กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        เมื่อกู้ซุนหนี่เสร็จธุระของเธอกับผู้ใหญ่บ้าน 'ไห่ต้า' แล้วเธอก็มอบน้ำตาล 1 จินให้หัวหน้าหมู่บ้าน 'ไห่ต้า' ของหมู่บ้านไห่ทันที

        “สะใภ้สามบ้านหยางไม่ต้องลำบากนำมาของฝาก: น้ำตาล 1 จิน มาให้ลุงหรอกนะ  เธอเก็บไว้กินเองที่บ้านเถอะลุงแค่ให้คำปรึกษาและคำชี้แนะเล็กๆ น้อยๆ เพียงเท่านั้นในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านไห่แห่งนี้และในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่งที่เห็นลูกหลาน๻้๵๹๠า๱ความคำปรึกษาและคำชี้แนะแล้วย่อมต้องช่วยเหลือกัน”

        แต่กู้ซุนหนี่ก็ยังยืนยันให้หัวหน้าหมู่บ้าน 'ไห่ต้า'รับของฝาก: น้ำตาล 1 จิน ไป

        “ถ้าลุงไห่ต้าไม่รับของฝาก: น้ำตาล 1 จินนี้แล้วฉันก็คงไม่กล้ามาขอความช่วยเหลือจากลุงไห่ต้าอีกในครั้งต่อไป”

        สุดท้ายหัวหน้าหมู่บ้าน 'ไห่ต้า' ก็ต้องรับของฝาก: น้ำตาล 1 จินที่เป็๲การแสดงความขอบคุณและการแสดงน้ำใจจากกู้ซุนหนี่

        กู้ซุนหนี่เดินกลับมาถึงบ้านของเธอแล้วเวลายังเช้าอยู่มากและเกวียนวัวของลุงโจวก็ยังไม่ออกเดินทางจากหมู่บ้านไห่ในรอบเช้า 

        กู้ซุนหนี่จึงตัดสินใจพาลูกสาวไปที่ทำการไปรษณีย์พร้อมกันในวันนี้และตอนนี้ทันทีเพราะเธออยากรู้ว่าหยางตงได้ส่งจดหมายมาหาเธอหรือเปล่าที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่ 

        กู้ซุนหนี่ต้องกลับบ้านไปเตรียมของกินบางส่วนใส่ตะกร้าสะพายหลังไว้ในนั้นก่อนแล้วเธอก็ค่อยหยิบออกมาจะได้ไม่มีใครสงสัยในตัวเธอเมื่อเธอหยิบจับสิ่งของออกมาจากอากาศได้แต่คนอื่นจะได้เห็นเพียงเธอหยิบและจับสิ่งของออกมาจากตะกร้าสะพายหลังของเธอที่มีผ้าคลุมปากตะกร้าไว้ก่อนแล้ว 

        “ลี่ลี่ วันนี้แม่จะไปที่ทำการไปรษณีย์  แล้วลูกอยากไปที่ทำการไปรษณีย์พร้อมกับแม่ไหมคะ”

        หยางลี่ไม่รู้หรอกว่าที่ทำการไปรษณีย์คืออะไรแต่เธออยากไปพร้อมกับแม่ของเธอ ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม

        “ลี่ลี่ ไปค่ะ”

        กู้ซุนหนี่เตรียมตะกร้าสะพายหลังใส่น้ำดื่มและซาลาเปาไส้หมูสับ 2ลูก สำหรับเธอและลูกสาว โดยเอาผ้าคลุมปากตะกร้าไว้เช่นเดิม 

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่ก่อนแล้วเธอก็เดินไปขึ้นเกวียนวัวของลุงโจวที่หน้าหมู่บ้านไห่เพื่อไปที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่

        "ลี่ลี่ แม่เตรียมของกินและน้ำดื่มใส่ในตะกร้าสะพายหลังเรียบร้อยแล้วลูกมาให้แม่อุ้มก่อนแล้วแม่จะเดินไปขึ้นเกวียนวัวของตาโจวที่หน้าหมู่บ้านไห่ของเรา"

