ท่ามกลางเสียงโห่ฮิ้วดีใจของเพื่อนในวงที่เห็นไกรกับเปรี้ยวปรับความเข้าใจกันได้
บรรยากาศที่เคยหวานซึ้งกลับสะดุดกึก เมื่อเสียงหัวเราะ "หึ... หึๆ" ที่แฝงไปด้วยความสมเพชดังแทรกขึ้นมา
ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียง... โอ๊ต นักร้องนำอีกคนของวง ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องซ้อม ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยความสุภาพบัดนี้เบี้ยวบูดด้วยความเหยียดหยาม
“แหม่... ซึ้งจนน้ำตาจะไหลเลยว่ะ” โอ๊ตพูดพลางแค่นยิ้มที่ดูถูกสุดขีด “ไม่นึกเลยนะเปรี้ยว ว่าน้องจะหน้ามืดตามัวยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคนขี้คุกที่เห็นน้องเป็แค่ ‘ตัวตายตัวแทน’ แบบนี้”
ไกรชะงักกึก วงแขนที่กอดเปรี้ยวไว้กระชับแน่นขึ้น แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็สีเข้มด้วยความโกรธที่เย็นเยียบ
โอ๊ตไม่หยุดแค่นั้น เขาเดินส่ายอาด ๆ เข้ามากลางวงซ้อม ท่าทางดูถูกเหยียดหยามไกรเพื่อนร่วมตำแหน่งนักร้องนำอย่างปิดไม่มิด “ไอ้ไกรเนี่ยนะจะรักน้องจริง? มันก็แค่หมาหวงก้างที่กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมแค่นั้นแหละเปรี้ยว คนอย่างมันไม่มีวันให้เกียรติน้องได้หรอก... ดูสารรูปมันดิ ดิบ เถื่อน ไร้อนาคต อีกไม่นานมันก็ทิ้งน้องไปหาคนที่หน้าเหมือน ‘อีดาว’ คนใหม่นั่นแหละ”
“หยุดพูดถึงคนตายแบบนั้นนะพี่โอ๊ต!” เปรี้ยวะโสวนกลับด้วยความเหลืออด
โอ๊ตหลุดหัวเราะก๊ากออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ทำไม? รับความจริงไม่ได้เหรอจ๊ะเ้าหญิง? หรือชอบรสชาติป่าเถื่อนของมันจนลืมกำพืดตัวเองไปแล้ว? พี่จะบอกอะไรให้นะ... ที่พี่ถอยออกมาน่ะ ไม่ใช่เพราะพี่ยอมแพ้มันหรอก แต่พี่แค่รู้สึกว่า ‘ของเหลือ’ จากคนอย่างไอ้ไกร มันไม่คุ้มค่าพอที่พี่จะลงไปแย่งด้วยแล้วว่ะ”
ผัวะ!!!
ไม่ทันที่โอ๊ตจะพูดจบคำดูถูกสุดท้าย หมัดหนัก ๆ ของไกรก็ซัดเข้าที่กรามของโอ๊ตจนหน้าหัน ร่างของโอ๊ตกระเด็นไปกระแทกกับกองกล่องเครื่องเสียงจนเสียงดังสนั่นห้องซ้อม
ไกรก้าวเท้าตามไปกระชากคอเสื้อโอ๊ตขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำคราวนี้เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แท้จริง เขาจ้องหน้าเพื่อนร่วมวงด้วยความโกรธจัดแต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุด
“มึงจะด่ากู... กูไม่ว่า แต่มึงอย่าลามปามถึงเปรี้ยว และอย่าแตะต้องคนตาย...” ไกรบีบคอเสื้อแน่นขึ้นจนหน้าโอ๊ตเริ่มเขียว “เพราะถ้ามึงพ่นคำหมา ๆ ออกมาอีกคำเดียว... กูจะทำให้มึงรู้ว่าไอ้ขี้คุกอย่างกู เวลาเหี้ยขึ้นมา มันทำอะไรมึงได้บ้าง!”
“เฮ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงเข้มตวาดลั่นมาจากหน้าประตู พี่เอก หัวหน้าวงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขามองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวังอย่างรุนแรง
พี่เอกหัวหน้าวงก็ได้แต่บ่นระอาใส่ทั้งไกรและโอ๊ตเื่ความใจร้อน ก่อนจะสั่งให้ทุกคนก้มหน้าก้มตาซ้อมต่อให้จบเพื่อความเป็มืออาชีพ ทิ้งให้บรรยากาศมาคุคลุมเครือไปตลอดคืน
- เย็นวันรุ่งขึ้น ณ สตูดิโอซ้อมวงที่เดิม -
กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงักยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก!
