ภายนอกบ้านหลังหนี่ง ที่ตอนนี้มีคนมากมาย เดินลับ ๆ ล่อ ๆ คล้ายกับตามหาอะไรบางอย่าง บางคนก็พยายามงัดแงะเพื่อเข้ามาในบ้าน เสียงเกราะเหล็กที่กระทบกันไปมาทำให้เ้าของบ้านรู้ตัว
ภายในบ้านมืดไม่มีแสงไฟส่องสว่าง ไม่มีเสียงผู้คนที่อาศัยอยู่ บ้านที่เงียบงันราวกับไม่มีคนอยู่
คืนนี้เป็คืนเดือนหงาย ท้องฟ้าเลยสว่างกว่าทุกวัน แสงจันทร์ที่ส่องสว่างผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้มองเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งก้มต่ำ พร้อมเอามือขึ้นมาปิดปาก ด้วยอาการตื่นตระหนก คล้ายกับหลบซ่อนจากอะไรบางอย่าง
"ดูแลลูกให้ดี อย่าให้คนอื่นรู้ว่าลูกเป็ใคร ให้ลูกใส่แหวนติดตัวไว้ตลอดนะ ห้ามถอดเด็ดขาด มันจะช่วยคุ้มครองลูกของเรา" ชายหนุ่มพูดกำชับกับหญิงสาวที่นั่งน้ำตาไหลอยู่ข้าง ๆ ด้วยอาการหวาดกลัว
"คุณจะทำอะไร ไม่นะที่รัก ได้โปรดอย่าออกไป อยู่กับฉันและลูกเถอะนะ" หญิงสาวพูดวิงวอน
"ไม่ได้ ถ้าผมอยู่คุณกับลูกจะเป็อันตราย มีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อผมและลูกของเรา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
เมื่อสิ้นเสียงพูด หนุ่มใหญ่ร่างกายกำยำก็วิ่งออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว พร้ะโกนเรียกผู้บุกรุกที่อยู่รอบ ๆ บ้านให้ตามเขาไป
"อยากได้ตัวข้า ก็ตามมา" เขาพูดเกรี้ยวกราดก่อนที่จะ สยายปีกอันใหญ่และแข็งแรงออก พร้อมกับบินขึ้นไปสู่ท้องนภา แต่เขาคงจะลืมไปว่าตัวเองได้มอบพลังเกือบทั้งหมดไว้ให้กับลูกชายสุดที่รักของเขาแล้ว นั้นทำให้เขาแทบจะไม่มีพลังอะไรเหลือในการเอาชนะเหล่าองครักค์แห่ง์ได้เลย
ฟิวว อึก!! ร่างกายที่แข็งแรงและกำยำ ขณะนี้ได้ร่วงลงสู่พื้นดินอย่างแรง
"องค์าาได้โปรด กลับไปกับพวกข้าด้วยเถิด"
"ฮึฮึ!! พวกเ้าเป็แค่องครักค์ มีสิทธิอะไรมาจับตัวข้า"
"นี้เป็คำสั่งของท่านลุง"
ร่างกายที่คุ้นเคยได้เดินตรงมาข้างหน้าอย่างช้า ๆ
"อคิราห์!!!" เขาพูดด้วยอารมณ์โกรธ
"ไงท่านพี่ ท่านนี้น้าาา อยู่ดีไม่ว่าดี ทำไมต้องหาเื่ใส่ตัวด้วย"
"เ้ามาได้ยังไง"
"ก็ท่านลุงอุส่าให้ข้า..เป็คนคุมเหล่าองครักค์ มาจับตัวท่านพี่กลับไป ช่างหน้าเสียดายที่ข้า... ฆ่าท่านไม่ได้!!!!"
"หึหึ เ้ารอโอกาสนี้มานานแล้วสินะ"
"เอาตัวเขาไป"
"อย่าส่งเสียงดังครับ เงียบก่อน"
"อื้ออ อื้ออ" ปากที่โดนปิดด้วยมือที่ใหญ่และแข็งแรงโดยชายคนหนี่ง เธอพยายามจะส่งเสียงร้องขอให้ปล่อยเธอ
"พวกเขาไปกันแล้วครับ"
ผลักกก!! หญิงสาวผลักชายหนุ่นที่ปิดปากเธอเมื่อครู่ล้มลงด้วยความโกรธ
" ทำไม ทำไมนายทำแบบนี้ เมฆา!! "
"ผมขอโทษครับนายหญิงแต่มันเป็คำสั่งขององค์าา ผมไม่สามารถฝืนคำสั่งได้ครับ"
"ทำไมนายไม่ออกไปช่วยเขา นายเป็องครักค์ไม่ใช่หรอ ทำไมนายถึงปล่อยให้พวกนั้นเอาตัวเขาไป ทำไม!!!"
เธอร้องไห้ด้วยหัวใจที่แตกสลาย เพราะคนรักของเธอถูกพลากไป เธอไม่รู้ว่าจากนี้เขาจะเป็ยังไง และเขาจะโดนอะไรบ้าง
เธอที่ร้องไห้อย่างบ้าคลั่งตอนนี้ พึ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกของเธอยังอยู่ที่ชั้นบนของบ้าน "วรุศ"
ตึก! ตึก! ตึก! เธอที่ใรีบวิ่งไปหาลูกชายที่อยู่บนชั้นสองของบ้าน
"เธอเป็ใคร"
"........"
