ซ่อนกลิ่น
Ep2
ผมและน้ำหวานเดินตามหลังป้าแม่บ้านมาจนถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นDadและพ่อนั่งอยู่ข้างๆกันที่ว่างด้านล่างมาสายลมกำลังนั่งทำการบ้าน
“สวัสดีครับ/ค่ะ” ผมและน้ำหวานเอ่ยทักทาย ทำให้คนทั้งสามในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นมามอง
“พี่ซ่อน!” เสียงอ่อนของสายลมดังลั่นบ้าน พลันลุกขึ้นมากอดผมไว้แน่นด้วยความคิดถึงซึ่งผมก็กอดสายลมเหมือนกัน เพราะั้แ่ผมออกจากบ้านหลังนี้ไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ก็ไม่ค่อยได้กลับมาบ้านใหญ่นานๆผมจะกลับมาครั้งหนึ่งที่บอกนานนั้นเรียกว่าปีละครั้งจะดีกว่า
“ซ่อน ผอมลงหรือเปล่า”เสียงของDadเอ่ยถาม ผมยกยิ้มให้บางๆ พลางนั่งลงบนโซฟาโดยมีน้ำหวานนั่งลงข้างๆ
“พอดีงานที่คลินิกค่อนข้างยุ่งครับ”ผมยิ้มให้ผู้มีพระคุณบาง พอดีกับที่มีกลิ่นหอมของดอกปีบลอยเข้ามาพร้อมเ้าของกลิ่นที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น
“พ่อDad สวัสดีครับ” เสียงหวานเอ่ยพลันยกมือไหวทุกคนก่อนจะยิ้มให้ผมด้วยความดีใจ
“พี่ซ่อน จะกลับมาทำไมไม่บอกปีบก่อนปีบจะได้เข้าไปทำความสะอาดห้องให้” ผมยิ้มขำกับท่าทางของปีบที่ไม่ว่าจะตอนไหนก็เป็น้องชายใสซื่อของผมตลอด
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวพี่ทำเองว่าแต่…ปีบมาคนเดียวหรอแล้วเ้าขุนไม่ได้มาด้วยกันหรอ”เมื่อผมเอ่ยถามจบ ใบหน้าของปีบก็ดูบูดทันที และเพราะสนใจแต่ปีบจึงไม่เห็นสีหน้าของน้ำหวานที่เปลี่ยนไปเมื่อผมเอ่ยถึงเ้าขุน
“จะกลับมาพร้อมได้ไงทางนั้นคงไปเที่ยวกับเพื่อน กลับค่ำอีกแน่นอน” เสียงอ่อนของสายลมเอ่ยตอบแทนผมจึงเบิกตากว้าง เพราะตอนที่ผมยังอยู่ที่นี่ ตอนนั้นเ้าขุนเป็เด็กดีมากไม่เคยกลับบ้านดึกหรือทำให้เป็ห่วงแต่หลังจากที่ผมออกจากบ้าน ท่าทางของเ้าขุนก็ดูเปลี่ยนไปและยิ่งหนักขึ้นเมื่อผมแต่งงาน
“ซ่อน ที่Dadตามซ่อนกลับมา ก็เพราะอยากให้ซ่อนมาอยู่ดูเ้าขุน ตอนที่Dadกับพ่อไม่อยู่” ผมขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเมื่อDadเอ่ยจบ
“Dadกับพ่อจะไปไหนกันครับ”
“พ่อจะพาสายลมไปรักษาตัวที่เมืองนอกคงใช่เวลาไม่นานก็กลับ” ครั้งนี้ผมเบิกตากว้างกว่าเดิมพลันเลื่อนกายลงไปนั่งให้อยู่ในระดับเดียวกับสายลม
“สายลมเป็อะไรคะทำไมไม่บอกพี่” มือเรียวลูบหัวเด็กน้อยมอ4ด้วยความเป็ห่วง สายลมทำหน้างอเพียงนิด
“ก็พี่ซ่อนไม่สนใจสายลมแล้วสายลมเลยไม่รู้ว่าจะบอกพี่ไปทำไม” เสียงใสเอ่ยบอกติดงอนๆผมจึงยกยิ้มขำให้กับเด็กน้อยตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้ามองท่านทั้งสอง
“สายลมเป็อะไรครับ”
“แค่อาการฮีทของสายลมไม่ปกติพ่อกับDadจึงอยากจะพาไปตรวจและรักษาที่เมืองนอกกับหมอที่เชี่ยวชาญเื่นี้กว่าบ้านเรา” ผมพยักหน้ารับเบาๆมือเรียวก็ลูบหัวน้องสาวคนเล็กไปเรื่อยๆ
เวลาผ่านไปจนเข้าตี1ผมนั่งรอเ้าขุนอยู่หน้าบ้านสายตาเรียวก็ค่อยมองบานประตูไปด้วย จนเมื่อได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์คับเข้ามาจอดในที่จอดรถผมจึงลุกขึ้นเติมความสูง แล้วยืนรอเ้าของบ้านอีกคนด้วยรอยยิ้ม
“พี่ซ่อน…” เ้าขุนเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นผมยืนอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าหล่อคมดูหล่อมากเมื่อเ้าขุนโตขึ้นจนเรียนมหาวิทยาลัย
“ทำไมกลับดึกจังขับรถกลางคืนมันอันตรายนะ รู้ไหม”
“…” คนถูกถามไม่ตอบอะไรออกมาทำเพียงเดินผ่านผมไปทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ส่วนผมก็ได้แต่ยืนนิ่งให้อยู่กับที่ความรู้สึกมันหน่วงๆในใจอย่างบอกไม่ถูก
![[จบ] แต่งก่อนค่อยรักกัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430100_78053029.webp)
36K