“เฮ้ย! นั่นใครวะมึง? พี่มือเบสวงอื่นเหรอ?” เสียงซุบซิบดังระงมทันทีที่ร่างสูงกำยำร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องซ้อม
เปรี้ยวที่กำลังนั่งจดเนื้อเพลงอยู่เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงฮือฮา แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบถลน... นั่นพี่ไกร เหรอ?
ไกรในวันนี้ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน! ผมที่เคยยาวพะรุงพะรังยุ่งเหยิงถูกตัดสั้นเป็ทรงอันเดอร์คัต (Undercut) เปิดหน้าผากให้เห็นใบหน้าคมเข้มชัดเจน เคราครึ้มที่ดูสกปรกถูกโกนออกจนสะอาดเกลี้ยงเกลา เหลือเพียงกรามหนาที่ดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ
เขาไม่ได้สวมเสื้อยืดสีซีดขาดๆ เหมือนทุกวัน แต่มาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนที่ขับเน้นกล้ามแขนเป็มัดๆ จากการที่แอบไปซุ่มออกกำลังกายอย่างหนักทุกวันใน่ที่ผ่านมา
“พี่ไกร... ทำไมพี่...” เปรี้ยวพึมพำออกมาอย่างลืมตัว สายตาเธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูหล่อเหลาจนใจสั่น
“หล่อชิบหายเลยว่ะพี่ไกร! นี่ถ้าไม่เห็นรอยสักที่แขน ผมนึกว่าดาราที่ไหนหลงมาซ้อมวงเรานะเนี่ย!” เด็กในวงคนหนึ่งะโแซวขึ้นมา
ไกรไม่ได้ตอบคำถามใคร เขาทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ดูสดใสและมั่นคงขึ้นมาก เขาเดินตรงรี่เข้ามาหาเปรี้ยวท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา
“มึงชอบมั้ยเปรี้ยว?” ไกรเอ่ยเสียงห้าวต่ำที่คุ้นเคย แต่ฟังดูนุ่มนวลกว่าเดิมมาก “เห็นมึงเปลี่ยนลุกส์แล้วสวยขึ้น พี่เลยคิดว่า... พี่ควรจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ ให้คู่ควรกับผู้หญิงสวยๆ อย่างมึงบ้าง”
หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันรื้นขึ้นมาที่ขอบตาเปรี้ยวอีกครั้ง เธอััได้ถึงความพยายามของเขา ความดิบเถื่อนที่เคยน่ากลัวถูกขัดเกลาด้วย "ความรัก" จนกลายเป็ความหล่อเท่ที่ใครก็เลียนแบบไม่ได้
“พี่ทำเพื่อหนูเหรอคะ?” เปรี้ยวถามเสียงสั่น
ไกรพยักหน้าเบาๆ พลางเอื้อมมือมาลูบหัวเธออย่างแ่เบาต่อหน้าทุกคน “พี่บอกแล้วไง... พี่จะเลิกทุกอย่างที่ไม่ดี พี่จะหางานทำจริงจัง และพี่จะเป็คนใหม่ที่มึงภูมิใจได้ พี่ไม่อยากให้ใครมาดูถูกมึงอีกว่ามีแฟนเป็แค่ไอ้ขี้คุกซอมซ่อคนหนึ่ง...”
เพื่อนในวงต่างพากันโห่ฮิ้วด้วยความสะใจ โดยเฉพาะเมื่อหันไปเห็น โอ๊ต ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่มุมห้อง จากที่เคยคิดว่าตัวเองหล่อเนี๊ยบกว่าไกร ตอนนี้โอ๊ตกลับดูจืดชืดไปถนัดตาเมื่อเทียบกับไกรในเวอร์ชัน "อัปเกรดเพื่อรัก"
เปรี้ยวยิ้มกว้างออกมาด้วยความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต เธอคว้ามือแกร่งของเขามาจับไว้แน่น “หนูภูมิใจในตัวพี่ั้แ่วันแรกแล้วค่ะ... แต่ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อหนูขนาดนี้”