"ชู่วววว~~ หลับซะนะเด็กดี ชู่วววว~~"
หญิงสาวแปลกหน้าที่ตอนนี้อุ้มลูกของเธอไว้ในอ้อมแขน พร้อมกล่อมให้เด็กน้อยนอนหลับอย่างสงบ
หญิงสาวแปลกหน้าหันมายิ้มให้กับวลัยลักษ์ที่ตอนนี้ทำสีหน้าท่าทางที่กลัวและกังวลใจ
"ฉันถามว่าเธอเป็ใคร"
"เราขอโทษด้วย ที่ไม่ได้แนะนำตัว เราคือองค์หญิงม่านฟ้า เรียกเราว่าม่านฟ้าก็พอ เราเป็น้องสาวของพี่เหมันต์"
วลัยลักษ์ที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็ความรู้สึกโล่งใจทันทีแต่ยังคงไม่ไว้วางใจซักเท่าไหร่
"องค์หญิงม่านฟ้า" เขาพูดพร้อมกับทำความเคารพเธอ
"เมฆา นี้ใช่ไหม วรุศ บุตรชายของท่านพี่ หน้าตาถอดแบบกันมาเลย ชั่งน่ารัก หน้าเอ็นดูเสียจริง"
"ใช่ขอรับองค์หญิง"
ฟุบ!!
"คุณเป็ใครหรือว่า ไม่นะ ออกไป อย่าเข้ามา"
วลัยลักษ์ะโบอกชายที่ร่างกายใหญ่โตดูหน้าเกรงขาม พร้อมกับปีกสีดำที่ดูแข็งแรงคนนั้น เธอรีบวิ่งไปอุ้มลูกชายของเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
"ไม่เป็ไรคะคุณวลัยลักษ์ นั้นภาคิน สามีของเราเอง"
"พวกคุณจะมาเอาลูกฉันไปใช่ไหม ไม่ๆฉันจะไม่ให้ใครมาพลากลูกไปจากฉันอีก"
ตอนนี้เธอเหมือนคนเสียสติ ที่พบเจอแต่เื่ประหลาดมากมาย
"น้องหญิง" ภาคินที่หันไปเรียกม่านฟ้าและพยักหน้าให้เธอรู้ว่าต้องทำอย่างไร
เธอพยักหน้าตอบรับทันที
ฟู่วววววว~~ ระอองสีเหลืองอร่ามได้ลอยไปหาวลัยลักษ์ที่ตอนนี้ดูสติแตกสุดๆ มันทำให้เธอหลับลงอย่างรวดเร็ว เมฆารีบเข้าไปอุ้มเธอและลูกน้อยเอาไว้ได้ทัน และพาไปนอนบนเตียงของเธอเพื่อให้เธอได้พักผ่อน
................
"เราจะเอายังไงกันต่อดีค่ะ ท่านพี่"
" ตอนนี้พวกเราต้องคอยช่วยกันดูแลพวกเขาทั้งสองคนไปก่อน"
"อือ ปวดหัวจัง!" ตอนนี้วลัยลักษ์ได้ตื่นแล้ว หลังจากนอนหลับไปอย่างยาวนาน "รุศ!!"
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เห็นลูกน้อยนอนหลับอย่างสบายอยู่ใกล้ ๆ
ตอนนี้สมองของเธอกลับมาคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง
ตึก! ตึก! ตึก! เธอรีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะทำให้แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็เื่จริงหรือไม่
"ตื่นแล้วหรอค่ะ คุณวลัยลักษ์"
"สวัสดีครับ ผมภาคิน คุณคงจำได้นะครับ"
เธอแทบจะหยุดหายใจเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็เื่จริง
"พวกคุณ... ไม่ มันไม่ใช่คือเื่จริงใช่ไหม เขาไม่อยู่แล้วจริง ๆ ใช่ไหม" เธอที่ร้องไห้โฮอีกครั้ง เพราะสามีของเธอไม่อยู่กับเธอแล้ว
ม่านฟ้ารีบเข้ามาดูแลเธออย่างรวดเร็ว "สงบสติอารมณ์ก่อนนะคะ เรามานั่งคุยกันก่อนดีกว่าค่ะ"
วลัยลักษ์ที่ตอนนี้พยายามรวบรวมสติ ได้เดินไปนั่งคุยกับทุกคน
........................
" พ่อของเหมันต์รู้เื่ของฉันงั้นหรอค่ะ ทำไม..."
