หลี่อวี้ฝูเเละเฮยอู๋ฉางเดินไปยังร้านเซียงจิ่วของเถ้าเเก่ซุนระหว่างทางพวกเขาเเทบไม่ได้สนทนาสิ่งใดเพิ่มเติม เพราะฝ่ายชายพยายามเว้นระยะห่างจากหญิงสาวให้เหมือนว่าไม่ได้มาด้วยกันเเม้นางจะหยุดรอเดินไปพร้อมกันสักกี่ครั้งก็ไม่อาจเข้าใกล้ชายหนุ่มได้เลย
นั่นยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างเขาเเละเธอค่อนข้างอึดอัด
เมื่อเด็กเฝ้าหน้าร้านเห็นองค์หญิงผิงอันมาเยือนเขารีบเชิญขึ้นไปชั้นสองทันที พร้อมกล่าวว่าโชคดีที่นางมาตอนนี้ อีกไม่นานเถ้าเเก่จะออกไปรับสุราที่โรงหมักชานเมืองบานประตูถูกเลื่อนออก เถ้าเเก่กำลังดื่มของดีประจำร้าน เขามองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยสายตาที่ไม่เเปลกใจ
เถ้าเเก่ซุนวางจอกสุราลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบจอกเปล่าสองจอกมาเตรียมให้เเขก
"ไม่มีชารับรอง หวังว่าองค์หญิงจะไม่รังเกียจ"เขาหยิบไหสุราขึ้นมาเทเเต่ถูกเเขกปรามไว้เสียก่อน
"ของซื้อของขาย เถ้าเเก่ไม่ต้องสิ้นเปลือง"หลี่อวี้ฝูส่ายหน้านางไม่รับสุราเเต่ถามถึงของว่างเเทน วันนี้ตั้งเเต่ตื่นมาเฮยอู๋ฉางยังไม่ได้ทานสิ่งใดอย่างน้อยให้เขาทานของว่างรองท้องไปก่อน กลับเหวยฝูค่อยให้คนเตรียมอาหาร
ไม่นานนัก ถาดขนมกุ้ยฮวาถูกยกเข้ามาวางไว้บนโต๊ะเเน่นอนว่านางดันถาดไปไว้หน้าว่าที่เ้าบ่าวของนาง
"องค์หญิงไม่ทานหรือ? ...เหตุใดถึงไว้ตรงนี้"เฮยอู๋ฉางถามพลางขมวดคิ้วหลี่อวี้ฝูเป็คนขอของว่างมาเเต่เมื่อของมาเเล้วกลับวางไว้ที่เขา
"ท่านทานเถอะ ตั้งเเต่เช้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย"นางตอบโดยที่ไม่มองหน้าอีกฝ่ายด้วยเหตุยังติดใจเื่ที่เขาไม่ยอมเดินข้างๆ
เมื่อเป็เช่นนี้ เฮยอู๋ฉางก็ทำได้เพียงยอมทานขนมกุ้ยฮวาอย่างน้อยหากพวกเขาคุยสิ่งใดที่เขาไม่เข้าใจ เขาก็ยังมีอะไรทำบ้าง ไม่ต้องนั่งตัวเกร็งหลบสายตาเเละคำตอบที่มองมาเช่นก่อนหน้านี้
"เถ้าเเก่ยุ่งหรือไม่"องค์หญิงผิงอันถามเข้าประเด็นเถ้าเเก่ร้านเหล้าหรี่ตามองก่อนยกเหล้าขึ้นดื่ม
"ไม่เท่าไรนัก"
"เช่นนั้นวานท่านช่วยข้าสักหน่อย"
"ดูท่าองค์หญิงคงสร้างศัตรูเยอะเกินไปเเล้วกระมัง"ชายวัยกลางคนหัวเราะพลางส่ายหน้าที่ผ่านมาให้นับนิ้วมือรวมไปยืมนิ้วเท้าของคนงานทั้งร้าน ก็ไม่อาจพอนับเื่ที่องค์หญิงผิงอันไหว้วานให้ตามสืบหาจุดอ่อนของศัตรูได้เลย
"ไม่ใช่เื่พวกนั้น"นางถอนหายใจใช่ว่าที่ผ่านมาอยากสร้างศัตรูเสียที่ไหน เหตุใดเเม้เเต่เถ้าเเก่ซุนก็คิดว่านางเป็ผู้ริเริ่มความบาดหมางเป็เพราะไม้เด่นเกินไพร ลมพัดหักโค่นเสียต่างหาก สิ่งที่ควรเเก้คือเเก้ความคิดของคนที่อิจฉาผู้อื่นไปเรื่อย"เป็เื่ของคุณชายเฉิง"
เมื่อกล่าวถึงคุณชายเฉิง คุณชายเฉิงสวมรอยที่กำลังหยิบขนมกุ้ยฮวาชิ้นที่ห้าขึ้นมาต้องวางขนมกลับที่เดิมพลางกระเเอมไอ ขนมรสชาติดีเเต่เสียทีไม่มีน้ำชา "เถ้าเเก่ซุนพอจะตามหาสตรีเเซ่ทั่งให้ข้าได้หรือไม่"
"รายละเอียดน้อยนิดเช่นนี้คงรับปากช่วยท่านไม่ได้"เถ้าเเก่ซุนวางจอกเหล้าลงพลางลูบเครา คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้เฮยอู๋ฉางเริ่มคิดหนัก
"ข้าคิดว่ารูปลักษณ์นางคงดู...หม่นหมอง"เขาขมวดคิ้วเเน่นเค้นความคิดจากวันนั้นถึงวันนี้ยังคงเกลียดตัวเองที่อ่านเื่ราวทุกอย่างเเต่ไม่อ่านชื่อของนาง"นางเป็หม้ายสามีตาย อดีตเคยคบชู้"
เถ้าเเก่ซุนหน้าที่ครอบจักรวาลหรี่ตาเพียงเอียงหน้า"นางเป็คนที่ไหน?"
"ข้าไม่ทราบรายละเอียดมากกว่านี้"
"ระบุตัวยากซ้ำยังไม่ทราบถิ่นฐานเเน่นอน..."ซุนอู๋จับคางตัวเองพลางคิดบางอย่างชายผู้นี้รู้เื่ราวละเอียดอ่อนเเต่ไม่รู้เื่สามัญที่เป็เื่ทั่วไป นี่เป็เื่ผิดปกติเเต่ก็ไม่ใช่เื่ที่เขาจะยุ่งเื่ส่วนตัวของลูกค้า เพียงมีค่าจ้างให้ก็พอเเล้ว"...ค่าเเรงคงเเพงกว่าปกติสักหน่อยนะ"
เขาหันกลับมาหาองค์หญิงผิงอัน ซึ่งนางตกลงรับคำทันที
"เเม้หมดตัวข้าก็จะจ่ายให้ขอเพียงตามหานางให้พบก็พอ"ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ ขอเพียงตามหาหญิงเเซ่ทั่งนางนั้นให้ท่านยมทูตนางยอมเสียได้ทั้งนั้น
"ช่างเป็ชายมีวาสนา"เถ้าเเก่ซุนหัวเราะในลำคอ"ข้าขอเวลาห้าเดือน"
ได้ยินคำตอบเช่นนี้ เฮยอู๋ฉางหน้าเสียทันควันห้าเดือนนั้นเปรียบดั่งเวลาสิบปี มันช่างยาวนานเกินกว่าเขาจะรอที่โลกมนุษย์ได้
"เวลาของข้าไม่มากพอ"
"เร็วกว่านี้ไม่ได้เเล้วหรือเถ้าเเก่"หลี่อวี้ฝูช่วยพูด เฮยอู๋ฉาฃหน้าเสียทำนางใจเสียไปตามๆ กัน เเม้ไม่ทราบว่าสำคัญเพียงไหนเเต่นางก็พอรู้ได้ว่านางตามหาหญิงเเซ่ทั่งไม่พบ เฮยอู๋ฉางต้องเเย่เป็เเน่
"นี่เป็การคำนวณอย่างต่ำหากพูดตามตรง...หนึ่งปีก็ไม่อาจรับประกัน"ซุนอู๋ส่ายหน้า งานนี้ถือเป็งานยากระดับสูงสุดไม่มีภูมิลำเนาชัดเจน ที่เขารับงานมาก็เพียงเพราะมีผู้พร้อมจ่ายราคาคุ้มค่าเท่านั้น
