"คุณน้าค่ะลิษากลับมาแล้วค่ะ" ลิษาวิ่งไปกอดและหอมคุณน้าของเธอ
"ป้านวลเอาของขึ้นไปเก็บให้ลิษาหน่อยค่ะ"
"ค่ะคุณหญิง"
"ไปเที่ยวสนุกหรือเปล่า"
"สนุกมากค่ะ คิดถึงคุณน้าที่สุดเลย"
"คิดถึงเหมือนกันค่ะ กลับมาเหนื่อยๆไปพักผ่อนเถอะนะ"
"ค่ะ วันนี้วันอาทิตย์คุณน้าคงอยู่บ้านทั้งวันใช่ไหมคะ"
"จ้า คุณอาของหนูจะกลับมาวันพุธนี้นะบ่นคิดถึงหนูใหญ่เลย"
"คุณอาไม่ค่อยอยู่บ้านกับคุณน้าเลยนะคะ ไม่คิดถึงภรรยาที่แสนน่ารักคนนี้หรือไง"
"คุณอาไปทำงานนะ น้าไม่ได้คิดอะไรหรอก"
"ว่าแต่บ้านเงียบจังม่านฟ้าไม่อยู่หรอคะ"
"ทำไมถึงถามหาเขาล่ะ ไม่ชอบเขาไม่ใช่หรอคะ"
"ค่ะ แค่สบายตาดี"
"ลิษาไม่เอาสิลูกทำตัวไม่น่ารักเลยนะ อยู่บ้านหลังเดียวกันก็ต้องรักกันสิ"
"ก็ั้แ่มีมันเข้ามาคุณน้าก็สนใจมัน เข้าข้างแต่มันไม่รู้ว่ามันมาอยู่ที่นี่หวังอะไรหรือเปล่า อยู่นานๆไปมันจะดีกับคุณน้าเหมือนทุกวันนี้หรือเปล่าคะ"
"ลิษาทำไมถึงคิดแบบนั้นละลูก"
"ก็ลิษาเป็ห่วงคุณน้าไงคะ สมัยนี้ไว้ใจกันได้ที่ไหน"
"ไม่เอาน่า อย่าพูดแบบนี้อีกนะคะน้าไม่ชอบเลยเป็เด็กไม่น่ารักนะเรา"
"ลิษาไม่คุยกับคุณน้าแล้ว ลิษาขึ้นไปพักก่อนนะคะ" ลิษาทำหน้างอและเดินไปยังห้องส่วนตัวของเธอทันที
"น้าไปด้วยนะ ขอเข้าไปในห้องหลานหน่อย"
"ค่ะ" ฤดีเข้าไปห้องลิษาเพื่อที่จะพูดคุยกับเ้าตัวว่าให้ลดทิฐิลง
"คุณน้ามีอะไรหรือเปล่าคะ"
"มานอนตักน้าสิ" ลิษาทำตามอย่างว่าง่าย
"น้ารักลิษานะ จะมีใครมาแทนที่ลิษาของน้าได้หนูคิดมากไปหรือเปล่าลูก"
"ก็ลิษารักคุณน้า หนูไม่มีพ่อแม่เหมือนกับคนอื่นเข้า การที่มีคุณอาเดชกับคุณน้าฤดี ลิษาก็มองว่าเป็พ่อกับแม่ของลิษา หนูเป็เด็กมีปมคุณน้าเข้าใจใช่ไหมคะ ลิษาก็แค่กลัวว่าใครจะมาแย่งความรักของลิษาไป"
"โถ่... น้ารักลิษาที่สุด จะไม่มีใครมาแย่งความรักของน้าไปจากหนูได้หรอกนะ"
"ไม่จริง คุณน้ากำลังเอ็นดูและรักม่านฟ้ามากกว่าลิษา" เธอพูดอย่างน้อยใจ
"ไม่จริงเลย น้าเข้าใจลิษานะไม่อยากให้หนูคิดมาก ถึงหนูไม่มีพ่อแม่แต่หนูยังมีน้านะคะ" ฤดีฟังเหตุผลของลิษาก็เกิดความรู้สึกสงสารขึ้นมาทันที และรู้ว่าทำไมลิษาถึงคอยแต่จะหาเื่ม่านฟ้าเพราะกลัวจะถูกแย่งความรักนั่นเอง
"แต่น้าอยากให้ลิษากับม่านฟ้าต่างคนต่างอยู่ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องไปคอยหาเื่กัน"
"นี่คุณน้าคิดว่าลิษาคอยหาเื่ม่านฟ้าหรอคะ" เธอลุกขึ้นจากตักมองคุณน้าของเธอด้วยสีหน้าผิดหวัง
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะลิษา"
