เปิดตำนานพรายน้ำ
...หนึ่งเดือนต่อมา
เสียงเล่าลือถึงิญญาร้ายที่เคยสถิตอยู่ใต้ปราสาทเกสโต กลายเป็ที่กล่าวขวัญถึงไปทั่วโรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรส ตำนานต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเขย่าขวัญเหล่านักเรียนหญิงที่ถูกย้ายมาอยู่ในหอพักหลังใหม่ของโรงเรียน หอพักที่สร้างทับพื้นที่ของสุสาน และปราสาทเก่าตระกูลเกสโต
ข้อมูลใน่ที่ทำการรื้อถอนปราสาทว่าพบห้องทดลองที่มีซากกระดูกมากมาย ถูกรื้อค้นขึ้นมาเผยแพร่ ยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวให้มากยิ่งขึ้นไปอีก
ไอรีน หญิงสาวผมทอง เธอคือดาวเด่นของภาควิชาเวทมนต์และศาสตร์มืด ด้วยดวงตาที่กลมโต ริมฝีปากบางได้รูปสอดรับกับใบหน้าเรียว รวมถึงผิวที่ขาวใส และรูปร่างที่โตเต็มสาวของหล่อน ทำให้มีหนุ่ม ๆ จากภาควิชาเวทมนต์ นักรบ หรือแม้แต่ภาควิชาอัศวิน ซึ่งถือว่าเป็ แหล่งรวมหนุ่มหล่อรวยของโรงเรียนแห่งนี้ ต่างก็หลงใหลในความสวย น่ารักและเป็กันเองของไอรีน บวกกับความสามารถที่โดดเด่นของหล่อนในศาสตร์มืดยิ่งทำให้เื่ราวที่ออกจากปากของไอรีน กลายเป็ที่สนใจของทั้งโรงเรียน
เื่เล่าอันน่าสะพรึงของ...บ่อน้ำพุร้อน
"มัน..น..น เป็ิญญาร้าย ไอรีนเธอจะบอกเราอย่างนี้ละคะ" เพื่อนสาวคนหนึ่งในชั้นเรียนศาสตร์มืด
"ฉันจำได้ เธอจะตัวสั่นเทาทุกครั้งที่เล่าเื่เลยละ" จากปากเพื่อนสนิทของไอรีน
"ผมเชื่อเธอนะ ไอรีนไม่ใช่คนที่โกหก ถ้าบังเอิญผมเข้าไปในหอหญิงได้ละก็ ผมจะไปจัดการมันเอง" เด็กหนุ่มตัวใหญ่จากภาควิชานักรบผู้มีกล้ามเป็มัดเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางมั่นใจ
"เ้านั่นเหรอ ไอรีนบอกว่ามันผิวซีดขาว ดวงตากลมโตดำสนิท อืม...หนูไม่แน่ใจนะเหมือนว่ามันจะถืออาวุธอะไรสักอย่างด้วยคะ"
"คุ้น ๆ นะ ที่เราได้ยินมามันเป็อสูรจำพวกพรายน้ำ ดูนี่สิ" เด็กสาวในชั้นเรียนเอารูปอสูรพรายน้ำขึ้นมาเทียบให้ดู "ใช่ ๆ มันถืออาวุธเป็ไม้พาย"
...แต่นั่นเป็จากปากคำครั้งแรกเท่านั้น เพราะเื่ราวความสยองขวัญของ ิญญาร้ายตนนี้ยังคงไม่จบสิ้น เพราะหลังจากนั้นยังมีนักเรียนหญิงพบเห็นมันอยู่อีกหลายครั้ง
"มันพูดได้คะ"
"ใช่คะมันต้องเป็อสูรระดับสูงแน่นอน"
"ครั้งก่อนเราสองคนเห็นมัน อาวุธมัน..."เด็กสาวพูดพร้อมกับมีสีหน้าตื่นกลัว
"มันไม่ได้ใช้ไม้พาย"
"พวกเรามั่นใจคะ" กลุ่มเด็กสาวหลายคนในหอพักให้ความเห็นตรงกัน "มันพยายามสื่อสารกับพวกเรา มันพูดได้นั่นแปลว่ามันเป็อสูรระดับสูงคะ" เหล่านักเรียนหญิงหันกลับคุยกันก่อนจะเอ่ย "ส่วนอาวุธแน่นอนสัตว์อสูรที่เป็ระดับบอสย่อมแตกต่างจากในรูป"หนึ่งในนักเรียนหญิงหยิบภาพของอสูรพรายน้ำขึ้นมาวาง "มันไม่ได้ใช้ไม้พาย มีเพื่อนเราสองสามคนบอกว่ามันใช้กระบองคะ"
"ใช่ ๆ ดูเหมือนว่ามันเป็กระบอง"
"มันเป็อสูรพรายน้ำระดับบอสที่ถือกระบองพันห่อด้วยสาหร่ายอันยุ่งเหยิง"
...เมื่อเป็โรงเรียนของเหล่านักเวทและนักรบในอนาคต มีหรือที่พวกเขาไม่คิดจะลองของ แน่นอนพวกหล่อนเป็วัยคะนอง และอยากที่จะทดสอบความเก่งกล้าของตัวเอง กับอีแค่อสูรระดับ E พวกหล่อนย่อมเคยสังหารมาบ้างในชั้นเรียนการต่อสู้ ติดที่มันเป็อสูรระดับบอส
"ไอรีน เธอแน่ใจนะ"
หญิงสาวผมทองตากลมโตพยักหน้ารับ "แน่นอน ว่าแต่เธอละเจน" ไอรีนปรายตามองนักเวทแสงคนเดียวในกลุ่ม "เราจะสู้อสูรธาตุมืด ยังไงก็ต้องใช้เวทชำระล้างของเธอนะ" ไอรีนพูดพร้อมกับหันไปทางสาวผมแดงหน้าตาน่ารักอีกคนในกลุ่ม