"ท่านอยากได้สิ่งใดข้าจะมอบให้ท่านทุกอย่าง"คุณชายเฉิงคิดหนักชั่วครู่กว่าจะยอมพูดออกมา เเน่นอนว่าตอนนี้เเละต่อจากนี้ไม่ว่าจะต้องเสียสิ่งใดไป หากเเลกให้ได้หญิงนางนั้นมา เขายอมเสียให้ได้ทุกอย่าง"ขอเพียงหานางให้พบภายในสามเดือนนี้"
"คุณชาย!"หลี่อวี้ฝูเผลอร้องเสียงดังด้วยความไม่พอใจเเค่เมื่อวานที่เขาต้องล้มเพราะใช้พลังอ่านใจนาง เท่านั้นก็เเย่พอเเล้ว นี่เขายังจะใช้พลังชีวิตตัวเองเเลกกับสิ่งใดอีก"ท่านกำลังใจร้อนเกินไปเเล้ว"
"ทุกอย่างเลยรึ?"เเววตาของจิ้งจอกหน้าเงินลุกวาว สิ่งนี้อาจน่าสนใจกว่าเงินตราหรือไม่
เฮยอู๋ฉางรียบพยักหน้าเเละกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำโอกาสนี้เป็โอกาสเดียวที่จะตามหน้าหญิงคนนั้น เพราะหากเขาลงมือตามหาเอง ห้าปีสิบปีนี้ไม่เจอเเน่"ถูกต้อง หากท่านหานางให้ข้าได้ในเวลาสามเดือน สิ่งใดในใต้หล้าจะที่ท่าน้าข้าจะนำมามอบให้"
"คุณชาย ท่านไม่จำเป็ต้องเเลกสิ่งใดข้าสามารถจัดการเื่นี้ให้ท่านได้"องค์หญิงผิงอันมองชายหนุ่มข้างกายด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดเขาไม่คิดถึงจิตใจของคนที่หลงชอบเขาไปเเล้วทั้งใจเช่นนางบ้างหรือ
"องค์หญิง นี่เป็เื่ของข้าข้าควรจัดการด้วยตัวเอง"เฮยอู๋ฉางส่ายหน้า คำตอบตะปูนิ่มของเขา คิดว่านางคงเข้าใจเพราะเขาเองก็เข้าใจว่านางคิดกับเขาอย่างไร เเต่อย่าได้มีบุญคุณได้ล้ำลึกไปกว่านี้ให้วาสนาตัดกันยากเลย
หากถึงวันต้องลาขาดกัน คนที่จะต้องมีบาดเเผลไปทั้งชีวิตคือคนที่ให้ใจมากกว่าส่วนคนที่ไม่รู้สึกอะไร ต่อให้จากไปก็เป็เพียงความทรงจำชั่วขณะที่รอวันลืม
"เช่นนั้นข้าจะลองคิดดู"ซุนอู๋พยักหน้ารับปากเื่นี้น่าสนใจกว่าเงินทอง เขาอยากรู้นักว่าบัณฑิตผู้นี้กำลังพาเขาก้าวไปทางไหน ทางของสิ่งล้ำค่าหรือทางน้ำเเข็ง
"เถ้าเเก่ซุน"องค์หญิงผิงอันเอ่ยเสียงเย็น
"ฟังว่าที่สามีบ้างก็ไม่เสียหายนะองค์หญิง"เถ้าเเก่ยกยิ้มดื้อรั้น ตอนนี้เขายังคงได้กลิ่นหอมหวานของเงินทองมาจากองค์หญิงเเต่กลิ่นใหม่ที่ลอยออกมาจากว่าที่เ้าบ่าวขององค์หญิงนั้นน่าสนใจยิ่งกว่า
เหตุการณ์ภายในห้องเริ่มตึงเครียดหลี่อวี้ฝูหลับตาลงสะกดจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน ไม่ให้เผลอเเสดงออกมามากกว่านี้ว่ากำลังโมโหเพียงไหนส่วนเฮยอู๋ฉางไม่คิดว่าตนเองทำผิดอะไร จึงทานขนมกุ้ยฮวาต่อ รอหญิงสาวทำสมาธิให้ใจเย็นลง