"ลิษาไม่ได้คอยหาเื่มันนะคะมันต่างหากที่หาเื่ลิษา ต่อหน้าคุณน้ามันก็พูดดีแต่พอลับหลังคุณน้าไม่รู้หรอกว่ามันพูดอะไรกับลิษาบ้าง"
"จริงอย่างที่ลิษาพูดหรอ" ฤดีทวนถามอีกครั้ง
"ก็แล้วแต่คุณน้าจะตัดสินใจเชื่อเลยค่ะ" ลิษาเดินออกจากห้องไปยังสวนหลังบ้านทันที แต่ถึงอย่างไรฤดีก็ต้องตามไปง้อหลานสาวของเธอ
"ลิษามาทำอะไรตรงนี้คะ" ฤดีพูดอย่างใจเย็นเพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้ลิษากำลังโกรธเธออยู่
"ลิษาแค่รู้สึกไม่ดีค่ะ ขอโทษที่ทำตัวไม่น่ารักใส่คุณน้านะคะ" ถึงลิษาจะไม่ชอบม่านฟ้าแต่ลิษานั้นทำตัวเป็เด็กดีให้คุณน้าของเธอเสมอ
"น้าไม่โกรธหนูเลย น้าขอโทษนะคะถ้าพูดอะไรไปแล้วทำให้ลิษาโกรธ"
"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ"
"หันมามองหน้าน้าหน่อยสิคะ ลิษาก็รู้ว่าน้ารักและแคร์ลิษามากมีสักครั้งไหมที่ลิษางอนน้าแล้วน้าจะไม่ตามง้อหลานของน้า"
"ก็คุณน้าน่ารักกับลิษาขนาดนี้ ลิษาก็โกรธคุณน้าไม่ลงหรอกค่ะ"
"เด็กดีของน้า ป่ะเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะนะเดี๋ยวน้าเดินไปส่ง"
"ค่ะ" ระหว่างทางเดินขึ้นห้องม่านฟ้าก็ถือจานคุกกี้ที่ตนเพิ่งจะทำเสร็จใหม่ๆยกมาให้คุณอาของเธอ
"คุณอาคะฟ้าทำคุกกี้มาให้ค่ะ" ม่านฟ้าที่เห็นคุณอาของเธอเดินโอบไหล่ลิษาทำให้เธอนั้นหุบยิ้มลงทันที
"เอาไว้ก่อนนะอายังไม่หิว" ฤดีตอบปฏิเสธทันควันถ้าหากเธอรับคุกกี้ไว้มีหวังลิษางอนเธอหนักกว่าเดิมเป็แน่
"ค่ะ" ม่านฟ้าถือจานคุกกี้หันหลังกลับเธอเดินไปยังหลังบ้านบริเวณสระน้ำ สองเท้าแช่น้ำในสระแสดงถึงความเย็นสบายแต่ภายในใจทุกข์ร้อนระทม
"คุณหนูมานั่งทำอะไรตรงนี้คะ สายๆแบบนี้แดดมันแรงเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะคะ" ป้านวล หญิงชราที่คอยดูแลม่านฟ้าและฤดีเอ่ยถามขึ้น
"ฟ้าแค่มานั่งเล่นค่ะรู้สึกเบื่อๆ" เธอหันไปยิ้มให้คู่สนทนาของเธอ
"เป็อะไรหรือเปล่าคุณหนูของป้า"
"ฟ้าแค่คิดถึงบ้านค่ะ คิดถึงพ่อกับแม่" อยู่ๆน้ำตาเ้ากรรมก็ไหลแบบไม่ทันตั้งตัว เธอรีบเช็ดน้ำตาในทันที
"โถ่... คุณหนูของป้า" หญิงชราพูดด้วยน้ำเสียงโทนต่ำสงสารคนตรงหน้า
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เดี๋ยวอีกหน่อยฟ้าก็คงจะชิน" ที่ม่านฟ้ารู้สึกแบบนี้ก็เป็เพราะว่าฤดีนั้นไม่สนใจเธอเหมือนวันก่อนๆ เพราะหลานของเธอนั้นได้มาแล้วเธอมันก็แค่คนอื่นอย่างที่ใครๆเขาพูดกัน
"ป้านวลไปพักเถอะค่ะเดี๋ยวฤดีอยู่กับม่านฟ้าเอง"
"ค่ะคุณหญิง"
"คุณอามาั้แ่เมื่อไหร่กันคะ"
" เมื่อกี๊นี่เอง ไหนขอชิมคุกกี้หน่อยสิ"
