
หลังจากที่ฝ่าาได้ทูลขอให้เฝิงหวงอี้มาป็นสนมจากไทเฮา ไทเฮาทรงไม่เห็นด้วย แต่ไทเฮาตรัสว่า นางกำนันเป็ได้ สามารถช่วยงานฝ่าาและฝ่าาสามารถปกป้องนางได้ หากเป็สนม เหล่าขุนนางคงไมาเห็นด้วย หลังจากที่รับเฝิงหวงอี้และหลินซีลูกบุญธรรมเข้าวัง ทั้งสองคนก็มอยํตำหนักไทเฮา คอยช่วยเหลืองานไทเฮาและวังหลัง
เพื่อหม่ให้มีปัญหากับฮองเฮาและเหล่ากำนันขุนนาง ซึ่ง ผ่านไปหลายปี ฝ่าาก็ยังไม่มีโอรสสักที เหล่าขุนนางต่างหาสนมให้ฝ่าามากมายแต่ฝ่าามิทรงไปหาแต่อย่างใด ไทเฮาจึงตำหนิ ฝ่าา พูดขึ้นมาว่า
หากเ้าไม่มีโอรส บ้านเมืองจะวุ่นวายไม่ใช่เพียงเ้า บรรพบุรุษเราจะสิ้นสุดลงมิใช่เพียงเ้าชอบเฝิงหวงอี้ รักนางแต่เ้าจะทำร้ายนางด้วย หากเ้ามีโอรส นางก็จะปลอดภัยไม่มีใครทำร้ายนาง ต่อให้นางอยู่ตำหนักข้า ก็มีคนมาทำร้ายนางนังแกนางอยํดี ข้าและเ้ามิอาจปกป้องนางได้
ไทเฮาตรัสเสร็จ ผ่านไปหลายวัน ไทเฮาได้พูดกับเฝิงหวงอี้ให้ไปพูดคุยกับฝ่าา
ไม่นานฝ่าาก็ยอมเข้าหอกับฮองเฮา หลายเดือนต่อมา ฮองเฮาทรงตั้งครรภ์ ความกังวลของไทเฮาก็ลดลง ฝ่าาที่ได้มองเพียงไกลๆ สายตาความคิดถึงและรู้สึกผิด
ที่อยํใกล้มิอาจไปหาตามใจตัวเอง มีคำพูดมากมายมิอาจบอกได้ ทำได้เพียงมองผ่านตำหนัก ต่อให้ผ่านไปหลายปี ก็เพียงแค่ มองไกลๆ