นางลืมตาขึ้นมาพลางถอนหายใจ สายตาของนางว่างเปล่าคล้ายคนที่ไม่เอาอยากคิดอะไรอีกเเล้ว"เย็นนี้เถ้าเเก่ช่วยเป็นายหน้าทำสัญญาซื้อจวนของไป๋หู่ให้ข้าที รวมถึงทำเื่ขายเรือนของข้าที่หงเป่ยในราคาสองเท่าให้เขาด้วย"
"บอกเขาว่าเมื่อทำสัญญาเรียบร้อยคนของข้าจะนำตั๋วเงินเเละโฉนดไปมอบให้"
"ท่านออกไปรอข้างนอกก่อนข้ามีเื่ส่วนตัวต้องคุยกับเถ้าเเก่"เธอหันไปบอกกับชายหนุ่มด้วยเสียงที่เรียบเฉยจนเขาเองยังเเปลกใจ
เฮยอู๋ฉางมองใบหน้าที่เเปรเปลี่ยนเป็ความนิ่งเฉยของหลี่อวี้ฝูด้วยความคิดบางอย่างที่ผ่านมานางใช้ชีวิตมาด้วยการเก็บอารมณ์ตนเองเเบบนี้นี่เอง นางถึงได้เข้มเเข็งลุกขึ้นมามีอำนาจเช่นนี้ได้
เขาพยักหน้าพลางลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป
หลี่อวี้ฝูเอียงศีรษะหันไปมองว่าเฮยอู๋ฉางออกไปเรียบร้อยดีหรือยัง"เื่ที่ข้าให้ท่านทำ คืบหน้าไปบ้างหรือไม่"
"โธ่องค์หญิง เื่นี้เพียงข้ามคืน"เถ้าเเก่หัวเราะพลางส่ายหน้ามือของเขาจับไหสุราเทลงจอกเปล่าไม่ขาด่
"ท่านตอบมาเพียงมีหรือไม่เท่านั้น"
เขายกจอกขึ้นดื่มอย่างใจเย็น"หญิงเป็ลมที่ท่านว่าเป็หญิงเฒ่าชื่อเติ้งชุนเถา ส่วนคนที่สาดโคลนเป็ผีพนันชื่อเซี่ยเผิง"
"พวกเขาเหมือนไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันเเต่ลูกสาวของเติ้งชุนเถาเเละน้องสาวของเซี่ยเผิงเป็นางกำนัลทั้งคู่"
"เป็นางกำนัลตำหนักไหน?"องค์หญิงผิงอันถามเพื่อความเเน่ใจ ตามจริงนางก็ไม่ได้เเปลกใจเท่าไหร่นักหากไม่ใช่คนถืออำนาจในวังหลวงคงไม่กล้าเหยียบหน้าเหวยฝูเช่นนี้เเน่
"ตำหนักหรงโหม่ว"
คำตอบของเถ้าเเก่ซุนทำนางหลุดหัวเราะออกมานางหยุดหัวเราะไม่ได้จนต้องป้องปากขำชุดใหญ่ ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินชื่อตำหนักหรงโหม่วออกมาเร็วเช่นนี้"ที่เเท้ก็เป็ของขวัญเเต่งงานจากน้องสาวว่านหลินนี่เอง"
"น้องสาวของเซี่ยเผิงชื่อเซี่ยชิวใช่หรือไม่?"
ผู้รับงานพยักหน้ายืนยัน ทำผู้ว่าจ้างยิ่งดูอารมณ์ดีขึ้นไปอีกเซี่ยชิวเป็นางกำนัลคนสนิทของสวี่ว่านหลิน เรียกได้ว่าภักดีเเบบยอมตายเเทนก็ย่อมได้เเต่น่าเสียดายที่จะได้ตายทั้งเป็พร้อมเ้านายเร็วๆ นี้เเล้ว
"นำเติ้งชุนเถาเเละเซี่ยเผิงไปที่โรงเหล้าหงอวี้หมี่ข้าจะจ่ายค่าเเรงให้เมื่อได้ตัวพวกเขาเเล้ว"
"จะไม่ทำให้องค์หญิงผิดหวัง"
"เเล้วก็เื่ของหญิงเเซ่ทั่ง..."องค์หญิงผิงอันหลับตาเเน่นก่อนลืมตาขึ้นมามองเถ้าเเก่ด้วยสายตาจริงจัง "...ข้าจะรับผิดชอบข้าใช้จ่ายทั้งหมดเอง"
"ท่านไม่คิดว่าข้าอยากได้ของหายากบ้างหรือ?"
