ในเช้าวันเสาร์เวลาเพียง7โมงเช้า ทำเอาน้ำแข็งงัวเงียรีบคว้าโทรศัพท์แม้ว่าจะยังหลับตาอยู่ แต่แล้วเสียงในโทรศัพท์กลับทำให้เธอเปิดตาโตขึ้นมาทันที
“ฮ่ะ..ฮาโหล...”
“เจอกันที่หอสมุดตอน 8โมงครึ่ง ห้ามมาสาย”
“ห่ะ!..หา~ด่ะ..เดี๊ยว!.เชี่ย!.”
น้ำแข็งดีดตัวขึ้นจากที่นอนร้องเสียงดัง ด้วยความตื่นใ เมื่อเสียงที่โทรเข้ามาเป็เด็กบ้าที่โดนปาหัวเมื่อวาน เด็กสาวนั่งสับสนกระวนกระวายใจ ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวโดยที่ยังไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงต้องไปตามนัดให้ทัน
ฟากฝั่งเวหาตื่นมาวิ่งออกกำลังกายั้แ่เช้า ในความจริงแล้ว มันก็ไม่ใช่เื่ปกติ แต่เมื่อวานหลังจากเขากลับจากโรงเรียน เขาก็เอาแต่นั่งอ่านสมุดแนะนำตัวอย่างขำขัน แต่มันทำให้เขาหยุดอ่านไม่ได้
จนทำให้เขานอนไม่หลับต้องลุกขึ้นมาเปิดอ่านการแนะนำตัว ของเด็กเรียนไอซ์พี่เลี้ยงคนน่ารัก พลางจินตนาการเป็ใบหน้าของเ้าของสมุด จนท้ายที่สุด ก็จบลงด้วยการโทรหา
“มาช้า..ฉันกลับ”
เวหายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู แล้วรีบเอ่ยกับคนที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมาอย่างก่อกวน ขณะที่น้ำแข็งหายใจหอบ พอได้ยินก็รู้สึกอยากจะร้องไห้
“อื้ม!”
ร่างบางรีบหมุดตัวกลับอย่างไม่อาวรณ์ เพราะรู้แล้วว่าโดนกลั่นแกล้ง ครั้งจะโมโหก็ไม่ได้ช่วยอะไร สู้เดินหนีไปน่าจะดีกว่า แต่ยังไม่ทันจะเดินก็ต้องหยุดชะงัก
“ป๊อด!..วะ!”เวหารีบเอ่ยก่อนจะโดนน้ำแข็งสวนกลับทันควัน
“ขอโทษนะ หน้าอย่างน้อง ไม่มีทางจะได้แดก(ทีน)พี่หรอก เพราะพี่ไม่เตะหมา”
“โอ๊ะ! ปากดีซะด้วย ..ระวังหมากัดนะโว้ย!”
“อื้ม! ขอบใจนะที่เป็ห่วง น้องก็ปากดี ระวังโดน(ทีน)ด้วยละ”
เด็กสาวหน้าในยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ พร้อมกับั์ตาเย้ยหยันปนเอือมระอาคนตรงหน้าอย่างชัดเจน ก่อนจะหันหลังก้าวเดิน ส่งผลให้คนที่ว้าวุ่นกระวนกระวายอยากเจอเ้าของสมุด ออกอาการโมโห ที่ถูกเมินเฉย
“เฮ้!.ทำกับรุ่นน้องแบบนี้ได้ด้วยเหรอวะ!”
เวหารีบวิ่งไปขวางทางคนกำลังเดิน ก่อนที่เขาจะเดินปรี่ประชิดตัวจี้คำถามด้วยความรู้สึกวุ่นวายใจ อย่างตอบตัวเองไม่ได้ ในขณะที่น้ำแข็งถึงกับหยุดเดินด้วยหัวใจเต้นสั่นระรัว ทั้งกลัวทั้งประหม่า
“ถ้ารุ่นน้องทรามๆ มันก็เหมาะดีนี่”
“หึ!.ว้าว น้ำแข็ง นักเรียนชั้น ม.5 เรียนดีระดับพรีเมียมของโรงเรียน ไปไหนมาไหนหนุ่มๆหัวใจว้าวุ่น ที่แท้ก็.......”
“ก็อะไร?”