"ไม่ค่ะ ฟ้าจะเอาไปให้ป้านวลกับป้านิ่มทาน" พูดจบหญิงสาวก็ถือจานคุกกี้เข้าไปในบ้านทันที
"เดี๋ยวสิคะม่านฟ้า" ฤดีรั้งข้อมือของหญิงไว้แล้วพาเธอมายังบ้านหลังเล็กที่อยู่ทางด้านหลัง
"เคยมาที่นี่ไหมคะ"
"ไม่ค่ะ ฟ้าไม่คิดว่าหลังบ้านจะมีบ้านหลังเล็กๆอยู่อีก"
"อาเอาไว้มานั่งอ่านหนังสือตรงนี้นะ "
"สดชื่นดีนะคะ"
"ชอบใช่ไหม วิวสวยๆแบบนี้ต้องทานคุกกี้แสนอร่อยมันถึงจะถูก"
"คุณอายังไม่ได้ชิมเลยรู้ได้ไงคะว่ามันอร่อย"
"อาก็จะชิมอยู่นี่ไงคะ"
"แต่คุณอาบอกว่าไม่อยากชิม"
"อาพูดตอนไหนคะ อาแค่บอกว่าอายังไม่หิว"
"ก็เป็คำพูดที่ปฏิเสธไม่ใช่หรอคะ"
"น้อยใจหรอคะคนสวยของอา"
" ปล่าหรอกค่ะ ฟ้าไม่มีสิทธิ์น้อยใจคุณอาหรือใครทั้งนั้นในบ้านหลังนี้" เธอพูดด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
"เอาอีกแล้วนะคะ ทำไมชอบพูดแต่แบบนี้" ฤดีสวมกอดม่านฟ้าจากทางด้านหลังอย่างที่เคยทำ เธอรู้ว่าหากทำแบบนี้ม่านฟ้าจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
"ทุกอย่างมันแสดงให้เห็น ฟ้าก็พูดออกมาตามที่ฟ้านั้นัั"
"ไม่ใช่อย่างนั้นเลย อารักม่านฟ้านะคะไหนป้อนคุกกี้อาหน่อยสิ"
"ไม่เอาค่ะ"
"น๊า นะนะนะ ป้อนอาหน่อยเร็ว" ฤดีอ้าปากรอให้หญิงสาวป้อนแต่คนเล็กก็ยังคงแสดงอาการนิ่งเฉย
"อาขอโทษนะคะ" ฤดีกระชับกอดให้แน่นขึ้น จมูกโด่งฝังไปที่ผมดำดกเงางาม
"คุณอาขอโทษทำไมคะ คุณอาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่คะ"
"ก็อาเห็นเราไม่อยากคุยกับอา อาก็คิดนะไม่ใช่ไม่คิด" น้ำเสียงของฤดีเริ่มเปลี่ยนเป็เสียงอ่อนลง
"ขอโทษค่ะคุณอา เราอย่าคุยเื่นี้เลยบั่นทอนจิตใจกันเปล่าๆมาทานคุกกี้กันเถอะค่ะ" คำพูดของม่านฟ้าทำเอาฤดียิ้มไม่หุบ
"งั้นป้อนอาหน่อยสิ" ม่านฟ้าป้อนอย่างโดยดี
"อร่อยไหมคะ"
"อร่อยจัง ทำให้อาทานบ่อยๆนะคะเดี๋ยวอาจะเอาไปทานที่บริษัทด้วย"
"พูดเอาใจฟ้าหรือเปล่าคะคุณอา"
"พูดจริงๆนะ คืนนี้อาไปดื่มกับเพื่อนนะคงจะกลับดึกๆหน่อย"
"คุณอาจะเมาไหมคะ ถ้าคุณอาจะไปดื่มเดี๋ยวตอนจะกลับโทรหาฟ้านะคะฟ้าจะไปรับ"
"ไม่เป็ไรหรอก มันดึกแล้วเราจะไปรับอาทำไมมันอันตราย"
"แล้วคุณอาจะไปดื่มแล้วขับรถกลับคนเดียวแบบนี้ก็อันตรายเหมือนกันค่ะ" ม่านฟ้าพูดน้ำเสียงจังจริง
"ถ้าอาเมามากอาก็แค่นอนคอนโด" ฤดีพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าอีกคนเป็ห่วงเธอมากขนาดไหน
"แล้วจะกลับยังไงคะ ให้ฟ้าไปรับเถอะนะคะฟ้าเป็ห่วงคุณอา"
"ก็ได้ แต่พรุ่งนี้ฟ้ามีเรียนเช้านะจะไหวหรอ"