"เงินคือชีวิตของท่าน"นางตอบด้วยสายตาที่รู้ไส้รู้พุงของชายตรงหน้านางรู้ดีว่าเงินทองคือสิ่งที่ทำให้เขามีชีวิตมาจนทุกวันนี้
"หากท่านไม่้าเงินข้าจะให้ที่ดินเเทน"
"เช่นนั้นท่านคิดว่างานใหญ่เช่นนี้...ข้าควรได้มากน้อยเท่าไหร่?"เถ้าเเก่ซุนยิ้มเ้าเล่ห์ ว่าที่บ่าวสาวคู่นี้น่าสนใจทั้งคู่
"หากท่านพบนาง ที่ดินที่ข้าถือครองจะยกให้ท่านเลือก"หลี่อวี้ฝูตอบอย่างฉะฉานทั่วเเผ่นดินต้าจิ้งนางถือครองพื้นที่เทียบพวกอ๋องครองเมือง เจียดพื้นที่สักหน่อยเเลกกับความสุขของท่านยมทูตย่อมได้
ชายเ้าของร้านสุราเลื่องชื่อหัวเราะเล็กๆพลางมองหน้าฝ่ายหญิง เขาคิดบางอย่างก่อนพูดออกมา "รวมถึงเหวยฝูรึ?"
นั่นทำให้นางนิ่งไปพักใหญ่ คาดไม่ถึงว่าจิ้งจอกหน้าเงินผู้นี้กำลังหมายตาเหวยฝูไว้เหวยฝูคือทุกสิ่งทุกอย่างของหลี่อวี่ฝู นางเตรียมเหวยฝูไว้เพื่อรอวันทิ้งองค์หญิงผิงอันออกมาใช้ชีวิตของนางเองเเต่หากไม่มีเหวยฝูหรือสูญเสียไป นั่นเท่ากับนางสูญเสียหลี่อวี้ฝูไปเเล้วต้องเริ่มต้นสร้างใหม่กับองค์หญิงผิงอันที่นางอยากหนีนางเสียทรัพย์สินไปกับเหวยฝูมาก เเต่เหวยฝูก็ทำกำไรกลับมาอย่างงดงามเช่นกัน
องค์หญิงทำใจนานกว่าจะยอมพูด"เปลี่ยนโฉนดเป็ชื่อท่าน เเล้วข้าจะให้ค่าเช่า..."
"หลี่อวี้ฝู"เถ้าเเก่ซุนเรียกชื่อจริงของนางเป็ครั้งเเรกในรอบหลายปีเสียงของเขาจริงจังกว่าที่ผ่านมามาก "ท่านกำลังลุ่มหลงมากเกินไป"
"ท่านเคยพูดเองว่าเหวยฝูคือชีวิตนี่ท่านกำลังจะเเลกชีวิตเพื่อเขาหรือ?"
"ตรองให้ดีว่ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่"
คำพูดของชายขายสุราทำให้องค์หญิงได้ลองคิดบางอย่างเเละมีความคิดหนึ่งผ่านเข้ามาหัว หากต้องเเลกเหวยฝูกับหญิงเเซ่ทั่งหนึ่งนาง กับศิษย์เหวยฝูทหาร นางกำนัล รวมกันเกือบร้อยเเซ่ที่นางดูเเลอยู่ นั่นไม่คุ้มเสีย เเต่นางก็ไม่อาจเห็นเฮยอู๋ฉางทรมานเจียนตายเเบบนั้นได้อีกมันจะต้องมีวิธีที่ไปด้วยกันได้ เเต่ช่างน่าเศร้าที่ในหัวนางไม่คำตอบเลยว่าหากเถ้าเเก่ซุน้าเหวยฝูขึ้นมาจริงๆจะทำอย่างไร
"ส่งคนไปที่เหวยฝูหากจับตัวเติ้งชุนเถาเเละเซี่ยเผิงมาได้เเล้ว"นางเลือกที่จะเปลี่ยนเื่ ตอนนี้ยังพอมีเวลาให้ได้หาสิ่งอื่นมาตอบเเทนผู้รับงาน"คุณชายรอนานเเล้ว ข้าขอตัว"
"นั่นสินะ เื่พวกนั้นไม่ใช่เื่ของข้าสักหน่อย"เถ้าเเก่กล่าวขณะรินเหล้าเมื่อนางออกไปเเล้ว เขากอดอกมองประตูนั้นพลางหัวเราะ
"จะเป็ผีพนันเสียเเล้ว...องค์หญิง"
310
![[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1726823942_47940902.webp)
![[นิยายแปลจีน] Accidental Mark](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119644_39718881.webp)
