“ไม่เป็ไร ลุงพึ่งดื่มมาก่อนจะมาที่นี่เอง” ลุงอนันต์บ่ายเบี่ยงไม่ยอมดื่มน้ำที่รพีเตรียมมาให้ “เอางั้นก็ได้ครับ แต่เผื่อลุงหิว เดี๋ยวผมวางไว้ตรงนี้ละกัน” รพีวางแก้วไว้บนโต๊ะซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกระจกบานใหญ่ที่รพีพึ่งนำกลับมาตั้งไว้ที่เดิม
อนันต์: แล้วเธอไม่ล้างมันแล้วเหรอ
รพี: ไว้พรุ่งนี้ดีกว่าครับ จะได้เตรียมของให้ลุงด้วย (บ้าชิบ ทำไมลุงมันต้องมาตอนนี้ด้วยวะ ยังไงซะก็ต้องหาทางจัดการก่อน แต่จะหลอกให้คนอายุจะ 60 ที่มาตามหาลูกมาเล่นเป่ายิงฉุบเนี่ยนะ เป็ไปไม่ได้เลย แต่ถ้าไม่ใช้วิธีอื่นก็จะเหลือหลักฐานแน่และถ้าเราเป็คนเล่นเองก็มีโอกาสแค่ 50%)
อนันต์: รพี
รพี: ครับ?
อนันต์: บอกมาเถอะว่าไอ้นพอยู่ไหน
รพี: ห้ะ!
อนันต์: ตอนแรกลุงไม่ได้บอกว่าจะตามหานพด้วยซ้ำ แต่เธอกลับถามว่าหามันเจอรียัง
รพี: ลุงบอกผมตอนแรกแล้วล่ะครับ ฮ่าๆๆ ลุงคงจะลืมน่ะ (ซวยล่ะสิ ไอ้ลุงนี่ฉลาดกว่าหลานมันอีก ต้องรีบกำจัดซะ)
อนันต์: ไม่ลืมหรอก อีกอย่างลุงแค่บอกว่าเป็ลุงของนพ เธอก็เชิญลุงเข้าบ้านโดยไม่ถามซักคำ ไม่คิดว่ามันจะดูซื่อไปหน่อยเหรอ
รพี: โธ่ ลุง ก็เราเคยเจอกันั้แ่หลายปีก่อนแล้วไงครับ ตอนที่ลุงกับนพยังไม่ย้ายไป
อนันต์: ไม่มีทาง เพราะลุงไม่เคยอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ ลุงอยู่จังหวัดอื่นอยู่แล้ว แต่ลุงรู้จักพ่อกับแม่เธอเลยเคยเห็นรูปเธอและรู้ว่าเธอกับไอ้นพเป็เพื่อนกัน
อนันต์: แล้วนี่อะไรกัน ั้แ่เข้ามายังเห็นเศษกระจกเล็กๆเกลื่อนพื้นไปหมด แต่ยังไงก็บอกมาก่อนเถอะว่าไอ้นพมันหนีไปไหน เธอบอกว่ามันมีที่นอนแล้วนี่ บอกมาเถอะลุงจะไปบอกมันว่าหามันเจอเอง มันไม่โกรธเธอหรอก
รพี: ถังขยะ
อนันต์: เธอว่าอะไรนะ
รพี: หึๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เวรนั่นมันตายแล้ว!! และศพมันก็อยู๋ที่ถังขยะด้านล่างนู่น วันพรุ่งนี้คนเก็บขยะก็จะมาเอามันไปแล้ว และจะไม่มีใครสงสัยผมด้วย ส่วนศพก็ไม่มีทางหาเจอหรอก อีกอย่างไอ้เวรนั่นมันไม่ใช่เพื่อนผม ผมไม่เคยนับมันเป็เพื่อนด้วยซ้ำ
อนันต์: เธอ… ทำอะไรหลานฉันกันแน่!
รพี: ฉันจะเล่น
อนันต์: หา?
รพี: ได้ยินแล้วนี่ ก็บอกว่า ฉันจะเล่น!!
