(ประโยคเปิดตอน): กฎข้อสิบสอง: บางครั้งการสูญเสียอย่างไม่มีวันหวนคืนมาทำให้เราตระหนักว่า อะไรคือสิ่งสำคัญจริงๆ ในชีวิต... และอะไรคือภาพลวงตาที่เราไล่ตาม
เสียงไซเรนรถพยาบาลดังก้องจากโทรศัพท์ ตามมาด้วยเสียงธิดาที่สั่นเครือ:
"พี่ภพ... เธอ... ลินดา... ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอมีแฟนหนุ่มคนขับรถส่งของ พ่อเธอรู้แล้วก็ขังเธอไว้ บังคับให้แต่งงานกับพี่... แล้วเธอก็..."
คำพูดขาดหายไปด้วยเสียงสะอื้น
ภพและลักษณ์รีบขับรถไปโรงพยาบาลทันที ที่นั่น ครอบครัวของลินดากำลังร้องไห้กันระงม เสี่ยสมชาย พ่อของเธอ ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยใบหน้าว่างเปล่า
"เธอ... เธอทิ้งจดหมายไว้" ธิดามอบกระดาษแผ่นหนึ่งให้ภพ
"พ่อคะ ลูกขอโทษที่ลูกไม่แข็งแกร่งพอ ลูกรักพี่ชายคนขับรถมาก แต่ลูกก็รักพ่อมาก... การแต่งงานครั้งนี้คือการตายทั้งเป็สำหรับลูก ขอโทษที่เลือกทางออกแบบนี้"
"และขอโทษท่านประธานภพด้วย ที่ลูกทำให้ท่านเดือดร้อน"
น้ำตาไหลลงแก้มภพโดยไม่รู้ตัว
Romantic Tension Scene: ในห้องพักผู้ป่วยที่ว่างเปล่า (ลินดาถูกส่งไปห้องไอซียูแล้ว) ภพหันมาหาธิดา
"คุณรู้ไหม?" เขาถามเสียงต่ำ "คุณรู้ว่าเธอมีแฟนแล้วแต่ยังเสนอให้ผมแต่งงานกับเธอ?"
ธิดาสีหน้าเปลี่ยน "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ"
"คุณโกหก" ภพพูด "คุณรู้ แต่คุณคิดว่าเธอจะยอม เพราะพ่อเธอบังคับ"
"พี่เข้าใจผิด..." ธิดาพยายามแก้ตัว
"พอได้แล้ว!" ภพะโ "คนเสียชีวิตเพราะแผนการของคุณ!"
ลักษณ์จับแขนภพไว้ "ภพ ใจเย็น"
"ผมจะไม่ใจเย็น!" ภพพูด "เธอเกือบตาย! เพราะพวกเราพยายามควบคุมชีวิตคนอื่น!"
ฉากดึงเข้ามาในอ้อมแขน: ภพเดินออกจากห้องอย่างเร็ว ลักษณ์ตามไปทัน พบเขายืนสั่นอยู่ที่ระเบียงโรงพยาบาล
"มันผิดทั้งหมด" ภพพูด "การบังคับให้คนแต่งงาน การใช้ชีวิตคนอื่นเป็เครื่องมือ..."
ลักษณ์โอบเขามาจากด้านหลัง "ไม่ใช่ความผิดคุณ"
"แต่ผมมีส่วน!" ภพหันมา ใบหน้าใกล้ชิด: "ผมรู้ว่าธิดาเสนอเื่แต่งงาน แต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธทันที! ผมลังเลเพราะคิดถึงบริษัท!"
น้ำตาไหล "ผมทำให้ลินดารู้สึกว่าเธอเป็ทางออกของปัญหาเรา"
ฉากสะดุด–ล้ม–แล้วถูกเขาโอบเอวไว้—จนใบหน้าใกล้กันในระยะลมหายใจเดียว: ขณะเดินกลับไปที่รถ ลักษณ์สะดุดขอบทางเท้า ภพคว้าเขามาได้ทัน
ในระยะประชิดนั้นเอง ลักษณ์เห็นดวงตาของภพเต็มไปด้วยความเ็ป
"คุณต้องหยุดโทษตัวเอง" ลักษณ์พูด
"ทำไม่ได้" ภพตอบ "ถ้าผมปฏิเสธธิดาั้แ่แรก..."
