“เต้ยพาเ้าสามตัวไปวิ่งเล่นที พักนี้เอาแต่นอน อ้วนจะเป็หมูอยู่แล้ว” จักรภัทรหันไปหาเ้าสี่ขาที่รุมหน้าล้อมหลังอย่างเริงรื่น อีกใจอยากจะพาพวกมันไปวิ่งเล่นเอง แต่เกรงใจแขกสาว
“ครับ”
เต้ยเลยรีบรับอย่างว่าง่าย เขามองตามแล้วยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหันกลับมาหาสาวตรงหน้า
“บอกคุณน้าแล้วใช่มั้ยครับ ว่าจะกินข้าวเป็เพื่อนพี่ก่อน”
“ค่ะ”
“ดีเลย ในครัวทำสเต๊กปลาแซลมอนเลี้ยงแขก พี่ขอมาให้เราสองคนด้วย เอาเป็ว่าเย็นนี้ เรากินอินเตอร์หน่อยแล้วกัน มีทั้งอาหารไทย จีน ฝรั่ง”
เ้าของบ้านหนุ่มนำเสนอเมนู ซึ่งคนรับใช้กำลังยกออกจากถาดลำเลียงลงโต๊ะ
“น่ากินจังเลยค่ะ” แขกสาวก็พลอยจ้องชามที่มีควันโชยขึ้นมาด้วยท่าทีน้ำลายสอเช่นกัน
“แถมข้าวกล้องมาเผื่อไว้ให้ด้วย เชิญครับ! พี่ขอลองซุปหูฉลามก่อนก็แล้วกัน กำลังร้อนๆ น้องอ้อนจะชิมจานไหนก่อนดีครับ พี่จะตักให้”
“อืม! ซุปคุณแม่ก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะน้อยใจ”
“ครับ” จักรภัทรรีบตักจากชามใหญ่ ใส่ถ้วยเล็กแล้วส่งให้ทันที
“ขอบคุณค่ะ”
แล้วก็ต้องรีบยกมือรับไหว้แขกสาวทันที และนั่นทำให้คิดถึงอีกสาว ที่เคยเห็นกิริยาท่าทางแบบนี้ ในศาลานี้เมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาอย่างง่ายดาย ถ้าจะให้เทียบความสวยนั้น ทั้งสองสาวมีแบบสูสีคู่คี่กัน ผิดตรงที่ปณิตาสวยคมด้วยการแต่งแต้มไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ก็เป็การแต่งแค่พองาม เพราะมีเครื่องหน้าสมบูรณ์เป็ทุนเดิมอยู่แล้ว
ทุกครั้งเขาก็จะเห็นสวย ดูดีไร้ที่ติ เรียกได้ว่าเนี้ยบั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าเสมอ ส่วนอีกสาวนั้นจะแต่งหน้าบางๆ เสื้อผ้าก็ออกแนวเรียบ และราคาไม่แพง แต่ในเมื่อไม้แขวนสวย ก็ส่งให้น่ามองได้ไม่ต่างกันนักในความคิดเขา
“เห็นคุณป้าบอก ว่าพี่เกียร์จะไปถือศีลเดือนหน้าเหรอคะ”
“เอ่อ! ครับ”
ความคิดอันล่องลอยของเขา วกเข้ามาหาสาวสวยตรงหน้าทันที เมื่อมีหัวข้อสนทนาเกิดขึ้น ทำให้ลืมเลือนสาวเ้าของบ้านหลังน้อยไปโดยปริยาย พออิ่ม เขาก็พาสาวรุ่นน้องเดินเล่นในสวนอังกฤษ เปิดไฟสีนวลๆ ให้ความรู้สึกหวาน เวลามองหมู่มวลบุปผานานาพันธุ์ ที่แม่ให้คนสวนสรรหามาตกแต่งให้สวยงามเสมอๆ
“อ้อนคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ บอกคุณแม่ว่าจะถึงบ้านราวสองทุ่มครึ่งค่ะ”