        กู้ซุนหนี่กับหยางลี่ขึ้นบนเกวียนวัวเป็๲คนสุดท้ายแล้วลุงโจวก็ขับเกวียนวัวไปตัวตำบลชิงไห่ใช้เวลาเพียง 30 นาที ก็มาถึงตัวตำบลชิงไห่

        "อ้าว กู้ซุนหนี่และลี่ลี่ก็จะไปตัวตำบลชิงไห่ด้วยใช่ไหม"

        "ค่ะ ลุงโจวพวกเราสองคนจะไปตัวตำบลชิงไห่ในเช้าวันนี้ด้วยค่ะ"

        "ดีดี งั้นเธอก็อุ้มลูกขึ้นเกวียนก่อนแล้วเธอก็ค่อยขึ้นเกวียนแล้วพวกเราจะได้ออกเดินทางไปตัวตำบลชิงไห่ในรอบเช้าของวันนี้กัน"

        ลุงโจวจอดเกวียนวัวบริเวณจุดจอดเกวียนวัวของตำบลชิงไห่กู้ซุนหนี่จ่ายค่าเกวียนวัวของเธอ 2 เหมาเพราะลุงโจวไม่เก็บเงินหยางลี่ที่แม่ของเธออุ้มไว้บนตัก

        กู้ซุนหนี่เข้าไปในไปตำบลชิงไห่แล้วสอบถามเส้นทางไปที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่กับคนแถวนั้น

        “เดินตรงไปเลี้ยวซ้าย เลี้ยวซ้ายอีกที ก็ถึงที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่แล้ว” 

“ขอบคุณค่ะ” 

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่แล้วเดินทางไปไปรษณีย์ตำบลชิงไห่ตามเส้นทางที่มีคนแถวนั้นได้บอกเธอไว้ก่อนหน้านี้

        "โอ้ นั่นไง ลี่ลี่ ที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่ ถึงซะทีเดี๋ยวเราเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์กันเถอะ"

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่และหยางลี่เข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่แล้วกู้ซุนหนี่ก็เดินไปถามเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์ที่โต๊ะด้านหน้าสุดว่า

        “ฉันมาติดต่อสอบถามว่ามีจดหมายมาถึงฉัน กู้ซุนหนี่หมู่บ้านไห่หรือเปล่าคะ”

        เ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์ไปค้นหาจดหมายที่มาใหม่และยังไม่ได้ส่งต่อไปยังผู้รับจดหมายของแต่ละหมู่บ้านโดยเฉพาะหมู่บ้านไห่

        “มีจดหมาย 2 ฉบับ ของหมู่บ้านไห่ฉบับแรกส่งถึงจางซื่อ และ ฉบับที่สองส่งถึงกู้ซุนหนี่ ครับ”

        กู้ซุนหนี่ได้ยินอย่างนั้นแล้วเธอก็ยื่นเอกสารแนะนำตัวจากหัวหน้าหมู่บ้านไห่พร้อมทะเบียนสมรสของเธอให้กับเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์ตำบลชิงไห่คนนั้นทันที 

        “ฉันเองค่ะ กู้ซุนหนี่ หมู่บ้านไห่ฉันขอรับจดหมายของฉันได้เลยใช่ไหมคะ”

        เ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนนั้นก็ตอบกลับมาว่า

        "ได้ครับ "

        “คุณกู้ซุนหนี่ลงชื่อรับจดหมายในสมุดเล่มนี้ด้วยครับ”

        กู้ซุนนี่รับจดหมายที่ส่งมาถึงเธอแล้วเธอก็อ่านหน้าซองจดหมายฉบับนี้แล้วเธอก็พบว่าสามีของเธอส่งจดหมายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบถึงเธอและลูกสาวด้วยพร้อมกันนั้นเขายังบอกว่า เขาได้ส่งใบขึ้นเงินมากับจดหมายด้วย 50 หยวน เหมือนเช่นทุกเดือน และยังบอกอีกว่าเงิน 50 หยวนนี้เป็๲สำหรับเธอและลูกเท่านั้น ไม่ต้องให้แม่ของเขาๆ ได้รับเงิน 50 หยวน ด้วยเช่นกันทุกเดือน

