ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 32 เป็นแม่สื่อ

เสิ่นเสี่ยวเยว่ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ในที่สุดก็มีโอกาสสั่งสอนไอ้โง่ที่มีแต่กล้ามเนื้อนี่สักที

จางเว่ยเจี๋ยโกรธจนตาแดงก่ำ สมองว่างเปล่า เหลือเพียงความต้องการที่จะฆ่าผู้หญิงคนนี้เท่านั้น

เย่ซู่ซู่มองดูสีหน้าอันสงบนิ่งของเสิ่นเสี่ยวเยว่ ในใจพลันรู้สึกหนักอึ้ง

เธอรู้สึกว่าเรื่องคงไม่ง่ายอย่างที่คิด

เสิ่นเสี่ยวเยว่สามารถทำให้พวกเธอตกอยู่ในสภาพนี้ได้ ต้องไม่ใช่คนโง่อย่างแน่นอน ในการปะทะกันหลายครั้งที่ผ่านมา ยังสามารถเอาชนะพวกเธอได้ทุกครั้ง

เธอจึงเตือนว่า "อาเจี๋ย ระวังตัวหน่อยนะ"

แต่เวลานี้หูของจางเว่ยเจี๋ยไม่ได้ยินอะไรแล้ว

พอเชือกคลายออก เขาก็พุ่งเข้าโจมตีเสิ่นเสี่ยวเยว่ทันที

ชาวนาส่วนใหญ่มักจะมีพละกำลังดี แม้เขาจะสู้สวี่หนิงอันไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเป็นชายฉกรรจ์คนหนึ่ง กล้ามเนื้อเขาก็ไม่ได้ด้อยกว่าคนอื่นเลย

เย่ซู่ซู่สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที จับจ้องทั้งสองคนไม่วางตา

ตอนที่จางเว่ยเจี๋ยเคลื่อนไหว อีกฝ่ายไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ทว่าในจังหวะที่เขาอยู่ห่างจากเธออีกไม่กี่ก้าว หญิงสาวที่ไม่ได้เคลื่อนไหวก็ระเบิดพลังออกมาทันที

 พลั่ก! เสียงดังสนั่น!

ทั้งที่จางเว่ยเจี๋ยเป็นฝ่ายลงมือก่อน แต่กลับไม่อาจแตะต้องอีกฝ่ายได้แม้แต่เส้นผม กลับเป็นตัวเขาเองที่เจ็บปวดที่ท้องอย่างรุนแรง

แต่มันยังไม่จบ ลูกเตะตามมาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด มันเร็วจนจางเว่ยเจี๋ยคล้ายจะเห็นภาพหลอนอยู่ตรงหน้า การโจมตีสองครั้งเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทำเอาร่างของเขาลงไปนอนกองกับพื้น

เมื่อสายตาเขากลับมาชัดเจน ก็พบว่าตนถูกจัดการจนหมอบกระแต ในระยะใกล้แค่เอื้อมมีใบหน้าแต้มยิ้มของอีกฝ่ายเด่นชัด

"ขนาดให้โอกาสไปแล้ว ยังใช้ไม่เป็นเลยนะ"

เสียงนั้นดังก้องในหูราวกับเสียงของปีศาจ

จางเว่ยเจี๋ยดวงตาเบิกกว้าง ในปากเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทั้งร่างอ่อนระทวย ความหวาดกลัวค่อย ๆ ซึมซาบเข้ามาทีละน้อย

เขาถูกผู้หญิงจากในเมืองตัวผอมบางเอาชนะได้งั้นเหรอ?

แถมยังถูกทำร้ายจนสภาพย่ำแย่ขนาดนี้!

ราวกับว่าการจัดการเขานั้นง่ายเหมือนบีบขยี้มดตัวเล็ก ๆ วูบหนึ่งราวกับความตายได้คืบคลานใกล้เข้ามา

แม้แต่เย่ซู่ซู่ก็ยังตกตะลึง จนนิ่งค้างไป

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยเห็นใครต่อสู้แล้วสามารถเหยียบย่ำอีกฝ่ายได้อย่างเด็ดขาดรวดเร็วเช่นนี้มาก่อน

แค่เสิ่นเสี่ยวเยว่เหลือบมามองเธอเบา ๆ หนึ่งครั้ง เธอก็เข้าใจในทันที

เย่ซู่ซู่พยายามฝืนตัวเองยันตัวขึ้นคุกเข่า อ้อนวอนขอความเมตตาอย่างสับสนวุ่นวาย

"เสิ่นเสี่ยวเยว่... ไม่สิ พี่เยว่ คุณเสิ่น ได้โปรด... ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ ฉันมันตาบอดไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ฉันสัญญา ต่อไปนี้ฉันจะไม่กล้าต่อกรกับคุณอีกแล้ว ไม่กล้าคิดอะไรกับพี่สวี่อีกแล้ว..."