"แต่พรุ่งนี้คุณอาก็ทำงานไม่ใช่หรอคะ" ม่านฟ้าพูดจายอกย้อนคุณอาของเธอ
"แต่อาไม่เข้าบริษัทก็ได้นี่ หวงขนาดนี้ก็ไปเป็เพื่อนอาเลยไหมคะ" ฤดีใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่พวงแก้มของม่านฟ้า
"ฟ้าเปล่าหวงนะคะ แค่เป็ห่วงแต่ไปด้วยก็ได้ค่ะพรุ่งนี้ฟ้ามีเรียนบ่าย"
"น่ารักจัง คืนนี้อานอนคอนโดนะ ฟ้าเตรียมหนังสือชุดนักศึกษาไปด้วยนะ พรุ่งนี้บ่ายอาจะไปส่งที่มหาวิทยาลัย"
"ค่ะ แล้วคุณอาไปนอนคอนโดแบบนี้ลิษาเขาจะไม่โวยวายหรอคะ"
"ไม่หรอก อาก็ไปนอนคอนโดบ้างไม่เห็นลิษาจะเป็อะไรเลย"
"ถ้าลิษารู้ว่าฟ้าไปกับคุณอาละคะ"
"เดี๋ยวอาบอกเองว่าฟ้าขออนุญาตอาไปนอนที่บ้านเพื่อน เอ่ะ!! เราอายุยังไม่ถึง 21 นี่เข้าไม่ได้นะ"
"เดี๋ยวฟ้ารอคุณอาข้างนอกก็ได้ค่ะ คุณอาทำงานก็คงอยากจะไปดื่มกับเพื่อนๆบ้าง"
"รู้ดีจังเลยนะเรา"
สถานที่บันเทิงแห่งหนึ่ง
"ไงคะคุณฤดีว่างมาหาเพื่อนได้แล้วหรอ" อลิสเพื่อนสาวหน้าตาลูกครึ่งถามด้วยความสงสัย
"อื้ม... พอดี่นี้ทำงานเหนื่อยอะอยากพักผ่อน ทำไมคิดถึงกันละสิ"
"หลงตัวเองนะแก ว่าแต่ได้ข่าวมาว่ามีคนมาอาศัยอยู่บ้านแกใครหรอ"
"ลูกของเพื่อนคุณเดชนะ ชื่อม่านฟ้า เด็กนิสัยดีนะหน้าตาก็ดี เสียอย่างเดียวไม่ค่อยถูกกับลิษา" ฤดีพูดไปทำหน้าเครียดไปเพราะเธอก็ไม่รู้จะหาวิธีไหนมาให้ทั้งสองคนนั้นพูดดีใส่กัน ฤดีนั้นรักลิษาก็ไม่อยากทำให้ลิษาคิดว่าตนไม่รักหล่อนรักคนอื่นมากกว่า หากแต่จะเข้าข้างลิษามากไปก็ไม่ดีเพราะม่านฟ้าก็ต่างบ้านต่างเมืองมาอาศัยอยู่ที่บ้านก็เกรงว่าจะไม่ดูดำดูดี
"แล้วจะทำยังไงล่ะ ลิษาก็หลานรักแกมีสักครั้งไหมที่แกจะไม่ง้อลิษา"
"มันก็จริง ฉันนะรักลิษาเหมือนลูกคนนึง ลิษาเป็เด็กน่ารักพวกแกก็รู้แถมพวกแกยังเอ็นดูลิษาเหมือนลูกคนนึงเหมือนกัน"
"แล้วเวลาทะเลาะกันแกเข้าข้างใคร"
"ไม่ได้เข้าข้างใครหรอก แต่ลิษาก็ต้องมาก่อนอยู่ดีเพราะเธอไม่มีแม่แล้วลิษก็กลัวว่าม่านฟ้าจะมาแย่งความรักของฉันไปให้คนอื่นมากกว่า"
"ฉันว่าฉันเข้าใจความรู้สึกลิษานะ"
"ฉันก็เข้าใจแต่ฉันก็สงสารม่านฟ้า พ่อแม่เอามาไว้กับเพื่อน ตนก็ถูกคนในบ้านไม่ชอบเป็แกจะอึดอัดไหมฉันนะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงจิตใจของอีกฝ่าย"
"โอ้โห่... ได้ยินแบบนี้เครียดแทนเลย ดื่มๆๆเหอะ อย่าไปพูดถึงเลยเสียสุขภาพจิต" ฤดียกแก้วเครื่องดื่มไม่เว้นช่องว่างให้หยุดดื่ม การแต่งกายวันนี้ก็ไม่ได้โป๊อะไรเธอเป็ผู้หญิงที่เรียบร้อย หากแต่มาสถานที่แบบนี้ก็ยังต้องมีความมิดชิดเพื่อระวังตนเองอยู่บ้าง