"เธอก็คงหาคนอื่นมา" ลักษณ์พูด "ปัญหาคือระบบความคิด ที่คิดว่าเราสามารถควบคุมชีวิตคนอื่นได้"
“Electric First Kiss”: ในรถที่จอดอยู่ริมถนน ภพจูบลักษณ์อย่างเร่าร้อน ฉากจูบไฟฟ้าช็อตหัวใจ ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความ้าความมั่นใจ
"ผมเลิกแล้ว" ภพพูดหลังจูบ
"เลิกอะไร?" ลักษณ์ถาม
"เล่นตามกฎของคนอื่น" ภพตอบ "ผมจะไม่แต่งงานกับใครเพื่อรักษาบริษัทอีก"
เขาจับมือลักษณ์ "ผมจะสู้คดีเื่พินัยกรรม และถ้าแพ้... ผมก็จะจากไปกับคุณ"
Romantic Tension Scene: แต่คำพูดนั้นถูกขัดจังหวะด้วยเสี่ยสมชายที่เดินออกมาจากโรงพยาบาล
"ท่านประธาน" เสียงเขาทรุดโทรม "ฉัน... ฉันขอโทษ"
"คุณควรขอโทษลูกคุณ" ภพพูด
"ฉันรู้" เสี่ยสมชายตอบ "แต่ฉันอยากบอกว่า... ฉันยกเลิกการบังคับให้ลูกสาวแต่งงานแล้ว ธุรกิจฉัน... ปล่อยให้ล้มละลายก็ได้"
เขามองภพ "เพราะฉันเพิ่งรู้ว่าไม่มีอะไรสำคัญกว่าคนที่เรารัก"
ประโยคนั้นเหมือนไม้ตีหัวภพ
คืนนั้น ที่คอนโดของลักษณ์ ทั้งคู่นั่งคุยกันอย่างจริงจัง
"ผมต้องไปขอโทษครอบครัวลินดาด้วยตัวเอง" ภพพูด "และผมต้องจัดการกับธิดา"
"คุณจะทำยังไง?" ลักษณ์ถาม
"บอกความจริงกับเธอ" ภพตอบ "ว่าผมรักคุณ และผมจะไม่ปลอมตัวอีกแล้ว"
เขามองลักษณ์ "และผม้าให้คุณอยู่ข้างผม ไม่ใช่แค่ในที่ลับ"
"แต่สังคม..." ลักษณ์เริ่ม
"สังคมไม่ใช่คนที่ต้องใช้ชีวิตแทนผม" ภพตัดบท "และบริษัท... ถ้าพนักงานสองพันคนไม่ยอมรับตัวจริงของผม เขาก็ไม่สมควรได้ผมเป็ผู้นำ"
ฉากดึงเข้ามาในอ้อมแขนแบบตัดสินใจ: ลักษณ์โอบคอภพไว้
"คุณแน่ใจแล้ว?" เขาถาม
"แน่ใจที่สุดในชีวิต" ภพตอบ "เพราะวันนี้ผมเห็นแล้วว่า การปิดบังตัวตนและเล่นตามกฎของคนอื่น... มันฆ่าคนได้"
เขาถอนหายใจ "และผมไม่อยากตายทั้งเป็เหมือนลินดา"
Cliffhanger ตอนที่ 12: เช้าวันต่อมา ขณะที่ภพเตรียมจะเผชิญหน้ากับธิดาและประกาศการตัดสินใจ โทรศัพท์จากโรงพยาบาลดังขึ้น: "ลินดาฟื้นแล้ว! และเธออยากพบคุณด่วน!" แต่สิ่งที่เธอบอกภพทำให้เขาต้องเปลี่ยนแผนทั้งหมด: "ท่านประธาน ฉันมีหลักฐานว่า ธิดาไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของคุณพ่อคุณ... เธอแค่หาผู้หญิงมาแกล้งสวมบทบาท!"
คำโปรยสำหรับตอนที่ 13: "เมื่อความจริงที่ซ่อนอยู่เปิดเผยและทุกอย่างกลับตาลปัตร ภพและลักษณ์ต้องค้นหาว่าธิดาคือใครกันแน่ และเหตุใดเธอถึง้าทำลายทุกอย่าง... การตามหาความจริงครั้งนี้อาจนำไปสู่ศัตรูที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืด!"
3K