เธอริษยาเสิ่นเสี่ยวเยว่ อยากจะเหยียบย่ำอีกฝ่ายให้จมดิน ก็เลยใช้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการอาศัยกระแสสังคมอะไรพวกนั้น

ใครจะคิดว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่จะดุดันขนาดนี้ คนเดียวก็จับมัดพวกเธอไว้ได้ ทั้งยังซ้อมจางเว่ยเจี๋ยจนสภาพเละเทะขนาดนี้

เธอมองออกชัดเจนแจ่มแจ้ง ขนาดจัดการผู้ชายตัวโต ๆ อย่างจางเว่ยเจี๋ยยังง่ายดายขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอเลย

ต่อหน้าคนที่เหนือชั้นกว่า เล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงเด็กน้อยของเธอช่างไร้ความหมายสิ้นดี

คนรู้จักมองสถานการณ์คือคนฉลาด

"นับว่าเธอเป็นคนรู้ความ แล้วนายล่ะ?"

เสิ่นเสี่ยวเยว่มองร่างที่นอนแน่นิ่ง ราวกับศพของจางเว่ยเจี๋ยด้วยสีหน้ารังเกียจ

ชายหนุ่มพยายามฝืนลุกขึ้นมา มองเธอราวกับเห็นปีศาจ

"พี่...พี่เยว่ ใจกว้างหน่อยนะครับ...อย่า...อย่าถือสาพวกเราเลย..."

"ขอ...ขอร้องละ ปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกเราไม่กล้าขัดใจคุณอีกแล้ว เรื่องของคุณกับผู้ชายคนอื่น พวกเรา...ต่อให้ตายก็จะไม่พูดออกไปเด็ดขาด!"

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพูดเสริม "ถึงพี่อันถามอีก ก็จะไม่พูดเด็ดขาด!"

"ถามอีก?" เสิ่นเสี่ยวเยว่หรี่ตาลงอย่างอันตราย "ก่อนหน้านี้นายพูดอะไรกับเขาไปบ้าง?"

สวี่หนิงอันเป็นผู้ชายที่มีจิตใจบริสุทธิ์ แต่ก็ค่อนข้างอ่อนไหว ถ้าเขารู้เรื่องวุ่นวายพวกนี้ไม่รู้จะคิดมากและเสียใจขนาดไหน

นึกถึงดวงตาเปียกชื้นตอนที่เขาเสียใจ เสิ่นเสี่ยวเยว่พลันปวดใจขึ้นมาทันที

จางเว่ยเจี๋ยตกใจจนพูดติดอ่าง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเที่ยงวันนี้ออกมา เสิ่นเสี่ยวเยว่ถึงได้เข้าใจว่าทำไมสวี่หนิงอันถึงรีบเข้าเมืองมารับเธอกลับบ้านในตอนบ่าย ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้

ผู้ชายคนนั้นไม่มีปากหรือไง?

ไม่คิดจะถามสักคำ

แต่ตอนนี้สิ่งที่ต้องจัดการก่อนคือคนสองคนที่อยู่ตรงหน้า

"พี่เยว่ ชะ…ช่วย…ช่วยปลดเชือกให้ฉันได้ไหมคะ?" 

เย่ซู่ซู่ถามอย่างระมัดระวัง เธอถูกมัดนานจนชาและเจ็บมือไปหมด แต่เพราะเกรงกลัวพละกำลังของเสิ่นเสี่ยวเยว่ จึงต้องพูดด้วยความสุภาพ

พอเธอเอ่ยปาก เสิ่นเสี่ยวเยว่ถึงได้นึกขึ้นได้ว่ายังมีหญิงสาวคนนี้อยู่อีกคน

ปลดเชือกออกแล้ว เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็จับคางเธอพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด

เย่ซู่ซู่มีใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ผิวสีแทนสุขภาพดี นับว่าเป็นคนงามของหมู่บ้าน

"พูดตามตรง หน้าตาเธอก็ดูดีทีเดียว"

คำชมที่มาอย่างกะทันหันทำให้เย่ซู่ซู่รู้สึกงุนงง เธอก้มหน้าลงพลางประจบประแจงว่า 

"พี่เยว่คือคนสวยตัวจริง ฉันจะไปเทียบกับพี่ได้ยังไง พี่กับพี่สวี่เหมาะสมกันมากจริง ๆ เมื่อกี้ออกแรงมามาก พี่เหนื่อยไหมคะ? ให้ฉันช่วยนวดให้ไหมคะ?"

เสิ่นเสี่ยวเยว่ "......"

จางเว่ยเจี๋ย "......"

