหน้าไปถึงระดับใดแล้ว
เมื่อวันเวลาผันผ่าน สัตว์อสูรในเขตป่าชั้นนอกต่างถูกสังเวยชีวิตให้แก่จิ่นเม่ยหลงจนแทบสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมผืนป่าจนน่าใจหาย
“สัตว์อสูรพวกนี้มันมุดหัวหนีไปซ่อนที่ใดกันหมด ข้าพลิกแผ่นดินหาจนทั่วแล้วกลับมิพบร่องรอยแม้แต่ตัวเดียว!”
จิ่นเม่ยหลงสบถออกมาอย่างหัวเสีย แววตาที่กระหายการต่อสู้ทอประกายขัดใจ สองเท้าเหยียบย่ำสำรวจอาณาบริเวณห่างไกลจากจุดที่เคยปะทะกับแมงป่องทมิฬไปไกลแสนไกล ทว่าจนแล้วจนรอด ท้องฟ้าที่เคยมืดสว่างก็สลับสับเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า
วันที่สาม... ไร้ซึ่งร่องรอย
วันที่สี่... ว่างเปล่า
วันที่แปด... ผืนป่ายังคงเงียบงันราวกับป่าช้า!
จนกระทั่งเข้าสู่วันที่เก้า จิ่นเม่ยหลงตัดสินใจมุ่งหน้าบุกทะลวงลึกเข้าไปในเขตป่าชั้นในที่มิมีผู้ใดกล้าย่างกราย ระยะทางกว่ายี่สิบลี้ที่ก้าวผ่าน อากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความเย็นชื้นของพฤกษาถูกแทนที่ด้วยคลื่นความร้อนระอุที่แผดเผาดุจเปลวเพลิงจากขุมนรก!
เบื้องหน้าของเด็กน้อยปรากฏปากถ้ำขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ รัศมีพลังบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดของถ้ำนั้นหนักอึ้งและน่าสะพรึงกลัวจนลมหายใจแทบสะดุด ทว่าความหวาดกลัวมิอาจหยุดยั้งความกระหายใคร่รู้ จิ่นเม่ยหลงกัดฟันกรอด รวบรวมพลังมารคุ้มกันกายแล้วก้าวเท้าฝ่าคลื่นความร้อนระอุเข้าไปด้านใน
ยิ่งเดินลึกเข้าไป อุณหภูมิก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนิัแสบร้อนดั่งถูกย่างสด ระยะทางกว่าแปดลี้ในอุโมงค์มืดมิดทำให้เม็ดเหงื่อผุดพรายท่วมร่าง ทว่าในที่สุด แสงสว่างจ้าสายหนึ่งก็สาดส่องกระทบั์ตา
“ทางออกรึ? ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเตาหลอมบ้านี่เสียที!”
จิ่นเม่ยหลงแค่นเสียงด้วยความโล่งอก ทว่าเมื่อสืบเท้าเข้าไปใกล้ แสงสว่างนั้นกลับมิใช่ทางออกสู่โลกภายนอก แต่มันคือ 'ลูกแก้วปริศนา' ขนาดมหึมาที่ลอยคว้างอยู่กลางถ้ำทึบ เปล่งประกายแสงสีรุ้งวิบวับบาดตา!
“ไร้สาระสิ้นดี! เหตุใดของพรรค์นี้ถึงมาอยู่ก้นถ้ำได้!” เด็กน้อยขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความฉงนระคนระแวดระวัง ทว่าแรงดึงดูดบางอย่างกลับสั่งให้ปลายนิ้วยื่นออกไปเบื้องหน้า
“หวังว่าเ้าสิ่งนี้คงมิใช่ค่ายกลสังหารอันใดหรอกนะ...”
วูบบบ!
เสี้ยววินาทีที่ผิวัักับลูกแก้ว แสงสว่างเจิดจ้าพลันะเิออกดุจดวงตะวันร่วงหล่น! พลังงานไร้สภาพสายหนึ่งพุ่งทะลักเข้าพันธนาการท่อนแขนของจิ่นเม่ยหลงไว้แน่น ก่อนจะกระชากอย่างรุนแรง!
“มันกำลังกลืนกินร่างของข้า! อ๊ากกกกก!”
จิ่นเม่ยหลงแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด พลังมารในร่างปะทุขึ้นหมายจะต่อต้าน ทว่าพลังของลูกแก้วปริศนานั้นยิ่งใหญ่เกินต้านทาน เพียงพริบตาเดียว แสงสว่างจ้าก็กลืนกินร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายวัยห้าขวบให้หายวับไปจากถ้ำมรณะอย่างไร้ร่องรอย!
แว๊บ!
สติสัมปชัญญะถูกตัดขาดไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของจิ่นเม่ยหลงจะเบิกโพลงขึ้นอีกครั้ง ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจแทบหยุดนิ่ง!
ที่แห่งนี้มิมีถ้ำมรณะ มิมีผืนป่า มิมีแม้กระทั่งต้นไม้หรือสายน้ำ!
มีเพียงผืนแผ่นดินอันแห้งแล้งที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต และท้องฟ้าเบื้องบนที่ว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศเงียบสงัด
“นะ... นี่มันสถานที่อันใดกัน! เหตุใดจึงว่างเปล่าถึงเพียงนี้ ผู้คนก็มิมี สัตว์อสูรก็มิเห็น แล้วข้าจะแหกค่ายกลนี้ออกไปได้อย่างไร!” จิ่นเม่ยหลงกวาดสายตามองสำรวจไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดผวา บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นระรัวดุจกลองรบ
“นะ... นี่มันคือที่ไหนกันแน่...” น้ำเสียงของเด็กน้อยสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุม หยาดน้ำตาเม็ดใสเริ่มคลอเบ้าขณะที่ความโดดเดี่ยวอ้างว้างพุ่งเข้ากัดกินจิตใจ “ทำไมถึงไม่มีอะไรอยู่เลย... ไม่มีทั้งคน... ไม่มีทั้งสัตว์อสูร... แล้วข้าจะออกไปจากที่แห่งนี้ได้อย่างไร...”
จิ่นเม่ยหลงยืนสั่นสะท้านไปทั้งร่างท่ามกลางความเวิ้งว้าง ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะครอบงำสติ สุ้มเสียงลึกลับสายหนึ่งพลันดังกึกก้องกัมปนาทขึ้นจากทางด้านหลัง!
“เ้าเด็กน้อย.. ผู้มีเส้นกำเนิดพลังปราณพิการอย่างเ้าน่ะรึ ที่ก้าวล่วงเข้ามายังมิติของข้าได้?” สุ้มเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจมหาศาลจนมวลอากาศรอบกายบิดเบี้ยวและสั่นะเื! จิ่นเม่ยหลงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหมุนกายกลับไปมองตามต้นเสียงอย่างรวดเร็ว!
พริบตานั้น หยาดน้ำตาที่คลอเบ้าพลันหยุดไหลชะงัก ใบหน้าที่เคยเปื้อนฝุ่นดินกลับขาวซีดเผือดดุจคนตาย ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ในชีวิต เพราะสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของจิ่นเม่ยหลงในยามนี้ คือเงาร่างของอสูรเทพขนาดมหึมาที่ดำมืดราวกับจะกลืนกินท้องฟ้าทั้งสาย ัทมิฬผู้ยิ่งใหญ่ที่ข่มขวัญจนิญญาแทบจะแตกสลาย!
83