“อยากรู้..ก็ตามมา”
“ไม่มีทาง..วันจันทร์ฉันจะไปขออาจารย์ ให้เปลี่ยนไปดูแลน้องคนอื่น”
“ได้ด้วยเหรอ? ทำตามกฎหน่อยสิ!..พี่น้ำแข็ง”
เวหาที่ตัวสูงใหญ่กว่าน้ำแข็งโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูคนฟัง ขณะที่คนร่างเล็กรีบขยับกายหลบหนีอย่างตื่นกลัว ก่อนจะกลืนกินน้ำลายเหนียวลงคอ เพราะสิ่งที่เธอข่มขู่รุ่นน้องไป มันทำไม่ได้ เธอจะต้องอยู่เป็พี่เลี้ยงให้อีกคนไปจนจบเทอม
ในหอสมุดของจังหวัดมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ใกล้เคียงมีสนามกีฬาและย่านห้างสรรพสินค้า ซึ่งมันเป็ที่รวมตัวของเหล่าวัยรุ่นยุคนั้น สองคนเดินมายังระเบียงห้องสมุด ซึ่งสามารถพูดคุยกันได้
“อื้อ!..ว่ามา”
น้ำแข็งสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยถามคนที่ปลุกเธอให้หอบสังขารตื่นนอนั้แ่เช้า อย่างพยายามข่มอารมณ์ให้ใจเย็น แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่จ้องมองทำหน้าแน่นิ่งไม่ยอมพูดอะไร นอกจากนั่งกอดอกจ้องมองอย่างก่อกวน
“.......”
“ถามจริงๆนะ ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจ ตอนไหน? เมื่อไหร่? ฉันแน่ใจว่าพึ่งรู้จักนายครั้งแรก”
“เมื่อวาน”
“เมื่อวาน...นายกวนฉันก่อนนะ”
“กวนตอนไหน?”
“ห๊ะ!..บ้าเอ๊ย!”
“ว่าใครบ้า”
“ถ้านายจะมาชวนทะเลาะ..ก็พอเถอะแยกย้าย เสียเวลา”
“ยังไม่ได้รู้จักจะแยกย้ายแล้วเหรอ?”
“ห่ะ!”
“เวหา เรียกกายถ้าสนิท เล่น บาส ฟุตบอล ชอบสีเขียว ไม่มีวิชาที่ชอบ ฝันไม่มี โสด ไม่สเปค ไม่กินเนื้อวัว รสจัดไม่ติดหวาน บ้านรวย ลูกคนเดียว”
“อื้ม..(ปากหมาเพิ่มอีกอย่าง)”น้ำแข็งนั่งฟังถึงกับแอบสบถคำเสียงเบา
“..อะไรนะ? เธอละ!”
“ก็เขียนให้แล้วนี่”
“ยังไม่ได้อ่าน”
“ไม่ได้อ่านจะโทรมาได้ยังไง?”
“เชี่ย!”
เวหาถึงกับสบถคำหยาบ เมื่อเขาพลาดท่าอีกคนเข้าแล้ว แน่นอนว่าเบอร์โทรของน้ำแข็งที่เขียนในสมุดแนะนำตัว มันไม่ได้เขียนบอกเป็ตัวเลข ต้องตีความหมายจากบทความ ที่เขียนว่า “090ภัครมัยขำขัน บนฟ้าเป็ดร้องอู๊ด”
“ดูแล้วก็ไม่ได้โง่นี่”น้ำแข็งแกล้งชม
“นี่!”
เวหาดีดตัวลุกขึ้นยืน จ้องมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างโมโห ในขณะที่เด็กสาวยกยิ้มบางอย่างผู้กำชัย ถึงแม้จะรู้ว่าอีกคนดูจะไม่ธรรมดา
“งื้อ..ชื่อน้ำแข็ง เรียกพี่ไอซ์ก็ได้ ม.5 ห้องคิง กีฬาไม่เล่น ชอบสีม่วง โสด อยากเป็หมอ บ้านทำสวน พี่สองน้องหนึ่ง กินทุกอย่างที่ไม่พิสดาร”
“กินงูไหม?”
“ห่ะ!..นั่นมันของพิสดารนะ....”
“ฮ่าๆๆ”เวหาหัวเราะขำขันจนต้องกดหน้าท้องตัวเองไว้
“ทุเรศ”
“ฮ่า อะไรกัน มันเป็อาหารป่านะ อร่อยจะตาย”
“สาบานว่านายคิดแบบนั้น”
“อื่ม..ไปเถอะหิวแล้ว”เวหารีบคว้าข้อมือเล็ก
“ดะ..เดี๋ยว.จะ..ไปไหน?”น้ำแข็งรีบฝืนแรงพร้อมเอ่ยถาม
“ก็กินสิ!..หิว..เร็ว!”เวหาออกแรงฉุดดึงข้อมือเล็กพาเดิน
“หา..ม่ะ..ไม่นะ..ฉันไม่ใช่..”น้ำแข็งยื่นขัดขืนในใจเกรงกลัว
“นี่อย่าบอกนะว่าไม่กินข้าวเช้า”
“เอ่อ....คือ..”เด็กสาวรู้สึกหน้าแตกที่คิดไปไกลจนพูดอะไรไม่ออก
“คิดอะไร?..งูฉันเธอไม่มีวันได้เห็นหรอก เร็วหิวข้าว”
“ไอ้บ้า”น้ำแข็งเดินตามแรงฉุดด้วยความเขินอายในความคิดของตัวเอง
ข้างสนามฟุตบอล
“เรารู้จักกันแล้ว งั้นฉันกลับนะ”
“จะไปไหน รอกลับพร้อมกันสิ!”