แม้กำลังคุยกันอย่างออกรส แต่จักรภัทรก็ไม่คิดจะทักท้วง เมื่อสาวข้างกายเอ่ยขึ้น ตรงกันข้าม กลับชื่นชอบในความมีขอบเขตมากกว่า แน่นอนว่าทำให้คะแนนความประพฤติเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง ด้วยอ่านออกได้จากแววตาอย่างโจ่งแจ้ง ว่าปณิตาปลื้มเขาและพร้อมจะมีเขาเป็ผู้นำในชีวิต แม้เ้าตัวจะไม่เคยแสดงออก
ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานนัก เขาเคยตัดสาวสวยลูกนักธุรกิจแวดวงใกล้กัน ออกจากรายชื่อมาแล้ว สืบเนื่องมาจากเธอคนนั้น จงใจจะทำคะแนน ด้วยการอยู่ยงคุยกับเขาลากยาวถึงตีสาม นับั้แ่เสร็จจากมื้ออาหาร ก็มาสวนนี้
ต่อด้วยห้องนั่งเล่นในบ้าน ถ้าเขาออกปากชวนไปห้องนอน ก็คงจะตามไปไม่ยากนัก แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น เลยโทรเรียกให้ประมวนมาขับรถเธอคนนั้นตามไป ส่วนเขาก็มีน้ำใจไปส่งถึงบ้านและอย่างปลอดภัย
โดยไม่มีรอยขีดข่วน จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ห่าง เพราะรู้สึกไม่ค่อยชอบใจผู้หญิงประเภทสนุกจนลืมเวลา พลอยทำให้คิดถึงลูกที่จะเกิดมาจากแม่คนนี้ไม่ได้ จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าแม่เที่ยวสนุกจนเพลินไม่กลับบ้านไปดูแล
“พี่เกียร์ต้องสวดมนต์กับนั่งวิปัสสนาก่อนนอนด้วยใช่มั้ยคะ” อีกครั้งที่ความคิดอันล่องลอยของเขา วกมาหาสาวตรงหน้าที่ยืนยิ้มบางๆ ให้
“เอ่อ! ครับ แต่พี่ไปส่งน้องอ้อนก่อนได้นะครับ”
เขาเอ่ย ขณะเดินเคียงข้างแขกสาวออกจากสวน อ้อมตัวบ้านไปยังด้านหน้าอย่างไม่รีบร้อนใดๆ
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ยังไม่ดึกเลย อ้อนไปเองจะสะดวกกว่า เพราะพี่เกียร์ก็ต้องให้มวนมาขับรถอ้อนตามไปอีกรอบ ลำบากหลายคน สู้ให้อ้อนกลับเองดีกว่า ง่ายกับทุกฝ่ายค่ะ”
“แน่ใจนะครับ” นี่ก็เป็อีกหนึ่งความพึงพอใจ ที่เขามีให้สาวผู้ยืนอยู่ข้างเมอร์เซเดส-เบนซ์คันงาม
“แน่ใจค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ สวัสดีค่ะ”
เมื่อแขกสาวประสงค์จะกลับเอง เขาก็ไม่ขัด แต่แสดงความเป็สุภาพบุรุษ ด้วยการเปิดประตูรถให้ ยืนรอจนรถแล่นตรงไปหาประตูรั้ว ถึงได้กลับขึ้นห้องนอนทันที ราวกับกลัวพ่อและแขกที่อยู่อีกห้องจะออกมาเห็นก็ไม่ปาน
เพราะค่ำคืนนี้ เขาอยากทำกิจวัตรประจำวัน นั่นคืออาบน้ำให้เนื้อตัวสบาย แล้วขึ้นไปสวดมนต์กับนั่งวิปัสสนา เห็นเต้ยนั่งทำการบ้านอยู่โต๊ะริมหน้าต่าง ซึ่งเป็มุมที่จะเห็นว่าใครขึ้นมาจากบันได และออกจากห้องไหน