"ฮิ ฮิ"เจนพุ่งเข้ามากอดไอรีน "สำหรับเธอได้อยู่แล้ว"
"วาวา กับวีวี่ละ" แฝดผมทองอีกสองคนในห้องพยักหน้ารับ "ดีงั้นคืนนี้เราจะไปล่าเ้าบอสอสูรพรายน้ำกัน" ไอรีนกำหมัดแน่น "เตรียมตัวให้พร้อมละ เจอกันเที่ยงคืน" ทุกคนในกลุ่มพยักหน้ารับ
เวลาหนึ่งเดือนทำให้จงลั่วเรียนรู้อะไรมากขึ้น เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองติดอยู่ที่ที่ชั้นใต้ดินของหอพักหญิงในโรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรส แถมมิติปิด ซึ่งเป็ที่ซ่อนตัวของจงลั่วดันบังเอิญมาอยู่ในห้องอาบน้ำของหอพักหญิง แม้เขาจะมั่นใจว่าเมื่อหลบในมิติปิดจะไม่มีใครหาเจอ แต่ปัญหาของเขาก็คือเื่อาหาร แต่ยังโชคดีเพราะดูเหมือนั้แ่ที่จงลั่วตื่นขึ้นเมื่อเดือนก่อน ความหิวของเขาจะลดลงไปมาก เรี่ยวแรงก็ดูเหมือนจะดีขึ้น แต่สุดท้ายเขาก็หิวอยู่ดี การหาอาหารใน่แรกดูเหมือนจะไม่ยากนักเพราะเขาทดลองออกไปหาอาหารที่อยู่ในหอ และดูเหมือนจะได้กลับมาพอสมควร แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาดันไปเจอเข้ากับเด็กสาวนอนดึกกลุ่มหนึ่งระหว่างทางขึ้นบันไดจากชั้นใต้ดิน และหลังจากนั้นประตูทางขึ้นชั้นใต้ดินก็ถูกปิดเอาใว้ตลอดใน่กลางคืน ส่วนตอนกลางวันก็มีพวกสาว ๆ อยู่้าทำให้การขโมยอาหารในหอพักสิ้นสุดลง
สามวันต่อมาจงลั่วไม่สามารถอดทนต่อความหิวได้อีก เขาพุ่งพรวดพลาดออกมาจากมิติปิดอย่างลืมตัว เขาเที่ยววิ่งไล่เด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่เข้ามาอาบน้ำ พร้อมร้องขอของกินจากพวกหล่อน แต่ดูเหมือนพวกหล่อนจะไม่ฟังคำขอร้อง และวิ่งหนีเขาไม่ต่างจากเด็กสาวคนก่อนหน้า
ในที่สุดความหิวก็ทำให้จงลั่วล้มลง แต่แล้วเ้าหนูน้อยตัวเล็กขนปุยสีขาวก็ แวบผ่านเข้ามาในระยะสายตา ความหิวทำให้จงลั่วไม่มีทางเลือกอีก และในที่สุดเ้าหนูตัวน้อยก็ถูกสังหาร และนั่นก็เป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขารับรู้ความสามารถของตัวเอง
"การ์ดเนื้อหนูขาวมีพิษ"
"ผลึกอสูรไร้ระดับ"
จงลั่วมองดูของที่ตกบนพื้นแทนที่จะเป็ซากของเ้าหนูตัวเล็ก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า จงลั่วเก็บของทั้งสองขึ้นมาไว้ในมือ ก่อนจะมองดูข้อมูลบนการ์ด
การ์ดเนื้อหนูขาว
หากเรียกใช้จะได้เนื้อหนูขาว ซึ่งมีพิษระดับอ่อน
คำอธิบายว่ามันมีพิษทำให้จงลั่วเลือกที่จะไม่ใช้มันเป็อาหาร
ผลึกอสูรไร้ระดับ
อสูรหนูขาว หากท่านสังหารหนูขาวมีโอกาสดรอปผลึกอสูร
เมื่อเนื้อหนูที่ดรอปมากินไม่ได้ ทางเลือกเดียวของจงลั่วก็คือผลึกอสูร ผลึกอสูรหนูขาวถูกยัดเข้าปาก และกลืนลงคอในทันที เกิดความร้อนแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งร่าง ความเหน็ดเหนื่อยและอาการหิวของจงลั่ว มลายหายไปเป็ปลิดทิ้ง แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้น เพราะหลังจากที่ความร้อนสายนั้นหมดลง หน้าต่างสถานะที่เขาคิดว่ามันหายไปแล้วก็กลับมาอีกครั้ง เพียงแต่...ตอนนี้เขากลายเป็สัตว์อสูรในร่างมนุษย์ไปเสียแล้ว
สัตว์อสูรจงลั่ว
ระดับ 1
อาชีพ สัตว์อสูรระดับต่ำ
ทักษะติดตัว
- กลืนกิน
- ต้านทานพิษระดับอ่อน (1/10)
2K
![[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717670780_50572386.webp)