ทันใดนั้น บรรยากาศโดยรอบก็หนาวเย็นขึ้นมาอีกครั้ง รพีเป่ายิงฉุบกับกระจกทันที และเขาชนะในการเป่าครั้งแรก “ฮ่าๆๆ ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างฉันนะ เอาล่ะเ้ากระจก ฉันขอให้ลุงนั่นกลายเป็กระจกเหมือนหลานมันซะ” แต่กระจกกลับแสดงข้อความ “ไม่ได้ จงขอใหม่” รพีะโสุดเสียง “อะไรวะ ขอเหมือนกับบทลงโทษไม่ได้งั้นเหรอ งั้นขอให้ลุงนั่นตายไ..” พูดยังไม่จบรพีก็ได้ยินเสียงของอนันต์ะโแทรกขึ้นมา “เอาหลานของฉันคืนมานะโว้ย ไอ้ปีศาจ” ทันใดนั้น กระจกก็ได้แสดงข้อความ
ได้
“ไม่นะ ไม่ๆๆๆๆๆ” รพีที่ดูนิ่งเงียบมาตลอดเริ่มสติแตก “มันตายไปแล้วนี่! จะกลับมาได้ไงกัน แบบนี้ไม่ได้อยู่นอกขอบเขต เหรอวะ เป็ไปไม่ได้น่า” ตู้ม เสียงทุบประตูดังสนั่น แต่นั่นไม่เหมือนเสียงมือกระแทกประตู “บ้าน่ะ มาทั้งๆที่เป็เศษกระจกงั้นเหรอ ทำไงดีวะ เป็เพราะตาแก่นั่นแท้ๆ” แต่เมื่อรพีมองไปที่อนันต์ เขาก็ได้เห็นอนันต์นอนสลบไปแล้ว “น้ำนั่น! มันยอมดื่มไปแล้วเหรอเนี่ย นึกว่าจะฉลาดกว่านี้ซะอีก” ตู้มม เพล้ง เสียงประตูกับกระจกกระทบกันอีกรอบ รพีรู้ตัวว่าคงมีเวลาอีกไม่มากแล้ว “เอาวะ ยังไงคงดีกว่าไปเจอกระจกเดินได้ตัวเป็ๆ ” รพีมาที่หน้ากระจกอีกรอบ “ฉันจะเล่น” หลังพูดจบเขารีบลงมือทันที “อะไรกัน… แพ้เหรอเนี่ย” กระจกเปลี่ยนหน้าเป็คำ
คำสั่ง
จงทำให้ลุงนั่นตายไปซะ ภายใน 10 นาที
“ทีนี้มาขอให้ทำเื่ที่ฉันจะขอเมื่อกี้แล้วเหรอ โธ่เว้ย” รพีรีบวิ่งไปหยิบมีดคัตเตอร์ และลงมือเชือดคออนันต์ทันที “บ้าจริง ถึงจะเคยฆ่าไอ้นพมาแล้ว แต่แบบนี้โคตรต่างกันเลย แหวะ ไม่สิ ต้องรีบเล่นต่อ” ตู้ม เพล้งงง “เออ รู้แล้วโว้ยยยยย” รพีกระเสือกกระสนไปที่กระจกอีกรอบ “ฉันจะเล่น” “เป่า-ยิง-ฉุบ”
รพีชนะ “เยี่ยม เอาล่ะ ฉันขอให้นพตายไปอีกรอบซะ” กระจกเปลี่ยนเป็คำ “ได้” และเมื่อคำๆนั้นหายไป กระจกก็ได้สะท้อนภาพของรพีและฝาผนัง้าของห้อง มีเศษกระจกมากมายก่อตัวเป็รูปร่างเหมือนคนลักษณะอวบๆคนหนึ่ง ทันทีที่รพีหันกลับไปมอง เศษกระจกก็ร่วงลงจากผนังและปักเข้าตามส่วนต่างๆรวมถึงคอของรพี “อึก… มันเข้ามาหลบอยู่้าั้แ่เมื่อไหร่กัน … อัก”
ตำรวจได้เข้ามาที่เกิดเหตุในเช้าวันต่อมา “นี่มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย” สภาพห้องมีเืไหลนองเต็มห้อง ชายวัยชราและเด็กมัธยมปลายถูกพบเป็ศพ มีเศษกระจกบางส่วนปักอยู่หน้าประตูที่พังลงเข้ามาในห้อง ชายชราถูกปาดคอด้วยมีดคัตเตอร์ที่มีลายนิ้วมือของศพเด็กที่ถูกเศษกระจกจำนวนมากปักเข้าที่ร่างจนเละ กระจกบานใหญ่ยังตั้งสะท้อนสภาพศพที่น่าสยดสยองของทั้งสอง บริเวณโดยรอบไม่มีกล้องวงจรปิดและพยานที่พบศพเป็เพียงชายเร่ร่อนที่มาเก็บขยะแถวนั้น “ผมไม่เข้าใจจริงๆ นี่มันเกิดเื่อะไรที่นี่กันแน่ คุณนักสืบ” ตำรวจได้ถามนักสืบที่มาดูสภาพที่เกิดเหตุด้วยกัน นักสืบคนนี้เป็คนมาที่เกิดเหตุก่อนพวกตำรวจจะมาถึงด้วยซ้ำ “ผมคิดว่าคงมีกระจกบานใหญ่อีกบานที่ทำให้ละเอียดแล้ว ชายชรานำมันโยนใส่เด็ก ก่อนเด็กตายก็คงนำมีดมาปักชายชรานั่นแหละ ยังไงก็ตาม ผมขอกระจกบานใหญ่นี่ได้รึปล่าว คุณตำรวจ” ตำรวจจึงได้ตอบกลับไป “แน่นอน ถ้าคุณคิดแบบนั้นเราคงปิดคดีนี้ได้เลย ส่วนกระจกนั่นเรายกให้คุณไปเลยละกัน”
นักสืบได้นำกระจกขึ้นรถไปและรีบขับออกจากที่เกิดเหตุ “ขอพรได้จริงๆเหรอเนี่ย ศพพวกนั้นคงตายเพราะแกเองสินะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะใช้แกอย่างดีเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ” นักสืบพูดกับกระจกบนรถ พร้อมกับกำกระดาษที่ฉีกจากสมุดของรพีไว้แน่น…
-End-
1K