แม้ห้องนอนของเต้ยจะอยู่ไม่ห่าง แต่เมื่อเขากับน้องชายยังไม่เข้าห้องนอน ก็มักจะเห็นเต้ยนั่งอยู่ตรงนั้น ทำงานหรือไม่ก็อ่านหนังสือรออยู่เสมอๆ เขารีบเข้าห้องแล้วอาบน้ำ เพื่อเรียกความสดชื่นให้ร่างกาย
ก่อนจะออกไปห้องพระ ซึ่งอยู่ส่วนหน้าของบ้านบนยอดโดม ต้องขึ้นบันไดไป เต้ยตามมาไม่ห่าง เขามองไปยังห้องน้องชาย ที่บ่อยครั้งจะออกมาสวดมนต์พร้อมกัน แต่ค่ำนี้ไม่เห็น เลยเดินไปทรุดกายลงนั่งหน้าพระประธานองค์ใหญ่สุดในห้อง รับธูป เทียน จากมือเต้ย ที่จุดให้แล้วมาไหว้พระ
จากนั้นก็เตรียมสวดมนต์ โดยมีเต้ยนั่งอยู่ด้านหลัง คอยทำควบคู่กับเขาไปด้วย เพราะพ่อแม่และเขา หัดไว้ั้แ่เด็กแล้ว แม้บางคืนจะไม่มีเขามาห้องพระ เพราะติดภารกิจจนดึกดื่น เต้ยก็จะรอสวดพร้อมพ่อหรือไม่ก็แม่ของเขาอยู่ดี ราวครึ่งชั่วโมง ห้องก็เงียบสงบ เมื่อสองหนุ่มต่างวัยกำลังนั่งวิปัสสนา ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม กว่ากระบวนการทำให้จิตใจของชายหนุ่มสงบนิ่ง
“ไปนอนเถอะเต้ย คืนนี้คุณพีคงจะกลับดึก”
“ครับ ฝันดีครับคุณเกียร์”
เขายกมือรับไหว้เด็กหนุ่ม ซึ่งเดินกลับไปหอบเอาตำรับตำราเข้าห้องนอนเล็กๆ ตรงมุมบ้าน จากนั้นก็เดินเข้าห้องตัวเองบ้าง แม้จะเอนหลังพิงหัวเตียงแล้ว แต่ก็ไม่วายเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาทำงานนานเป็ชั่วโมง
ตบท้ายด้วยการให้คะแนนความประพฤติกับหญิงสาวผู้ครองอันดับหนึ่ง นำสาวคนอื่นๆ โด่งเพิ่มขึ้นอีกห้าคะแนน อีกแล้วที่ในห้วงความคิด มีสาวสวยในบ้านหลังน้อยแทรกเข้ามา ภาพเ้าตูบนอนหนุนตักอยู่บนรถ
กับภาพมือบางบรรจงป้อนไก่ย่างคลุกข้าวให้มันกินนั้น ยังคงติดตาไม่ห่างหาย ไม่ใช่ว่าเขาจะรังเกียจหรืออะไร แต่ที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีสาวต่างระดับกันมากขนาดนี้เข้ามาอยู่ในใจ หรือในสายตาเลย ไม่รู้เป็เพราะอะไรกันแน่
เขานั่งครุ่นคิดอยู่นานหลายนาที ว่าจะใส่ชื่อ ‘มัทรี ทรัพท์สมบูรณ์’ ผู้ที่เขารู้เื่ราวอันน้อยนิดจากชูชาติ ว่ากำพร้าพ่อแม่ั้แ่แรกเกิด มียายเป็คนเลี้ยงดูจนเติบโตมาถึงทุกวันนี้ ลงในลำดับล่างสุดของรายชื่อสาวๆ ดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ ด้วยการปิดแล็ปท็อป แล้วล้มตัวลงนอนแทน เพียงเพราะคิดขึ้นได้ว่า
‘เป็สมภาร ไม่ควรจะอยากกินไก่วัด’
ไม่รู้ว่านักธุรกิจคนไหนบัญญัติเอาไว้ แต่คำนี้ไหลเข้าหูมานับั้แ่ย่างเข้าวัยหนุ่ม จากปากพ่อ และบรรดาเพื่อนๆ ของพ่อบ่อยครั้ง เวลานัดกินข้าวด้วยกันที่บ้าน แล้วทุกคนก็จะเอาเื่พนักงานสาวๆ ที่ขยันอ่อย มาเล่าให้กันฟังอย่างสนุกสนาน ทุกคนต่างบ่นเป็เสียงเดียวกันว่า
