คุณซีอีโอครับ โปรดทำตามแผนการหัวใจ

        เสียงกริ่งแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่นารากำลังจดบันทึกอยู่ในแล็บ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

         เรียนเชิญคุณนาราฐิติวัฒน์ เข้าร่วมงานเลี้ยงประจำปีของ E-Tech Corporation

         งานเลี้ยง?  เธอพึมพำก่อนจะหันไปถามทีมงานที่อยู่ใกล้ๆ

         งานเลี้ยงของบริษัทเหรอคะ?

         ใช่เป็นงานใหญ่ที่จัดทุกปีค่ะ  พนักงานคนหนึ่งตอบ

         แล้ว...ฉันต้องไปด้วยเหรอ?

         แน่นอนสิคะคุณได้รับคำเชิญ นั่นหมายความว่าคุณเป็นตัวแทนของทีมเรา!

        นาราอ้าปากค้าง แต่ฉันไม่ถนัดงานแบบนี้เลยนะคะ

        ช่วงเย็นหลังเลิกงานนารานั่งอยู่ที่ร้านกาแฟกับเพื่อนสนิทของเธอพลางเปิดมือถือเพื่อเลือกชุดไปงานเลี้ยง

         เธอว่าใส่ชุดไหนถึงจะดูดี?

         งานเลี้ยงของบริษัทใหญ่แบบนี้เหรอ? ต้องใส่ชุดที่ดูแพงๆหน่อยสิ!  เพื่อนเธอแนะนำ

         แต่ฉันไม่อยากดูเว่อร์จนคนคิดว่าฉันพยายามเกินไป

         งั้นเลือกอะไรที่เรียบหรูละกัน

        นาราถอนหายใจ  แค่คิดว่าต้องไปยืนท่ามกลางคนแปลกหน้าก็เหนื่อยแล้ว

         แล้วนายซีอีโอของเธอจะไปด้วยไหม?

         ไปสิแต่เขาคงไม่สนใจฉันหรอก

         ไม่แน่นะ

        นาราหัวเราะ  ไม่มีทางหรอก

        ค่ำคืนวันงานเลี้ยงฮอลล์หรูใจกลางเมืองเต็มไปด้วยแขกเหรื่อที่แต่งตัวหรูหรามีระดับนาราก้าวเข้ามาในงานด้วยชุดเดรสยาวสีกรมท่าที่ดูเรียบง่ายแต่มีสไตล์

         โอ้โหดูดีใช้ได้นี่นา  เธอพูดกับตัวเองพลางปรับชายกระโปรงเล็กน้อย

         คุณมาช้า เสียงทุ้มนิ่งดังขึ้นด้านหลัง

        เธอหันไปมองอชิระยืนอยู่ในชุดสูทสีดำที่พอดีตัว สายตาของเขาจับจ้องมาที่เธอ

         โอ๊ะ!ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่ามีเวลากำหนด

         ไม่มีหรอก เขาพูดพร้อมยิ้มเล็กน้อย  แต่คุณทำให้ทุกคนหันมามอง

        นาราหน้าแดง  คุณล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ?

         เปล่าผมพูดจริง

        นาราเดินตามอชิระเข้าไปในงานเธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อพบว่ามีแต่คนสำคัญๆของบริษัทและแขกจากภายนอกที่ดูภูมิฐาน

         ฉันไม่รู้จักใครเลย... เธอพึมพำ

         คุณไม่จำเป็นต้องรู้จัก เขาตอบ  แค่ทำตัวเป็นตัวเองก็พอ

         เป็นตัวเองเหรอคะ? ถ้าฉันพูดมากเกินไปคุณคงไม่ชอบแน่ๆ

        เขายิ้มบางๆ  ในคืนนี้ ผมจะไม่ตำหนิคุณเรื่องนั้น

         จริงเหรอคะ? งั้นฉันพูดเยอะได้เลยใช่ไหม?

         อย่ามากเกินไป เขาตอบติดตลก

        ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินชมงานแขกหลายคนเข้ามาทักทายอชิระ แต่สายตาของพวกเขาก็แอบมองนาราที่เดินข้างเขา

         นี่คงเป็นผู้เชี่ยวชาญที่คุณพูดถึงใช่ไหมครับ?  หนึ่งในแขกถาม

         ใช่  อชิระตอบ  เธอคือคนที่ช่วยพลิกสถานการณ์ในโปรเจกต์ล่าสุดของเรา

        นารายิ้มเขิน  ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่ทำงานตามหน้าที่

         ถ้าไม่มีคุณผมคิดว่าหลายอย่างอาจจะไม่ราบรื่นแบบนี้  อชิระเสริม

        คำพูดนั้นทำให้นาราประหลาดใจเธอเงยหน้ามองเขา แต่เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        หลังจากเดินไปทั่วงานนาราขอตัวออกมาที่ระเบียงด้านนอกเพื่อสูดอากาศเธอรู้สึกโล่งใจที่ได้หลบจากความวุ่นวายข้างใน

         คุณหนีมาที่นี่เหรอ?  เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

        เธอหันไปเห็นอชิระเดินตามออกมา

         คุณตามมาทำไมคะ?

         ผมแค่เห็นว่าคุณดูเหมือนอยากหนีจากงาน

        เธอหัวเราะเบาๆ มันไม่ใช่ที่ของฉันค่ะคนข้างในนั่นดู...ไม่เหมือนฉันเลย

         คุณก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนพวกเขา

         แต่คุณดูเหมือนจะเข้ากันได้กับทุกคน

         เพราะผมชินกับมัน

        นารามองเขาด้วยความสงสัย คุณเคยรู้สึกไม่เข้ากับที่ไหนบ้างไหมคะ?

        เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ บ่อยครั้ง

        คำตอบนั้นทำให้เธอแปลกใจ จริงเหรอคะ?

         ใช่แต่ผมไม่เคยแสดงออก

         คุณนี่เก่งจังค่ะฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้

        เขามองเธออย่างอ่อนโยน คุณทำได้ดีกว่าที่คุณคิด

        ในขณะที่ทั้งสองยืนคุยกันใต้แสงจันทร์นาราเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยเธอเผลอจ้องมองอชิระนานเกินไปจนเขาสังเกต

         มีอะไร?  เขาถาม

         เปล่าค่ะแค่...คิดว่าคุณดูผ่อนคลายกว่าปกติ

         กับคุณผมไม่ต้องเป็นทางการมากนัก

        คำพูดนั้นทำให้เธอหัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว