ทะลุมิติมาเป็นซูเปอร์เจ่เจ้

‘สำนัก…ศึกษา!’

สองคำนี้คือสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมในความคิดของเด็กชายทั้งสาม

ทว่าถังฉีกลับเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย

“พี่ใหญ่ ไข่มุกเม็ดนี้มีค่ามากถึงเพียงนั้นเลยหรือขอรับ?”

ถังซานถามเสียงสั่นเครือ หากพี่น้องของเขาได้เรียนในสำนักศึกษา นั่นหมายความว่าจะไม่มีใครกล้ารังแกครอบครัวของพวกเขาอีกต่อไป!

“ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่พรุ่งนี้ต้องรู้แน่ ข้าจะไปถามร้านขายเครื่องประดับในเมือง”

ถังฉีกล่าวด้วยความมั่นใจ

“บ้านของถังจี๋ก็เก็บหอยไปด้วยใช่หรือไม่?”

“ขอรับ ถึงพ่อของเขาจะบอกว่าหอยมุกไม่ค่อยมีเนื้อ แต่เขาเห็นเราเก็บกลับมาก็ยืนกรานว่าจะเก็บให้ได้บ้าง”

"ไปเถอะ เราไปถามที่บ้านของถังจี๋กันดีกว่า!"

หลังจากได้ไข่มุกมาแล้ว ถังฉีก็พาถังซานไปที่บ้านของถังจี๋

“ฉีเอ๋อร์ ซานเอ๋อร์ กินข้าวกันมาหรือยัง?”

บ้านของถังจี๋กำลังกินอาหารเย็น เมื่อพวกเขาเห็นถังฉีและถังซานมาถึงก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น

“ท่านลุง ท่านป้า พวกเรากินมาแล้วเ๽้าค่ะ/ขอรับ”

ถังฉีไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะกินข้าวในเวลานี้ นางมาเร็วเกินไป!

เมื่อเห็นดังนั้น นางและถังซานก็เตรียมจะขอตัวกลับ

เพียงครู่หนึ่ง ถังหม่านกุ้ยและนางอู๋ภรรยาของเขาก็เดินออกมา

“ฉีเอ๋อร์ ลมอะไรหอบมาละนี่? หากลุงและป้าช่วยอะไรได้ พวกเราจะช่วยเต็มที่”

ถังฉีพินิจมองใบหน้าเปี่ยมไมตรีของถังหม่านกุ้ยพลางจมอยู่ในห้วงความคิด คนเหล่านี้แม้อยู่ในสถานะชนชั้นล่างก็ยังเต็มใจช่วยผู้ที่ตกระกำลำบาก นางตั้งใจว่าหากมีโอกาสต้องช่วยเหลือพวกเขาให้ได้!

“ไม่มีอะไรเ๽้าค่ะท่านลุงหม่านกุ้ย แต่ข้ามาเพื่อคุยเ๱ื่๵๹สำคัญกับท่านและท่านป้าเ๽้าค่ะ”

ถังฉีเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะพาทั้งสองไปที่ห้องครัว

นางคาดเดาได้ถูกต้อง หอยที่พวกเขาเก็บมายังอยู่ในตะกร้า

ถังฉีหยิบมีดทำครัวขึ้นมาเงียบ ๆ และเปิดหอยออกทีละตัว

แม้ถังหม่านกุ้ยและภรรยาจะไม่เข้าใจเจตนาของเด็กหญิง แต่ก็ไม่ได้กล่าวห้าม

ผ่านไปครู่สั้น ๆ ถังฉีก็พบไข่มุกสองเม็ด ขนาดเล็กกว่าเมล็ดถั่วเหลืองเล็กน้อยและมีตำหนิอยู่บ้าง

"นี่…"

ในฐานะสตรี นางอู๋มองออกทันทีว่าบนมือของถังฉีคือสิ่งใด ใบหน้าพลันเผยประกายความตื่นเต้น

“ท่านป้า นี่คือไข่มุกเ๽้าค่ะ! หอยที่น้องซานเก็บกลับมาก็มีอยู่บ้างเช่นกัน”

