วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เอารถไปคืนนิภา ปรเมศวร์ก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็
เวลานี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ ขณะเดียวกันก็คิดในใจไปด้วย
‘นี่คือสถานที่ ที่ไอ้เ้าโง่นั่นเริ่มเข้าวงการสินะ แล้วอย่างไร เราเร็วกว่ามันตั้งสามปี และเป้าหมายของเราก็ไม่เหมือนกับมันด้วย เราจะดำเนินเื่ตามใจของเรา และมีชีวิตที่สุขสบายให้เร็วที่สุด!’
‘นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นสู่ความยิ่งใหญ่เพียงเท่านั้น!!’
ซึ่งปรเมศวร์ให้ความสำคัญอย่างมากกับสถานที่แห่งนี้ เพราะที่นี่คือหนึ่งในสามบริษัทเอเจนซี่ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ เรียกได้ว่าเป็แดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่านักแสดงทั้งหลาย
ยืนเหม่อลอยอยู่นาน ปรเมศวร์รีบติดต่อฝ่ายรักษาความปลอดภัยทันที เดี๋ยวพวกเขาจะสงสัยว่าเป็คนโรคจิตหรือโจรเสียก่อน
“พี่ครับ ผมมีนัดกับผู้จัดการจ๋าไว้ครับ”
“รอสักครู่นะครับ”
ห้านาทีผ่านไป หลังจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยตรวจสอบว่าที่ปรเมศวร์กล่าวมาเป็ความจริงแล้ว พวกเขาก็ปล่อยให้ปรเมศวร์เข้าไปด้านใน
“คุณจ๋ารออยู่ในคฤหาสน์แล้วครับ”
“ขอบคุณครับ”
ต่อจากนั้น ปรเมศวร์ต้องเดินแบกสัมภาระไปอีกเกือบร้อยเมตร กว่าจะถึงทางเข้าคฤหาสน์หลัก ซึ่งจ๋าก็ได้ออกมายืนรอเขาหน้าประตูคฤหาสน์
ทว่าคุณพี่จ๋ายังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย สงสัยเขาจะมาเช้าเกินไป
“เตรียมตัวมาพร้อมตามที่บอกแล้วสินะ”
“ครับ”
พอปรเมศวร์จัดเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย จ๋าก็ยื่นกระดาษมาให้ปรเมศวร์
“นี่สัญญา อ่านดีๆ แล้วค่อยเซ็น”
ปรเมศวร์ไม่รีบเซ็นสัญญา เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านทำความเข้าใจ
‘สัญญาสิบปี ถึงจะผูกมัดเกินไป แต่ถ้าได้อยู่กับพี่จ๋าแล้วถือว่าคุ้มค่า อีกอย่างที่นี่ค่อนข้างให้อิสระกับนักแสดงด้วย และที่สำคัญกว่านั้นก็คือเื่เส้นสาย..’
สำหรับนักแสดง คุณจะหน้าตาดีและมีฝีมือแค่ไหนมันคงยังไม่พอ เพราะสองอย่างนี้คือเื่รอง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเส้นสายต่างหาก!
ถ้าอยากยืนระยะได้นานก็ต้องอยู่ในสังกัดเอเจนซี่
‘ส่วนข้อห้ามต่างๆ ห้ามทำให้บริษัทเสียชื่อเสียง ห้ามทำให้นายจ้างเสียชื่อเสียง ฮ่าๆ เื่พวกนี้ก็ไม่เป็ปัญหาสำหรับเราอยู่แล้ว อีกอย่างสำหรับนักแสดงผู้ชาย ข้อห้ามไม่เข้มงวดเท่ากับผู้หญิงสักเท่าไหร่’
ปรเมศวร์อ่านอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าไม่มีจุดไหนผิดปกติเขาก็เซ็นสัญญาในเวลาต่อมา
“เอาล่ะ จากนี้เธอไปที่คฤหาสน์ด้านขวา ตรงนั้นจะมีแม่บ้านนำทางไปที่ห้องพักของเธอ”
“ครับ”
‘เหมือนกับในนิยาย ด้านขวาเป็ที่พักของผู้ชาย ส่วนที่พักของผู้หญิงจะเป็ด้านซ้าย’
เดินผ่านไปสักพัก ปรเมศวร์ก็สังเกตสิ่งต่างๆ รอบตัวไปด้วย เขาเห็นคนกำลังฝึกซ้อมแสดงละคร ซ้อมการเต้น หรือแม้แต่คนออกกำลังกาย
‘แต่ว่าดาาายในสังกัดของพี่จ๋าค่อนข้างจะน้อยไปหน่อยนะ’
ทันใดนั้นก็ได้มีผู้ชายหน้าตาดีรูปร่างสมส่วนเดินสวนทางมา แม่บ้านก็แนะนำให้ปรเมศวร์รู้จักในทันที
“นี่คือคุณ เจ รัฐภูมิ ค่ะคุณปรเมศวร์”
“ครับ”
‘คนนี้น่ะเหรอคือ เจ รัฐภูมิ ในอนาคตอันใกล้เขาจะโด่งดังอย่างมาก จากผลงานละครแสงตะวัน...เราต้องรีบเข้าไปทำความรู้จัก ยิ่งรู้จักคนดังเท่าไหร่ยิ่งได้เปรียบในอนาคต’
พอเจ รัฐภูมิเดินเข้ามาใกล้ ปรเมศวร์รีบเอ่ยทักทายในทันที
“สวัสดีครับรุ่นพี่”
“โอ้ เข้ามาใหม่งั้นเหรอ?”