‘เสียดาย ไม่อยากเป็สมภาร’
และสำหรับไก่สาว ที่สมภารหนุ่มจำต้องเมินนั้น ก็กำลังแหงนขึ้นไปมองภาพเล็กๆ เป็ลำดับที่สองของชาร์ตองค์กร มีน้องสาวทั้งสอง น้องชายและผู้บริหารคนอื่นๆ รวมสิบคนอยู่ลำดับรองจากเขาลงมาอีกทอด
ใบหน้าสวยใสยิ้มน้อยๆ ก่อนจะผละจากผนังหน้าแผนกไป โดยปกติจะกลับช้ากว่าใครเพื่อนในออฟฟิศ ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็กลับพร้อมกัน เพราะต้องรีบไปดูแลเ้าลัค ซึ่งยังเดินไม่ได้ เพื่อไม่ให้เป็ภาระยายมากนัก
วันนี้โชคดีที่หวานใจเรียกให้ขึ้นรถ แล้วไปลงตรงสถานีรถไฟฟ้า เลยประหยัดเวลาในการเดินเท้าออกมาได้ไม่น้อย แต่ก็ต้องเบียดเสียดกับผู้คนตอนเข้าและออกตามสถานีอยู่ดี
หกโมงกว่าๆ ถึงได้ก้าวลงจากสองแถว ในมือมีไก่ย่างที่แวะซื้อก่อนขึ้นสองแถวมาด้วย แล้วหัวใจก็เต้นเร็วขึ้นทันที เมื่อเห็นเมอร์เซเดส-เบนซ์จอดอยู่หน้าบ้าน
หลังจากเมื่อวานตอนเขากลับไปแล้ว ใจก็ยังเฝ้าคิดถึงเขา ไม่ว่างเว้นมาตลอดวันตลอดคืน จึงพยายามควบคุมสองเท้าให้ก้าวเดินไปแบบปกติสุด แม้ใจจะเต้นเร็วและแรงกว่าเดิมก็ตามที
ยิ่งเห็นเขายืนกอดอกคุยอยู่กับยาย ก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งประหม่า จนทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายก็รวบรวมสมาธิได้ แล้วยกมือขึ้นไหว้เขา ไหว้ประมวน ซึ่งกำลังทำอะไรอยู่ตรงโถงหน้าบ้าน จริงๆ มันคือที่จอดรถ แต่เมื่อบ้านไม่มีรถ แล้วก็ลงทุนปูกระเบื้องเต็มบริเวณไปจนจรดประตูรั้ว เลยเรียกให้หรูเข้าไว้ก่อน
“มาดูบ้านใหม่ของเ้าลัคเร็วๆ เข้ามัท คุณเกียร์หามาให้ มันกำลังรอให้มัทพาเข้าไปอยู่แน่ะ ใครจะอุ้มมันก็ไม่ยอม”
มัทรีมองคอกไม้ใหญ่โตแบบน็อกดาวน์ และราคาไม่น้อย ข้างๆ กันมีกระสอบอาหารขนาดยี่สิบกิโลกรัม วางซ้อนกันถึงสี่ใบ ไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็คนจัดหามา
“ทำไมมัทถึงบ้านช้าจังเลยครับ”
จักรภัทรเอ่ยเสียงนุ่ม ขณะมองประมวนกำลังใช้แผ่นพลาสติกปูคอกให้เ้าลัคอยู่ ส่วนเ้าหลงกับเ้าลอย มาคอยด้อมๆ มองๆ ด้วยความสงสัย
“ช้าที่ไหนกันคะ นี่ไวสุดๆ แล้ว คงจะรีบมาดูเ้าลัคนั่นล่ะ ปกติยัยมัทจะออกจากออฟฟิศหกโมงกว่า ถึงบ้านก็ทุ่มกว่าๆ ค่ะ ยายต้องออกไปยืนรอรับหน้าหมู่บ้านตลอด เป็ห่วง”
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”
![[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683864654_60222986.webp)
65K
