ฉาก: ความเงียบงันกลับมาปกคลุมผืนป่าอีกครั้งหลังจากที่ชนเผ่าเยอรมันจากไป แต่ความเงียบนั้นไม่ได้นำมาซึ่งความสงบ ทหารโรมันหลายคนนอนได้รับาเ็จากเถาวัลย์ที่รัดตัวพวกเขาไว้
หน้า 1
คาสซิอุสเดินมาหาอายาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและความโกรธที่ผสมปนเปกันอยู่ เขามองดูอายาที่กำลังดูแลาแให้กับทหารคนหนึ่งด้วยผ้าพันแผลที่เธอสร้างขึ้นจากปัญญาของเธอเอง
คาสซิอุส: "ข้าไม่เข้าใจ... สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้... มันคืออะไรกันแน่? มันไม่ใช่เวทมนตร์... มันคืออะไรกันแน่?"
อายามองดูเขาอย่างเข้าใจ และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง
อายา: "มันคือพลังครับ... พลังที่ท่านไม่สามารถควบคุมได้... และท่านก็ไม่สามารถใช้มันเพื่อทำลายได้... เพราะมันคือพลังที่มาจากธรรมชาติที่้าจะปกป้องตัวเอง"
คำพูดของอายาทำให้คาสซิอุสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบที่เขารู้จักกำลังสั่นคลอนลง เขาถูกสอนมาว่าโรมคือผู้พิชิตทุกสิ่ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังที่เขามองไม่เห็นและไม่สามารถใช้กำลังเอาชนะได้ เขาก็เริ่มไม่แน่ใจในความเชื่อของตัวเอง
คาสซิอุส: "ถ้างั้น... ความยิ่งใหญ่ของโรมที่ข้าเชื่อมาตลอด... มันก็เป็เพียงเื่โกหกอย่างนั้นหรือ?"
อายา: "ไม่ครับ... ความยิ่งใหญ่ของโรมคือสิ่งที่ท่านสร้างขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่น... แต่ความยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้... มันอยู่เหนือความเข้าใจของท่าน..."
ขงจื๊อเดินเข้ามาหาคาสซิอุสและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "ความเชื่อ... ก็เหมือนกับรากไม้... ยิ่งแข็งแกร่ง... ยิ่งยึดติดกับแผ่นดิน... และยิ่งยากที่จะถอน... แต่ในบางครั้ง... รากนั้นก็อาจจะขัดขวางการเติบโตใหม่... หรือทำให้ต้นไม้ไม่สามารถมองเห็นโลกภายนอกได้"
คำพูดของขงจื๊อทำให้คาสซิอุสต้องหยุดคิด เขามองไปที่อายาและเห็นเธอที่กำลังใช้ความรู้ในการรักษาาแของทหารอย่างใจเย็น เขาเห็นปัญญาที่แตกต่างจากที่เขาเคยรู้จัก และเขาก็เริ่มที่จะเคารพในตัวหญิงสาวตรงหน้า
หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อทหารทุกนายได้รับาเ็และถูกรักษาอย่างเหมาะสม พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง บรรยากาศไม่ได้เต็มไปด้วยความตึงเครียดเหมือนเดิม แต่กลับเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด คาสซิอุสไม่ได้มองอายาด้วยความดูถูกอีกต่อไป แต่กลับเป็สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความเคารพ
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังเดินทางออกจากป่านั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม มันไม่ใช่พลังจากธรรมชาติ แต่เป็พลังที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน... เป็พลังที่กำลังรอพวกเขาอยู่ในอีกไม่ไกล