ตกหลุมรักแม่นักศึกษาฝึกงาน

        สายตาคมปลาบมองตามร่างโปร่งบางที่มีเอวอ่อนอ้อนแอ้นและสะโพกผายกลมกลึงไปจนออกพ้นประตู ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีเสียงกระแอมกระไอดังขึ้นใกล้ๆ

        “อะแฮ้มๆๆ”

        “อะไรติดคอหรือครับพี่หนึ่ง”

        เขาปรายสายตาเหมือนจะค้อนไปทางอีกฝ่าย  ซึ่งก็คือพี่ชายแท้ๆของเขานั้นเอง

        “ปล๊าว”

        พี่หนึ่ง หรือ ปริญญ์ รีบปฏิเสธ แต่เสียงสูงจนฟังออกว่ามีพิรุธ

        “ไม่ต้องเลยพี่หนึ่ง  กระแอมรัวขนาดนั้น  ต้องมีอะไรแน่ๆ”

        คนเป็๲น้องไม่ยอมแพ้ ยังพยายามคาดคั้น

        “เออ  ยอมรับก็ได้ว่ะ  ก็ฉันเห็นแกมองตามเด็กฝึกงานของฉันด้วยสายตาเหมือนจะกลืนกินไง  ก็เลยเตือน กลัวว่าจะติดคอแกเข้าให้”

        คนเป็๲พี่ตอบก่อนจะตามด้วยถ้อยคำกระเซ้าเย้าแหย่  แต่คนเป็๲น้องกลับยักไหล่อย่างถือดี

        “ไม่มีทางหรอกฮะ คนอย่างนายปรานต์ซะอย่าง  เวลาเคี้ยวใครต้องเคี้ยวจนกระดูกกรอบเท่านั้น  จึงไม่มีทางติดคอได้แน่นอน  ว่าแต่เด็กนั้นเป็๞แค่เด็กฝึกงานของพี่จริงๆหรือครับ”

        “ก็จริงสิว่ะ นี่แกเห็นฉันเป็๲คนยังไงกันแน่”

        “ก็ไม่รู้สิฮะ นึกว่าเ๯้าอาวาสจะนึกอยากกินไก่วัดขึ้นมา บ้างไง  ผมก็ไม่อยากถูกพี่เขม่นเอา”

        “นี่แกหมายความว่าไงว่ะ”

        คนเป็๞น้องไม่ตอบ แต่ตาวาววับเป็๞ประกายพร้อมรอยยิ้มเ๯้าเล่ห์

        “เฮ้ย  นี่ไอ้สอง  อย่าบอกนะว่า...”

        “ทำไมพี่ต้องทำท่าตกอก๻๷ใ๯มากขนาดนั้น”

        ปรานต์ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองพี่ชายอย่างแปลกใจ

        “ฉันไม่อยากให้แกคิดอะไรอย่างนั้นนะ ยังไงๆแกก็เป็๞น้องชายของฉัน”

        “พี่คิดว่าผมคิดอะไร”

        “นี่แกคิดว่าพี่ดูแกไม่ออกเหรอ”

        “ถ้างั้นก็ไม่ต้องถามสิครับ”

        หนุ่มผู้น้องหัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจ

        “แกนี่มันดื้อไม่หายจริงๆ”

        หนุ่มผู้พี่บ่นอุบ

        “ก็เด็กฝึกงานของพี่มันน่ากินจริงๆนี่ครับ  เห็นแล้วก็อดน้ำลายสอไม่ได้”

        “มันจะเสียการปกครองไปหมด”

        “พี่ก็ทำตัวเป็๲ตาแก่หัวโบราณไปได้ สมัยนี้ใครๆก็กินเด็กในปกครองทั้งนั้นแหละ ขอแค่มีโอกาส ใครที่ปล่อยให้เด็กในปกครองหลุดมือไปนั้นแหละ  ถือว่าเสียชาติเกิด”

        “ไอ้น้องบ้า”

        ปริญญ์ส่ายหัว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะห้ามปรามน้องชายหัวดื้อของตนอย่างไรดี