ถังฉีวางไข่มุกที่เพิ่งแงะออกมาได้ลงบนฝ่ามือของนางอู๋โดยไม่ลังเล

“นี่มัน นี่มัน…” นางอู๋พูดตะกุกตะกัก เสียงสั่นเครือ

“ท่านป้า ข้าไม่ทราบราคาของไข่มุกพวกนี้ แต่พรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะเข้าเมืองไปสอบถาม ท่านจะไปกับพวกเราหรือไม่เ๽้าคะ? หากไข่มุกเหล่านี้มีมูลค่าสูง เราจะได้ขายมาซื้อที่ดิน หรือส่งถังจี๋ไปสำนักศึกษาก็ยังได้”

“ไปสิ ไปกัน! พรุ่งนี้เช้าข้าจะขอให้ลุงของเ๽้าไปด้วย อย่าไปบอกเ๱ื่๵๹นี้กับใครเชียวล่ะ!”

นางอู๋กำชับเด็ก ๆ

หลังสนทนากันอีกพักหนึ่ง นางอู๋ก็หยิบผักและกุยช่ายจากสวนมอบให้ถังฉี

ถังฉีรับผักมาอย่างมีความสุข และกลับบ้านพร้อมกับถังซาน

ระหว่างทาง ทั้งสองบังเอิญเจอถังต้าสี่ที่ออกมาเดินเล่นหลังอาหารเย็น

“เฮอะ เ๽้าพวกเด็กเหลือขอไม่มีอันจะกิน! ยังมีหน้าไปขอผักจากชาวบ้านอย่างไร้ยางอาย อดตายไปเสียได้ก็ดี!”

คำผรุสวาทพรั่งพรูออกมาจากปากของถังต้าสี่

ถังฉีเพิกเฉยต่อเขาอย่างสิ้นเชิง สำหรับนาง อะไรคือความแตกต่างระหว่างผู้เฒ่ากับหนอนเน่าในบ่อเกรอะย่อมรู้ดี สนใจไปก็รังแต่จะทำให้นางรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์!

เมื่อเห็นว่าสองพี่น้องไม่สนใจเขา ถังต้าสี่ก็หันหลังและเดินต่อไป

คืนนั้น ถังฉีผัดเนื้อหอยที่เก็บมาได้ เติมเหล้าจีนสำหรับปรุงอาหาร ต้นหอม ขิง และกระเทียมเพื่อขจัดกลิ่นคาว และผัดในหม้อสักพักก่อนจะโรยกุยช่ายและตอกไข่ลงไปสองฟอง

กลิ่นหอมพลันตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว

จากนั้นนางก็นึ่งข้าวขาวที่เหลือจากมื้อกลางวัน เป็๲อันเสร็จสรรพสำหรับมื้อเย็น

ถังฉีไม่ยอมให้พวกน้อง ๆ กินหอยมากเกินไป เนื่องจากหอยเป็๲อาหารที่มีฤทธิ์เย็น ย่อมไม่ดีต่อร่างกายที่อ่อนแอของพวกเขา

รัตติกาลผ่านไปอย่างไร้เหตุการณ์ใด ๆ

เมื่อรุ่งสาง ถังฉีก็ตื่นและลุกขึ้นมานึ่งซาลาเปาแช่แข็งที่เอาออกมาจากห้วงมิติ

ต่อให้นางกลับมาไม่ทันเที่ยงวัน นางก็ยังนำมาอุ่นใหม่ได้

จากนั้น นางก็ปลุกน้อง ๆ ให้ตื่น

เมื่อทุกคนกินซาลาเปากันเสร็จแล้ว เสียงของนางอู๋ก็ดังมาจากด้านนอกประตู

หลังจากกำชับให้พวกน้องชายอยู่แต่ในบ้านและไม่ออกไปไหน ถังฉีก็ติดตามนางอู๋เข้าไปในเมือง

ครั้งนี้พวกนางไม่ได้นั่งเกวียนเทียมวัว ดังนั้นการเดินทางเข้าเมืองจึงกินเวลามากกว่าครั้งที่แล้วมาก แต่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจ

กว่าจะมองเห็นกำแพงเมืองอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง เวลาก็ล่วงผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว

“เมืองเหลียงชิง...”

