ตอนนี้ทุกคนนั่งประจำที่กันเรียบร้อยแล้ว แม่โจวจึงเริ่มแจกจ่ายอาหารทันที และมีโจวเสี่ยวหมี่คอยช่วยอยู่ เสี่ยวหงหลังจากที่ได้รับอาหารในถ้วยเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิดนึง มองดูถ้วยข้าวต้มฟ่างที่มีอยู่ไม่เยอะ และมีจานผัดผักป่ากับผักดองอยู่ตรงกลางโต๊ะ นางได้แต่เหม่อลอยจับตะเกียบค้างไว้สักพัก ก่อนจะลงมือทานอาหารแบบคนอื่นๆ แต่เสี่ยวหงก็ทานได้น้อยมากกลืนแทบไม่ลง จนแม่โจวสังเกตเห็นจึงทัก
"เสี่ยวหง ทำไมถึงกินข้าวน้อยจังละ"
"สงสัยคงจะไม่อยากกินมั้งค่ะแม่ อาหารบ้านๆน่าจะไม่ถูกปากคนในเมือง แบบพี่สะใภ้ใหญ่สักเท่าไหร่ใช่ไหมคะ"
"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน้องสะใภ้สาม ฉันเพิ่งหายดีเลยกินอะไรไม่ได้เยอะ"
"งั้นก็แล้วไป ฉันนึกว่าพี่สะใภ้จะเลือกกินซะอีก"
"ถึงแม้จะเลือกกินจริงๆ ฉันคงไม่ทำให้ทุกคนในครอบครัวของเราเดือดร้อนแน่นอน และมีเงินที่จะซื้อกินเองได้ เพราะงั้นไม่ต้องเป็ห่วงนะ"
"นี้พี่สะใภ้กำลังว่าฉันยุ่งอยู่รึเปล่า.."
"เอาล่ะ พอได้แล้วทั้งสองคน อย่าทะเลาะกันเลย"
"แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ แค่อยากจะบอกคนในบ้านเราว่า ถ้าฉันอยากกินอะไรก็จะหาซื้อมากินเองได้ค่ะ"
"แม่รู้แล้ว แต่อะไรที่ไม่จำเป็ต้องซื้อก็อย่าซื้อเลยนะเสี่ยวหง ประหยัดเงินไว้บ้างเพื่อลูกในท้องด้วย"
"แม่อย่ากังวลเลยครับ ครอบครัวผมกับเสี่ยวหงมีเงินเก็บเยอะ พอจะสามารถซื้ออะไรตามใจน้องได้อยู่ครับ"
"เื่นี้แม่จะไม่ยุ่งละกันนะ ให้พวกลูกตัดสินใจเอาเอง กินข้าวกันต่อเถอะ"
"อ่อ จริงสิ แม่ค่ะ พอดีฉันทำซาลาเปาไส้มันเทศเก็บเอาไว้ในตู้พอดี แบ่งให้พ่อกับแม่ 6 ลูก ฉันขอตัวไปหยิบก่อนนะคะ"
เสี่ยวหงรีบลุกขึ้นไปหยิบจานซาลาเปาในห้องครัวที่ใส่ไว้ในตู้ออกมา ซึ่งไม่สามารถทำให้แม่โจวปฏิเสธได้ ยิ่งเห็นจำนวนซาลาเปานางยิ่งไม่สบายใจ เพราะมันเยอะเกินไปและลูกใหญ่พอสมควร แต่เสี่ยวหงไม่สนใจเท่าไหร่นัก พอส่งให้แม่สามีเสร็จนางก็นั่งทานอาหารต่อ ส่วนแม่โจวจะแบ่งซาลาเปายังไงนั้นก็ตามแต่นางจะตัดสินใจ
แต่ที่แน่ๆคนที่อยากกินที่สุดคือซุนเซียนหยุน นางมองั้แ่ตอนที่หลี่เสี่ยวหงหยิบจานออกมาจากครัวแล้ว ยิ่งเห็นว่ามันน่ากินเท่าไหร่ยิ่งโลภมากขึ้นเท่านั้น พอรู้ว่าโจวเสี่ยวหมี่ได้ซาลาเปาไปคนเดียวสองลูก ทำให้เซียนหยุนอิจฉามากขึ้นไปอีก แม่โจวจึงแบ่งไว้ให้ตัวเองกับพ่อโจวคนละลูก ส่วนที่เหลือแบ่งให้บ้านสองกับบ้านสามคนละสองลูก ถึงซุนเซียนหยุนจะไม่พอใจเพราะต้องแบ่งให้ลูกสาวอีก แต่นางก็ยังฉลาดพอที่จะไม่โวยวายไปมากกว่านี้ ไม่งั้นคงไม่ได้กินสักลูกแน่นอน
พอทุกคนกินข้าวเสร็จแม่โจวบอกคนในครอบครัว ว่าจะให้ลูกสะใภ้คนโตหยุดอยู่บ้านอีก 2 วัน เพื่อพักผ่อนร่างกายก่อนจะกลับไปทำงาน สะใภ้สามที่ได้ยินตอนแรกก็ไม่พอใจ แต่นางไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้เท่าแม่สามี ถ้าแม่โจวบอกคำไหนก็ต้องคำนั้น ไม่งั้นนางก็จะไม่มีอาหารให้กิน อาจจะถึงขั้นต้องกลับไปบ้านเดิมของตัวเอง ตระกูลซุนนั้นยากจนกว่าบ้านโจวเยอะ เื่อะไรที่ต้องกลับไปลำบากอีก อยู่บ้านนี้ได้กินอาหารดีกว่ามาก
15K