ช่างปรับตัวไวเหลือเกิน

เมื่อกี้ยังทำเหมือนเป็นศัตรูคู่แค้นที่ไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้า ตอนนี้กลับมาประจบเอาใจซะแล้ว

แต่เสิ่นเสี่ยวเยว่กลับไม่ได้ถือสาการเปลี่ยนสีของเย่ซู่ซู่เลย

รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ ย่อมดีกว่าดื้อดึงจนตัวตาย

"เธอบอกว่าจะไม่ยุ่งกับสวี่หนิงอันแล้วใช่ไหม?" เสิ่นเสี่ยวเยว่เอียงคอถาม

เย่ซู่ซู่รีบตอบ "ใช่ ๆ ใช่ค่ะ พี่สวี่เป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น"

"พี่เยว่ ผมรับรองว่าจะคอยดูแลเธอให้เอง" จางเว่ยเจี๋ยพูดสนับสนุน

เสิ่นเสี่ยวเยว่ลูบคางพลางเกิดความคิดแปลก ๆ ขึ้นมา "ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเธอสองคนแต่งงานกันไหมล่ะ ฉันว่าพวกเธอก็ดูเหมาะสมกันดีนะ"

"หา?"

ทั้งสองคนทำหน้าตกใจ

นี่มันกะทันหันเกินไปแล้ว

เสิ่นเสี่ยวเยว่กระแอมเบา ๆ "ฉันแค่แนะนำเท่านั้นเอง"

มองดูท้องฟ้าเวลาก็ล่วงเลยมากแล้ว เพื่อไม่ให้สวี่หนิงอันต้องรอนานเกินไป เสิ่นเสี่ยวเยว่จึงคิดว่าควรจัดการให้เรียบร้อยได้แล้ว

"ถึงฉันจะไม่ชอบก่อเรื่อง แต่ก็ไม่กลัวถ้าต้องมีเรื่องหรอกนะ พวกเธอสองคนต่อไปนี้ต้องระวังตัวให้ดีเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน เข้าใจไหม?"

"ค่ะ!/ครับ!"

ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน ในใจไม่กล้ามีความคิดเลวร้ายอีกต่อไป

เสิ่นเสี่ยวเยว่พยักหน้าอย่างพอใจ ทิ้งคำพูดว่า "ตามสบายเถอะ" แล้วก็เดินออกไปอย่างสบาย ๆ

ที่บ้านยังมีผู้ชายคนหนึ่งรอให้เธอไปปลอบอยู่

จางเว่ยเจี๋ยกับเย่ซู่ซู่ต่างพยุงกันลุกขึ้น แล้วค่อย ๆ เดินอย่างยากลำบากไปทางหมู่บ้าน

เย่ซู่ซู่ยังดีหน่อย แค่โดนตบไปทีเดียว

แต่จางเว่ยเจี๋ยไม่ได้โชคดีเช่นนั้น เขารู้สึกปวดท้องราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน โชคดีที่มีเย่ซู่ซู่คอยพยุงไว้

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เขาจึงถามว่า "ซู่ซู่ เธอวางแผนจะทำยังไงต่อไป"

"จะทำอะไรได้ล่ะ ต่อไปก็คงหลบ ๆ เลี่ยง ๆ เธอหน่อย ฉันไม่ไปทำร้ายเธอหรอก เธอเองก็คงไม่อยากยุ่งกับฉันเหมือนกัน"

เย่ซู่ซู่ถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าเธอยอมรับความเป็นจริงแล้ว

จางเว่ยเจี๋ยจึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก "แล้ว...เธอคิดยังไงกับเรื่องที่เสิ่นเสี่ยวเยว่พูดล่ะ"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาชอบเย่ซู่ซู่ แต่หลายปีมานี้เย่ซู่ซู่คอยวนเวียนอยู่แต่รอบ ๆ สวี่หนิงอัน แม้เขาจะเสียใจ แต่ก็ยอมรับว่าสวี่หนิงอันมีความสามารถมากกว่าเขา และมักจะช่วยเหลือซู่ซู่เสมอ

แต่ตอนนี้ โอกาสมาถึงแล้ว

ใบหน้าของเย่ซู่ซู่แดงขึ้นทันที เธอพูดติดอ่าง "จ...จริง ๆ แล้ว ก็ไม่ได้แย่นะ"

หลังจากเหตุการณ์คืนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจางเว่ยเจี๋ยก็ดูสนิทสนมกันมากขึ้น

อายุของเธอก็ไม่น้อยแล้ว...

"ดีเลย! ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ดีจนผู้หญิงทั้งหมู่บ้านจะต้องอิจฉา"

จางเว่ยเจี๋ยในที่สุดก็ยิ้มอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกของคืนนี้

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่เป็นคนที่ไม่เลว

ราวกับโชคชะตาจับพลัดจับผลูทำให้พวกเขาได้มาเจอกัน