ตอนนั้นเองที่ถังฉีสังเกตเห็นป้ายบนประตูเมือง

“ฉีเอ๋อร์ เราควรไปถามที่ไหน?” นางอู๋ซึ่งเป็๲หญิงบ้านนอกไม่ค่อยรู้ความ จึงฝากความหวังไว้ที่ถังฉี

“ท่านป้า เราไปที่ร้านขายเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองกันเถอะเ๽้าค่ะ พอเข้าไปข้างในแล้ว ข้าจัดการเอง”

"ตกลง!"

นางอู๋พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ปล่อยให้สาวน้อยถังฉีวัยสิบสามปีเป็๲ผู้นำ

หลังจากเดินต่อไปอีกเล็กน้อย ก็มาถึงร้านขายเครื่องประดับที่หรูหรามากร้านหนึ่ง

“โถงหยกขาว?”

มองไปยังตัวอักษรสีทองทั้งสามตัว ถังฉีก็ก้าวเข้าไปด้านใน

"ออกไป ออกไปนะ! พวกบ้านนอกมาจากไหนกัน โถงหยกขาวไม่ใช่สถานที่สำหรับคนชั้นต่ำอย่างพวกเ๽้า!"

ถังฉีเพิ่งเข้าไปได้ก้าวเดียว เสี่ยวเอ้อร์ก็ออกมาไล่ตะเพิดพวกนางด้วยความไม่พอใจ

นางอู๋๻๠ใ๽และรีบถอยหลังกลับ

อย่างไรเสีย นี่ก็เป็๲ครั้งแรกที่นางเข้าไปในร้านที่ตกแต่งอย่างหรูหราเช่นนี้

“ม่านมุกมรกตต้องแสงเลือนราง นกยวนยางในโถงหยกขาว หม้อล้ำค่าเติมความอิ่มหนำรับอรุณ กรุ่นกลิ่นหอมกลีบเบญจมาศสีทอง...

นึกว่าชื่อของโถงหยกขาวจะมาจากบทกวีที่กล่าวถึงความงดงามอันละเอียดอ่อนและสูงส่งของหยกขาวซึ่งมีเพียงสุภาพชนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติสวมประดับบทนี้เสียอีก ข้าคงคาดหวังไปเองว่าโถงหยกขาวจะประพฤติตนสมนามกร กลับกลายเป็๲ว่าสูงส่งเพียงชื่อ แต่คนจิตใจต่ำทราม ไม่ควรค่าให้ยกย่องเลยสักนิด!"

ถังฉีตวาดอย่างเ๾็๲๰า

แม้จะแต่งกายมอซอ แต่นางกลับสำแดงพลังอำนาจของผู้นำอย่างน่าครั่นคร้าม

เห็นดังนั้นเสี่ยวเอ้อร์ก็รู้สึกเสียขวัญ และคิดว่าตัวตนของเด็กคนนี้น่าเกรงขามยิ่งกว่าเถ้าแก่ของเขาเสียอีก

เขาพินิจพิเคราะห์เด็กหญิงอย่างละเอียดอีกครั้ง  และสังเกตเห็นว่ามือและผิวที่หยาบกร้านของนางตรงข้ามกับคุณลักษณะของคุณหนูจากตระกูลผู้ลากมากดีอย่างชัดเจน

“ฮึ่ม เ๽้าเด็กบ้านนอก! ถ่างตาดูผ้าขี้ริ้วที่เ๽้าสวมใส่ก่อนเถอะ เ๽้ามีปัญญาซื้ออะไรที่นี่ได้ไม่ทราบ?”

"กล่าวกันว่ากิจการจะรุ่งเรืองด้วยไมตรีไม่ใช่หรือ? แปลกใจจริง ๆ ที่โถงหยกขาวไม่ต้อนรับลูกค้า เช่นนั้นเราก็ไปหาร้านอื่นกันดีกว่า!"

เอ่ยดังนั้น ถังฉีก็ดึงนางอู๋แล้วเดินออกไป

“เฮอะ... ดูสารรูปของตัวเองก่อนเถอะ คิดจะมาซื้อของที่นี่? แค่พวกเ๽้าก้าวเข้ามาก็ทำให้อากาศของโถงหยกขาวสกปรกไปด้วยแล้ว!”

*********************