“จะบ้าเหรอ นายจะเตะบอลกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ?”
“เออดิ..ก็บอกเองนี่ว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก ก็เลยจะบอกว่าช่วยเสิร์ฟน้ำให้หน่อย เดี๋ยวไปส่ง”
“ได้เหรอวะ! ที่บอกว่าช่วยมันก็แค่เื่ติว ไม่ใช่ฟิวแฟนนะโว้ย”
“เบ๊(ทาส)..ครับคุณน้ำแข็ง พึ่งรู้จักอย่าปีนเกลียว”
“เชี่ย! กาย..อ่ะ..อื้อ~~~~~”
น้ำแข็งปรี่เข้าหาเวหาหมายจะทุบตีระบายความขุ่นเคือง แต่กลับถูกคนตัวโตรวบเอาไว้เพียงมือเดียว แล้วหมุดตัวโอบกอดร่างอุ่นนุ่มนิ่มเอาไว้แน่นอย่างกลั่นแกล้ง แต่ทว่าคมจมูกโด่งกลับไปััพวงแก้มนิ่ม ในจังหวะที่เขาหมุนตัว เพียงผิวเผิน แต่ทำให้เอาหัวใจของเวหาถึงหวั่นไหวไปวูบหนึ่ง
“อื้อ~~ปล่อย..”
“ยอมก่อน”
“ยอมอะไร ลามก”
“ใครกัน..ที่ลามก วันๆเอาแต่หมกมุ่น คิดเป็อยู่เื่เดียว”
“ไอ้กาย ไอ้บ้าปล่อยเลย”
เด็กสาวดิ้นพล่านพยายามพาตัวเอง ออกจากอ้อมกอดของอีกคน แต่ยิ่งดิ้นร่างเล็กก็ยิ่งตกอยู่ในอ้อมกอดใหญ่มากขึ้น จนรู้ตัวอีกครั้งทุกส่วนสัดก็แนบชิด แม้กระทั่งใบหน้า ที่ััลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย
ราวกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ทุก ๆอย่างแม้แต่ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นยังหยุดนิ่ง ในขณะสองหัวใจเต้นสั่นระรัว สองดวงตาจ้องมองกัน ราวกับต้องมนต์ จนไม่รู้ว่านานเท่าใด แต่แล้วสองคนก็ต้องตื่นใ รีบผลักกายกันและกันออกห่าง เมื่อมีเสียงใครบางคนดังมาแต่ไกล
“ไอ้กาย”
เสียงเพื่อนๆแก๊งเวหาะโ ทำให้สองคนถึงกับตื่นเต้นด้วยความใ ก่อนที่ร่างเล็กจะก้าวเดิน แต่ถูกมือใหญ่ฉุดรั้งแล้วพาเดินไปหากลุ่มเพื่อน
“ว้าว..พี่ไอซ์มาด้วยเหรอครับ”
เพื่อนในกลุ่มทักทาย ขณะที่น้ำแข็งยกยิ้มบาง เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ย แต่ก็ถูกเสียงใครบางคนกลบเกลื่อนจนต้องหยุดคำค้างกลางอากาศ
“วันนี้พี่ไอซ์..เขาจะมาดูแลพวกเราโว้ย พวงมึงใช้พี่เขาได้ตามสบายไม่ต้องเกรงใจ ขอบคุณนะครับพี่ไอซ์ น่ารักจนพวกผม..อยากจะเรียนซ้ำชั้นอีกปีเลยอ่า..จริงไหมวะ พวกมึงฮา ๆ”เวหาแกล้งแซว
“จริงครับ..แต่ไอ้กายคนเดียวนะ..ส่วนพวกผมขอเรียนต่อ ฮาๆ”
“เชี่ย! ต่อ”
เวหาหันไปต่อว่าเพื่อนของเขาทำใบหน้าโมโห ขณะเพื่อนที่เหลือหัวเราะขำขันเสียงดัง“ฮ่าๆๆ”จะมีก็แต่น้ำแข็งที่ได้แต่ยืนยิ้มแห้งอย่างจำยอม
ทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงสนามไปเตะบอลกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่น้ำแข็งนั่งอ่านหนังฆ่าเวลาที่ขอบสนาม
“เบื่อไหมครับพี่ไอซ์”
“อ่า..เอ่ยนิดหนึ่งจ้า..ว่าแต่น้องชื่อ..”
