บทที่4
เข่อซิงที่นอนพักรักษาร่างกายได้สามสี่วันก็หายเป็ปลิดทิ้งเมื่อรับรู้ว่าคุณชายใหญ่เป็ผู้ดูแลตนเองก็รู้สึกดีใจไม่น้อยเด็กน้อยที่นั่งอ้าปากงับช้อนที่จ่อมาตรงหน้า เคี้ยวข้าวในปากด้วยความสำราญใจวันนี้กับข้าวรสชาติดีกว่าเมื่อวันก่อนนักผัดผักที่ท่านแม่เป็ผู้ทำมาให้กินยังคงอร่อยเช่นเดิม ดีกว่าข้าวต้มจืด ๆกับยาที่ขมปี๋
“คุณชายบ่าวหายดีแล้วเช่นนั้นวันนี้บ่าวจะเป็คนถูหลังให้คุณชายเองขอรับ”เข่อซิงว่าอย่างกระตือรือร้น ปกติหน้าที่นี้ไม่ข้าก็จะเป็พี่เหม่าที่คอยทำหน้าที่ถูหลังให้กับคุณชายแม้ส่วนใหญ่จะเป็ข้าก็ตาม
“ไม่เป็ไรให้อาเหม่าเป็คนทำเถิดเ้าพึ่งหายดีพักผ่อนให้มากหน่อย” หลี่ิตอบเด็กน้อยตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่ไม่สุดนักยามปกติมีแต่ข้าต้องสั่งให้เ้าเป็คนทำ ข้าไม่ยอมให้เ้าต้องมาเห็นแผลที่หลังข้าแน่มือท่านแม่ช่างหนักเสียจริงข้าคิดว่าหลังจะหักเสียแล้ว
“ข้าพักมามากพอแล้วขอรับ”
“แค่ถูหลังให้คุณชายจะเป็อันใดไปขอรับบ่าวไม่ป่วยเพียงเพราะโดนน้ำหรอกขอรับ”
“หึเด็กน้อยเ้าช่างต่อล้อต่อเถียงเก่งจริงๆ”
“นะขอรับคุณชายคุณชายดูแลบ่าวมาหลายวันแล้ว เดิมทีก็ไม่สมควรอยู่แล้ว หากไม่ให้บ่าวตอบแทนบ่าวคงรู้สึกผิดไม่น้อย”ใบหน้าเล็กก้มต่ำสองมือกุมกันวางตรงหน้าขา
“ข้าไม่ดูแลเ้าให้ดีย่อมเป็ความผิดของข้าจะโทษเ้าได้อย่างไร” ยังไงข้าก็ได้กำไรจากเื่นี้ไม่น้อยทั้งได้ลูบไล้ผิวกายขาวผ่อง ปากนุ่มที่แอบแตะเบา ๆ ยามอาเหม่าไม่อยู่อย่างไรเื่นี้ข้าก็ไม่ขาดทุน
“แต่ว่า...”เข่อซิงที่ยังเอ่ยไม่ทันจบประโยคหลี่ิก็พูดตัดขึ้นเสียก่อน
“ข้าบอกไม่ต้องก็ไม่ต้องอย่าดื้อหนักเลยเข่อซิงอาเหม่าเป็บ่าวรับใช้คนสนิทของข้าหน้าที่เ่าั้เดิมทีก็ควรต้องเป็เขาที่ทำเพียงแต่ก่อนหน้านั้นอาเหม่าี้เีมากไปหน่อยข้าเลยต้องคอยใช้ให้เ้าทำส่วนเ้านั่งพักให้หายเหนื่อยเถิด”
คุณชายข้าจะเหนื่อยได้อย่างไรเล่าั้แ่วันนั้นจนวันนี้ข้ายังไม่ได้ก้าวขาลงจากเตียงไปทำอะไรเลยแม้อยากจะพูดความในใจมากเพียงไหนก็ทำแต่อมลมไว้ในปาก พยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เ้านายบอก
อาเหม่าที่ยืนรอรับใช้เ้านายอยู่หน้าประตูได้ยินทุกคำพูดอย่าง ชัด เจน แล้วเหตุไฉนข้าถึงได้กลายเป็คนแบกหม้อดำ[1]ได้เล่ามิใช่คุณชายหรอกรึที่ห้ามไม่ให้ข้าทำหน้าที่ของตังเอง
“อาเหม่า”หลี่ิเอ่ยเรียกบ่าวรับใช้คนสนิท อาเหม่าไม่ต้องรอให้เรียกซ้ำย่อมรู้หน้าที่ของตนเองเดินตามผู้เป็นายไปหลังฉากกั้น ถอดเสื้อผ้าทำหน้าที่ของตนเมื่ออาบเสร็จหันกลับมาจะคว้าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้กับไม่พบ นี่ข้าบกพร่องในหน้าที่ลืมหยิบชุดของคุณชายเข้ามาด้วยงั้นรึ
“คุณชายเดี๋ยวบ่าวจะออกไปหยิบเสื้อผ้านะขอรับ”
หลี่ิที่หลับตาพริ้มแขนพาดขอบถังไม้รับคำในลำคอ
เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างแ่เบาเรียกความสนใจของผู้ที่กำลังแช่ตัวในถังน้ำอย่างสบายใจ
“เหตุใดเ้าถึงไปเอาเสื้อผ้ามาไวนักอาเหม่า”หลี่ิที่หลับตาถาม พร้อมกับผ้าที่เช็ดไหล่หนา ตาคมลืมตาขึ้นก็ต้องพบกับใบหน้าเล็กที่จ่อมาใกล้
“เ้าเหตุใดถึงเข้ามา อาเหม่าเล่า” หลี่ิลุกออกจากถังไม้อย่างรวดเร็ว กางเกงบางแนบไปกับลำตัวหยดน้ำเกาะที่ผิวกายแกร่ง
ร่างกายของคุณชายใหญ่ช่างโตไวจริง ๆกล้ามเนื้อที่แข็งแรงเกินกว่าเด็กวัยสิบห้าจะมีทั้งความสูงและมัดกล้ามทุกส่วนของร่างกาย เหมือนกับเด็กหนุ่มที่โตเต็มวัย
“พี่เหม่าบอกว่าปวดท้องหนักขอรับบ่าวเลยอาสามาเปลี่ยนชุดให้คุณชายต่อ” ว่าจบก็ไม่รอช้า รีบจับแขนแกร่งให้หมุนหันหลังมาหาตนคงเพราะไม่ได้ตั้งตัวจึงหันมาได้โดยง่ายแต่เมื่อสายตาสบเข้ากับรอยแผลยาวที่ด้านหลังก็ต้องใจนเสื้อในมือล่นกองลงที่พื้น
“ทำไม...คุณชายเหตุใดที่หลังถึงมีรอยโบยขอรับ!”