“ใช่ครับ”
‘เดี๋ยว? จากที่อ่านในนิยาย เจ รัฐภูมิ เป็คนร่าเริง ไม่ได้หม่นหมองเหมือนอย่างนี้นะ ไม่สิ ถ้าคิดให้ดีอาจเป็เพราะตอนนี้เขายังไม่โด่งดัง..ไม่ใช่! หรือว่า!!..’
“พี่กำลังสวมบทบาทอยู่หรือครับ”
“หือ ดูออกด้วยเหรอ? เก่งใช้ได้เลยนะ” ถึงจะแปลกใจ แต่เจก็ไม่หลุดบทบาท
‘ว่าแล้ว! เขากำลังแสดงละครในชีวิตจริง งั้นตอนนี้เขากำลังถ่ายทุ่งแสงตะวันอยู่งั้นสิ!’
“เอ่อ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”
‘การสวมบทบาทได้ในชีวิตจริง อิงตามนิยาย อย่างน้อยก็มีทักษะระดับสูง ระดับต่ำอย่างเราทำไม่ได้อย่างพวกเขาหรอก ทำได้เพียงคิดเท่านั้น’
“พี่ไปท่องบทก่อนนะ ตอนบ่ายก็ต้องไปถ่ายทำแล้ว”
“ขอให้โชคดีนะครับ”
“เช่นกัน”
‘เฮ้อ เราอยากเจอเขาตอนที่ยังไม่สวมบทบาทมากกว่า อย่างน้อยตอนนั้นแกคงเฮฮา ไม่ชวนตึงเครียดเหมือนในตอนนี้’
แยกจากเจไม่นาน แม่บ้านก็เป็ฝ่ายพูดขึ้น
“ถึงแล้วค่ะ นี่คือห้องพักของคุณ..เอ้อนี่ค่ะตารางเรียนของคุณ”
“ขอบคุณครับ”
ปรเมศวร์รีบขนสัมภาระเข้าห้องพัก ใช้เวลานานกว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ
ต่อมาเขาก็ได้อาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะหยิบกระดาษตารางเรียนขึ้นมาดู
‘ในเนื้อเื่มันมีสองฉบับนี่ อ๊ะอยู่นี่ไง’
กระดาษแผ่นที่สองที่ปรเมศวร์ตามหานั่นก็คือข้อควรปฏิบัติสำหรับเด็กใหม่อย่างเขา
‘เหมือนในนิยาย เราต้องฝึกอบรมก่อนสามเดือนถึงจะสามารถรับงานได้ หึหึ! ถ้าเราไม่เคยอ่านนิยายมาก่อนเราคงไม่คิดอะไร แต่นี่ไม่ใช่แค่การฝึกอบรมธรรมดาๆ แต่เป็การตัดเกรดสำหรับนักแสดงว่านักแสดงคนนั้นเก่งระดับไหน และสามารถพัฒนาต่อได้หรือไม่’
‘ชักจะเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ! มาลองกันสักตั้ง! เมื่อครบสามเดือนฉันจะตั้งได้เกรด a ให้ได้!’
[ติ๊ง! ภารกิจลับสำเร็จ]
‘ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า’
6K
