รักเอยอย่าร้าวรอน

        ลึกเข้าไปอีกไม่มากคือครัวแคบๆกับห้องน้ำขนาดเดียวกัน  ห้องเช่าของเธอเล็กมากจนดูน่าอึดอัด  สายตาของเขาวนกลับมาที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง

          “พี่รู้ที่อยู่ของนิดได้จากนายพงษ์ พี่มาที่นี่เพราะรู้สึกไม่สบายใจมากเ๱ื่๵๹ข่าวของเรา เห็นน้องนีย์บอกว่านิดถูกอาจารย์เรียกไปตำหนิด้วยใช่ไหม” 

        ท่าทางของเขาเหมือนห่วงใยเธอมากมาย

          “แต่พี่คิวก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นนี่ค่ะ” 

        วนิศรากล่าวเมื่อนั่งลงเบื้องหน้าเขาโดยมีโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็กๆกั้นกลาง

          “แต่พี่ก็มีส่วนทำให้มันเกิดขึ้น” 

        เขากล่าวอย่างรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ

          “ช่างมันเถอะค่ะ เราคงไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว” 

        คำพูดของเด็กสาวทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาได้

          “นิดเข้มแข็งกว่าที่พี่คิดไว้มากน่ะ ดูสิ แทนที่พี่จะเป็๲คนปลอบใจนิด  นิดกลับเป็๲ฝ่ายพูดปลอบใจพี่เสียเอง”

          “นิดไม่ได้เข้มแข็งหรอกค่ะ แค่ไม่รู้จะทำอย่างไรดีก็เลยเลือกที่จะทำใจเท่านั้นเอง”  

        เด็กสาวตอบตามตรง

          “เป็๞ความคิดที่ดีมากเลย พี่คงต้องจำไปใช่บ้างแล้ว”  

        แล้วทั้งคู่ก็ยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ และดูเหมือนความไม่สบายใจที่มีมาก่อนหน้านี้จะค่อยๆละลายหายไปแบบง่ายๆเพียงแค่ได้พบหน้าแล้วก็พูดคุยกัน

          “แล้วพี่คิวมาที่นี่ได้อย่างไรค่ะ ผู้คนเขาไม่แตกตื่นแย่เหรอที่จู่ๆดาราดังก็มาปรากฏตัวถึงที่ห้องเช่าเก่าๆแห่งนี้ได้”

          “ไม่มีใครจำพี่ได้หรอก เพราะพี่ปลอมตัวมา” 

        ชายหนุ่มตอบด้วยท่าทางภูมิใจที่ทำให้ใครต่อใครจำไม่ได้ ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกเป็๞อิสระมากเมื่อไม่ต้องฝืนตัวเองเหมือนยามที่ต้องตกอยู่ท่ามกลางสายตาของบรรดาแฟนคลับหลายร้อยหลายพันคู่อย่างเช่นเวลาส่วนใหญ่ที่เขามี

          “เคยทำอย่างนี้บ่อยไหมค่ะ” 

        เด็กสาวรู้สึกสนิทสนมกับเขามากขึ้นจึงพูดคุยกับเขาอย่างเป็๞กันเอง

          “ไม่บ่อยหรอกจ๊ะ  ชีวิตของดารานักร้องชื่อดังหาเวลาที่เป็๲ส่วนตัวยากจะตาย  นี่พี่ก็ต้องแอบหนีผู้จัดการส่วนตัวมาน่ะ”

          “เขาห้ามพี่คิวออกไปไหนมาไหนด้วยหรือค่ะ” 

        คิ้วเรียวของเด็กสาวขมวดเข้าอย่างฉงน

          “ก็ไม่เชิงหรอกน่ะ แต่การจะออกไปไหนแต่ละครั้งก็มีข้อจำกัดมากมายเหลือเกิน  จนบางครั้งพี่ก็เบื่อ” 

        คิรากรพูดคุยกับเด็กสาวอย่างเปิดเผย มันคือความอบอุ่นใจลึกๆของเขาเมื่อได้อยู่ใกล้เด็กสาวคนนี้ หลังจากที่เขาไม่ได้พบเจอกับความรู้สึกเหล่านี้มานานแล้ว ๻ั้๫แ๻่ที่พ่อเสียชีวิตไปตอนที่เขาอายุสิบหกปีและหลังจากนั้นอีกสองปีแม่ก็พบรักใหม่กับชายชาวเยอรมันก่อนแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศ จริงอยู่ที่แม่อาจจะยังส่งเงินมาให้เขาเป็๞ค่าใช้จ่ายในการศึกษาอยู่อย่างสม่ำเสมอ แต่มันก็เทียบค่าไม่ได้กับความรักความอบอุ่นที่เขาเคยได้รับก่อนหน้านี้