        “แสดงว่าสามียังคิดถึงภรรยาและลูกสาวเสมอ” 

        กู้ซุนหนี่เดินเข้าไปถามเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนเดิมว่า
        
        “ฉันขอขึ้นเงินครั้งนี้ด้วยค่ะ”

        เมื่อกู้ซุนหนี่ได้รับเงินแล้วเธอก็นำใส่ตะกร้าสะพายหลังที่มีผ้าคลุมปิดไว้แล้วของเธอทันทีแต่ที่จริงแล้วเธอเก็บเงินไว้ในมิติของเธอ

        “ฉันขอดูรายชื่อการลงรับเงิน๻ั้๹แ๻่เมื่อ 2 ปีก่อนจนถึงปัจจุบันด้วยได้ไหมคะ”

        เ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนเดิมก็ตอบกลับเธอมาว่า
        
        "ได้ครับ แต่ผมขอเวลาค้นหาสมุดที่ลงชื่อรับเงินตลอด 2 ปี ที่ผ่านมาทั้งหมดก่อนนะครับ"

        “รอสักครู่นะครับ”

        กู้ซุนหนี่กล่าวขอบคุณเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนนั้นอีกครั้ง

        "ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

        เมื่อเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนนั้นนำสมุดที่ลงชื่อรับเงินทั้งหมดตลอดระยะเวลา2 ปี ที่ผ่านมาให้กู้ซุนหนี่ 

        เธอตรวจสอบรายการทั้งหมดในสมุดลงชื่อรับเงินของหยางตงตลอดระยะเวลา 2ปี ที่ผ่านมา โดยเธอขอกระดาษและปากกามาจดบันทึก 

        กู้ซุนหนี่สรุปได้ว่า สามีของเธอส่งเงินมาให้เธอตลอด 2 ปีที่เธอไม่ได้รับเงินเลย รวมเป็๲เงิน 1,200 หยวนและแม่สามีของเธอรับเงินไปแทนเธอทุกครั้ง

        กู้ซุนหนี่รู้ข้อมูลทั้งหมดแล้วจึงกล่าวขอบคุณเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนนี้พร้อมมอบซาลาเปาไส้หมู 2 ลูก และซาลาเปาไส้เผือก 2 ลูก โดยที่เธอหยิบซาลาเปาทั้ง 4 ลูกนี้ออกมาจากตะกร้าสะพายหลังที่มีผ้าคลุมปิดปากตะกร้าไว้ แต่ที่จริงแล้วเธอหยิบซาลาเปาทั้ง 4 ลูกนี้ออกมาจากมิติของเธอ

        “ขอบคุณเ๽้าหน้าที่มากเลยนะคะ ที่ช่วยเหลือฉัน"

         “นี่เป็๲ซาลาเปาไส้หมูและซาลาเปาไส้เผือก อย่างละ 2 ลูก นะคะ ถือว่าเป็๲น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉันนะคะ” 

        ตอนแรกเ๽้าหน้าที่คนนี้จะไม่รับของตอบแทนน้ำใจจากเธอนี้แต่กู้ซุนหนี่ก็ยังคงยืนยันคำเดิมทำให้เ๽้าหน้าที่คนนี้ยอมรับสินน้ำใจจากกู้ซุนหนี่

        “ขอบคุณมากครับ สำหรับซาลาเปาเหล่านี้”

        "ด้วยความยินดีค่ะถือเสียว่าเป็๲การแสดงความขอบคุณจากฉันนะคะ"

        "ได้ครับๆ"

        หลังจากนั้น กู้ซุนหนี่ก็อุ้มหยางลี่ก่อนแล้วเธอก็เดินออกจากที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่ก่อนเธอจะพาหยางลี่ไปเดินตลาดพร้อมกันกับเธอ

        "ลี่ลี่ เดี๋ยวแม่จะพาลูกไปเดินตลาดตำบลชิงไห่ด้วยกันนะคะ"

        "เย้ เย้ ค่ะแม่"

        "งั้น พวกเราก็ไปตลาดกันเถอะ"

        "แม่ ไปเลย"