“อ้อ..ผมธารครับ ไอ้กายตัวเชี่ย มันไม่แนะนำอะไรพี่เลย แถมยังพาพี่มาแกล้งอีก เชี่ยจริงๆ”
“ไม่เป็ไรหรอกน้องธาร พี่โชคร้ายเอง ฮ่าๆ”
“นั่นสิพี่..ฮ่าๆ อ้อ!ลืมไป ไอ้ต่อเสื้อส้ม เสื้อดำนั่นไอ้ที และอีกคนไอ้เนม ส่วนไอ้บอยวิ่งเข้าห้องน้ำเมื่อกี้”
“อื่ม..อันที่จริงใกล้จะจบแล้ว ทุกคนน่าจะติวหนังสือกันเน๊อะ..เอ่อคือ..”
“ครับ พวกผมเลยนัดกันมาวันนี้ หลังจากนี้ก็คงต้องดูหนังสือเตรียมสอบ ฮ่า ๆ พี่คนที่มาดูแลผมก็นัดติวหลังเลิกเรียน คงต้องให้เวลา”
“อื้ม สู้ๆนะพี่เป็กำลังใจ”
“จริงเหรอครับ โอ๊ยพี่น้ำแข็งน่ารักจังเลย”
น้ำแข็งยกยิ้มพูดคุยกับธาราอย่างสบายใจ ในขณะที่เวหาแอบหันมองอยู่เป็ระยะแม้จะยังเตะบอล
“ไอ้ธาร มาเร็วมึงกูเหนื่อย”
เป็ต่อะโมาแต่ไกล เมื่อเห็นสายตาของเวหามองเพื่อน กับพี่เลี้ยงของเขา พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเกินหน้าน้องรหัส
ปรื้น~~~~เสียงท่อไอเสีย รถมอเตอร์ไซค์ สีดำแต่งอลูคันโต เบิ้นเสียงดัง ก่อนที่คนขับจะเรียกให้คนที่ยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถของเขา
“จะกลับไหมบ้าน”
“ฉันกลับเอง โชคดี..วันจันทร์เจอกันนะ”
เด็กสาวรีบกลับหลังหันพลางหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก จบสิ้นเวรกรรมของวันเสียที แต่ยังไม่ทันจะก้าวเดินก็โดนเสียงข่มขู่
“จะขึ้นดีๆหรือจะให้อุ้ม”
รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ แต่มีที่นั่งคนซ้อนท้ายเพียงนิดเดียว ทำให้เด็กสาวตัวบางได้แต่นั่งเกร็งตัว แต่เพียงรถออกตัว ร่างงามก็เซถลาเข้าหาคนขับอย่างเจตนา จนต้องรีบวาดแขนเล็กจับเอวคนขับไว้แน่นด้วยความใ
แต่เท่านั้นก็ยังไม่สาแก่ใจเวหา เขากลับยิ่งออกแรงบิดคันเร่ง เพื่อให้คนข้างหลังกอดเขาเข้าเต็มตัว และมันก็เป็ไปอย่างใจ เมื่อน้ำแข็งไม่มีทางเลือกจำต้องกอดเอวหนาไว้แน่น
และภาพทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของบอย ที่วันนี้ดันท้องเสียเข้าห้องน้ำบ่อย จนกลับทีหลังเพื่อนๆในกลุ่ม
“ไอ้กายมึงมันร้าย”
รถจอดนิ่งหน้าตลาด ก่อนเข้าหมู่บ้านของน้ำแข็ง ร่างเล็กปีนลงจากรถคันใหญ่อย่างทุลักทุเล ก่อนจะเอ่ยกับเ้าของรถ
“ส่งแค่นี้แหละ เดี๋ยวแวะซื้อของก่อนเข้าบ้าน”
“ทำไม พ่อดุ หรือ อยู่กับผัว”
“ไอ้กาย!..ปากหมา”
“ฮ่าๆกลับเข้าบ้านดีๆนะ น้ำแข็ง ไว้วันหน้าจะแวะไปไหว้พ่อตา..ไปละ”
“ไอ้กาย..ไอ้เชี่ย!!!!”
12K