หลี่ิรีบหันหน้ากลับมาคนร่างเล็กที่ทำสีหน้าใสุดขีด“ไม่มีอันใด ข้าโดนโบยออกจะบ่อยเ้ายังไม่ชิ้นอีกรึ”
“หรือว่าคุณชายท่านถูกโบยเพราะข้าใช่หรือไม่” ข้าจำสิ่งที่ฮูหยินใหญ่พูดได้ ต้องใช่แน่ ๆที่คุณชายต้องเจ็บตัวก็เพราะข้า
“ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าเื่ทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของเ้าเข่อซิงเ้าฟังข้า ข้าโดนท่านแม่โบยเป็เพราะข้าเอง ไม่ใช่เพราะเ้า”
“ตะแต่ว่า”
“เ้าไม่ต้องคิดมากอันใดข้าไม่ได้เป็อันใด เพียงแค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น”
“จะไม่เป็อะไรได้อย่างไรนั้นโบยเลยนะขอรับหลังของคุณชายต้องมีแผลเป็ก็เพราะข้า”
“ท่านแม่ให้ยาดีข้ามาทาแล้วไม่หลงเหลือรอยแผลเป็แน่นอน เ้ามิต้องกังวลไป ถ้าเช่นนั้นเ้าก็ทายาที่หลังให้ข้าหน่อยได้หรือไม่”
“ได้ขอรับบ่าวจะดูแลคุณชายเองขอรับ ที่ผ่านมาต้องลำบากคุณชายดูแลบ่าวไม่ได้ความคนนี้แล้ว”
ตลับยาราคาแพงถูกนิ้วเล็กควานเนื้อยาออกมาทาที่แผ่นหลังแกร่งอย่างเบามือลมเย็น ๆ พัดผ่านผิวกายที่พึ่งขึ้นจากน้ำหลังแกร่งเหยียดตรงขึ้นอีกด้วยความเสียวกระสัน
“เข่อซิงเ้าเ้ามิต้องเป่าให้ข้าก็ได้เหลือเพียงแค่รอยแผลเท่านั้นเอง”หากเ้ายังเป่าข้าเช่นนี้ แล้วข้าจะทนไหวได้อย่างไรกันเล่า
“แต่ท่านแม่บอกบ่าวว่าหากเป็แผล ถ้าเป่าฟู่เช่นนี้แล้วจะหายไวนะขอรับ”นิ้วเล็กป้ายยาตามรอยแผลยาวอย่างช้าๆ
“เช่นนั้นรึ”อดทนไว้หลี่ิเ้ากระต่ายน้อยของข้ายังเล็กนัก เ้าต้องเย็นไว้
“เสร็จแล้วขอรับ”
“ขอบใจเ้ามากเข่อซิงหากเ้าหายดีแล้วก็กลับไปเถิดพ่อแม่เ้าคงคิดถึงเ้ามาก”หลี่ิที่ยังนั่งหันหลังกับเด็กน้อย
“ขอรับบ่าวขอลา” เด็กน้อยก้มหัวทำความเคารพก่อนเดินออกจากห้องไป
หลี่ิที่หันหน้ามามองทางประตูเมื่อไม่เห็นเงาของเข่อซิงแล้วมือทั้งสองที่กุมอยู่ตรงหว่าขาก็คลายออกอ่า นี่ข้าเสร็จสมเพียงเพราะเ้ากระต่ายน้อยขนฟูเป่าลมใส่หลังเนี่ยนะ หากมีผู้ใดรู้เข้าข้าจะเอาหน้าไว้ที่ใด
"เหตุใดใจของข้าถึงได้เต้นแรงถึงเพียงนี้คงเป็เพราะข้าอาจจะเดินไวไปหน่อยกระมัง" มือเล็กทาบลงที่หน้าอกรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติจากเดิม
[1]แบกหม้อดำ คือสำนวนจีนที่เปรียบเหมือนกับการเป็แพะรับบาป
2K