"คุณคงเห็นผู้ชายคนนั้นแล้ว เขาชื่อ อคิราห์ เป็น้องชายขององค์หญิงเทวิกาหรือภรรยาอีกคนของท่านพี่ คุณคงรู้เื่มาบ้างแล้ว ว่าท่านพี่มีภรรยาอีกคน"
เธอพยักหน้าตอบรับแทนคำตอบ
"แต่คุณไม่ต้องกังวลนะคะ คุณเป็ภรรยาคนแรกและคนเดียว ที่ท่านพี่รัก ส่วนองค์หญิงเทวิกา ท่านพี่ต้องจำใจแต่งงานกับเธอเพราะคำสั่งของท่านพ่อ "
"แล้วยังไงค่ะ"
"เอาเป็ว่า เรามาคิดกันกว่าว่าจะเอายังไงต่อไป"
"เดี๋ยวค่ะ แล้วเหมันต์จะเป็อะไรรึป่าว"
"เื่นี้ไม่ต้องกังวลค่ะ ถึงท่านพี่จะทำผิดกฏของ์ แต่ก็ยังเป็าาโทษทัณฑ์ก็แค่อาจถูกจำคุกตลอดชีวิต"
"ว่าไงนะ"
"คุณไม่ต้องกังวลไปครับ เดี๋ยวพวกผมจะพยายามหาทางช่วยเขาเอง ตอนนี้เรามาคิดดีกว่า ว่าจะทำยังไงไม่ให้อคิราห์รู้ ว่าคุณมีลูกกับาาเหมันต์ เพราะตอนนี้เหมือนเขากำลังจะหาวิธียึดครองบัลลังก์อยู่ ถ้าเขารู้ว่าองค์าามีลูกกับคุณมันต้องเกิดเื่ไม่ดีแน่นอน"
-์-
ผู้เป็พ่อยืนรอคอยการกลับมาของลูกชายที่เขาให้เหล่าองครักค์ไปนำตัวกลับมา เขาเป็องค์าาที่ไปหลงรักกับมนุษย์ทำให้ผู้เป็พ่อไม่พอใจเขาอย่างมาก
"ผมมากลับมาแล้วครับ ท่านลุง"
"องค์าาอยู่ไหน"
"ตอนนี้ผมเอาไปขังคุกไว้แล้วขอรับ"
"ทำไมเ้าถึงทำในสิ่งที่เราไม่ได้สั่ง" คำพูดด้วยความไม่พอใจ
"เอ่อ...ผม."
"ชั่งเถอะ เรามีเื่จะคุยกับองค์าาห้ามใครรบกวน"
"ขอรับ ท่านลุง"
-คุกของ์-
ที่คุมขังผู้ที่ทำผิดกฏของ์ แต่จะแบ่งแยกตามชนชั้นกันไป
"ท่านพ่อ"
"เ้า เป็ถึงาาแต่กลับทำผิดกฏเหล็กแห่ง์ เ้ากล้ามากนะเหมันต์"
"ท่านพ่อ ข้าอธิบายได้"
"เ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรอ เื่ที่เ้าแอบลงไปที่เมืองมนุษย์บ่อยๆเป็เพราะเหตุใด ข้ารู้ว่าเ้าหลงไหลเมืองมนุษย์และหลงไหลหญิงผู้นั้น แต่ข้าไม่คิดว่าเ้าจะเลยเถิดถึงขนาดจะอยู่กินกับนางถึงเพียงนี้"
"ท่านพ่อ แต่ข้ารักนาง ข้ารักนางจากใจจริง ข้าไม่สนใจกฏบ้าบออะไรนั้น แค่ข้าได้อยู่กับนางก็พอแล้ว"
เพี๊ยะ!! เสียงแก้มที่โดนกระทบด้วยฝ่ามือที่ใหญ่และหนาของผู้เป็พ่อ
"เหมันต์!!!! เ้าเป็ถึงาาแห่ง์ แต่ทำไมเ้าถึงมีความคิดเช่นนี้ เ้าก็รู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้เ้าต้องอยู่ปกครอง์แทนข้า แล้วเทวิกากับวศินเล่า เ้าเอาพวกเขาไปไว้ไหน"
"ข้าแค่ทำตามคำสั่งของท่านพ่อ ท่านอยากให้ข้าแต่งข้าก็แต่ง ท่านอยากให้ข้ามีทายาท ข้าก็มีให้ แล้วท่าน้าอะไรอีก ข้าแค่อยากมีความสุขของข้าบ้างแค่เท่านั้น"
"แล้วเทวิกาเล่า"
"ข้าไม่เคยคิดกับนางเป็อื่นเลย นอกจากน้องสาวที่แสนดี"
"แต่เ้ามีลูกกับนางนะเหมันต์"
"......"
"ตัดขาดกับมนุษย์ซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตนาง"
"ท่านพ่อ"
" ข้าให้เวลาเ้าเพียงสามวันเท่านั้น เ้าไปคิดเอาว่าจะตัดสินใจอย่างไร"
เทวิกาที่ยืนแอบฟังอยู่ตรงนั้น บัดนี้น้ำตาได้ไหลรินออกมา เธอได้ยินเื่ราวทั้งหมด ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าเหมันต์ไม่ได้มีใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย แต่เธอกลับรักเขามากกว่าผู้ใด
![เพลเยอร์เกมขยะเกิดใหม่ในฐานะตัวประกอบระดับ EX [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756458480_32089281.webp)
11K