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “จะเข้าไปช่วยพี่เขาทำงานที่บริษัทเมื่อไหร่ล่ะเ๽้าสอง”

        นายปพณเอ่ยถามกับบุตรชายคนรองขณะนั่งทานอาหารเย็นกันอยู่พร้อมหน้าครอบครัวอันประกอบด้วย พ่อ แม่ และลูกอีกสามคนซึ่งเป็๞ชายสอง  หญิงหนึ่ง

        “พรุ่งนี้ครับคุณพ่อ”

        ปรานต์ตอบออกมาทำเอาทุกคนถึงพากันหันมามองเขาเป็๞ตาเดียว  และเขาก็ทำหน้าเหรอหรา  ไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดตรงไหน

        “พี่สองไม่สบายหรือเปล่าคะเนี่ย”

        สาม  หรือ ปรารถนา  ซึ่งเป็๞น้องสาวคนเล็กของบ้านเป็๞ผู้กล่าวขึ้น  ซึ่งมันก็ตรงกับใจของทุกคนในที่นี่มากที่สุด

        “ไม่น่ะ  พี่ก็สบายดีนี่”

        ปรานต์พาซื่อรีบตอบออกไป ก่อนจะรู้ตัวว่าถูกอำเมื่อเห็นสายตาของทุกคน   ก่อนจะทำหน้างอน้อยใจ

        “ทำไมทุกคนจะต้องนึกว่าผมไม่สบายด้วย ก็แค่ผมจะไปทำงานพรุ่งนี้ มันผิดตรงไหน”

        บ้านนี้มีลูกสามคน  คนโตคือหนึ่ง หรือ ปริญญ์ซึ่งเมื่อเรียนจบปริญญาโทจากอเมริกาแล้วก็ได้เข้ามาช่วยผู้เป็๞พ่อบริหารงานในบริษัทอย่างขยันขันแข็ง  จนผู้เป็๞พ่อวางใจและเริ่มวางมือได้๻ั้๫แ๻่ปีที่แล้ว  ส่วนสามหรือปรารถนานั้นก็กำลังเรียนปริญญาโทอยู่ปีสุดท้าย  ส่วนผู้ที่เป็๞ความหนักใจของครอบครัวก็คือ สองหรือ ปรานต์ ลูกชายคนกลางของครอบครัวนั้นเอง เขาเรียนจบปริญญาตรีที่เมืองไทย แล้วก็ไปต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศเช่นเดียวกับพี่ชาย แต่หลังจากเรียนจบแล้วแทนที่จะรีบกลับมาช่วยงานของครอบครัว  กลับเที่ยวเถลไถลอยู่อีกนานทั้งๆที่ก็เรียนจบหลายปีแล้ว และเขาก็พึ่งกลับมาเมืองไทยตามคำข้องร้องจนถึงขั้นอ้อนวอนของทั้งผู้เป็๞มารดาและบิดา

        เขากลับมาถึงเมืองไทยเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ก็ยังไม่ได้มีท่าทีที่จะลงมือทำงานแต่อย่างใด ยังคงเที่ยวตะลอนๆไปทั่วเมืองไทยอยู่นั้นเอง  จนพ่อแม่อ่อนใจที่จะเคี่ยวเข็ญอีกต่อไป  จึงปล่อยเลยตามเลย  แต่จู่ๆเขาก็มาพูดอย่างนี้  จะไม่ให้ทุกคนแปลกใจได้อย่างไร

        “ว่าไงนายหนึ่ง”

        นายปพณหันไปถามบุตรชายคนโต ซึ่งตอนนี้เขาให้อำนาจสิทธิ์ขาดในการบริหารจัดการงานในบริษัทอยู่เกือบทั้งหมด

        “ไปอาทิตย์หน้าได้ไหม”

        ปริญญ์กล่าวออกไปพร้อมสบตากับน้องชาย

        “ทำไมฮะ ก็ผมอยากไปพรุ่งนี้ มีปัญหาอะไรไม่ทราบ”