"กลับก่อนนะจะตี2แล้วหลานรอที่รถอะ" ฤดีพูดด้วนน้ำเสียงมึนเมาเธอดื่มไปเยอะพอสมควรเธอเดินออกมาด้วยอาการเซเมื่อม่านฟ้าเห็นคุณอาอยู่ทางออกหน้าประตูก็รีบลงจากรถไปประคองร่างบางโดยเร็วพลัน
"คุณอา" ม่านฟ้าสอดตัวเข้าไปในตัวฤดีแขนกอดที่เอวรั้งคนที่เมาให้ยืนทรงตัว เธอพาฤดีเข้าไปในรถและกลับคอนโดทันที เมื่อถึงหน้าคอนโดม่านฟ้ารวบรวมแรงทั้งหมดประคองร่างบางที่เมาอย่างไร้สติขึ้นไปยังห้องของเธอ
"เห้อ!!" เมื่อพาร่างบางมาถึงห้องเธอค่อยๆวางร่างบางนอนราบกับพื้น "ตัวนิดเดียวแต่หนักชะมัดเลย" หล่อนพูดในใจ
"ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองมากขนาดนี้คะคุณอา" ม่านฟ้าพูดกับคนที่นอนอย่างไร้สติ เธอเตรียมผ้าสีขาวและกะละมังเพื่อที่จะเช็ดตัวให้คนที่เมา อย่างน้อยก็ช่วยให้คนที่เมาอย่างไร้สติรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง
"ฟ้าอาร้อน" ฤดีพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียตาลืมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออก
"เดี๋ยวฟ้าเช็ดตัวให้นะคะคุณอา" ม่านฟ้าปลดกระดุมสองเม็ดบนออกให้คลายความร้อน ผ้าที่ชุบน้ำก็ถูกมาวางซับไว้บนตัวของฤดี ม่านฟ้าเช็ดที่หน้าของคนเมาที่แดงแจ๋ ไล่ต่างระดับลงมาเช็ดที่คอหน้าอกและตามมือทั้งสองข้าง
"ขอบคุณนะคะ" คนเมาขอบคุณคนตรงหน้า เธอรู้สึกสบายตัวขึ้นมาเล็กน้อย
"คุณอาเมามากแล้ว นอนพักนะคะ" หญิงสาวตรงหน้าประคองตัวฤดีให้นอนอย่างสบายแต่ทว่าฤดีนั้นกับใช้มือทั้งสองข้างคล้องคอของม่านฟ้าเอาไว้
"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณอา" ใบหน้าของหญิงสาวที่ถูกรั้งโดยคนเมาไว้บัดนี้ใบหน้าทั้งสองก็อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ
"ขอบคุณที่ดูแลอานะคะ" ฤดีพูดด้วยความจริงใจหากแม้เธอจะเมาแต่เธอก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง แต่ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก็มักจะทำให้คนเมากล้าทำในบางสิ่ง
"ไม่เป็ไรคะ ฟ้ายินดีและเต็มใจค่ะ" ม่านฟ้ายิ้มให้คนตรงหน้า
"น่ารักจังคนดีของอา" ฤดีดึงคอของม่านฟ้าแล้วหอมไปที่แก้มนิ่มๆของหญิงสาว
"คุณอา" ม่านฟ้าใอยู่ไม่น้อยก้อนเนื้อข้างซ้ายเริ่มทำงานมันเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็มาก่อน สีหน้าของม่านฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อ เธอหลุบตาต่ำลงเพราะความเขินอาย
"แก้มหอมจัง" คนเมาพูดตามสิ่งที่ตนนั้นััมือทั้งสองข้างก็ยังรั้งคนที่อยู่ข้างบนไว้ "หอมแก้มอาหน่อยสิ"
"เอ่อ... คุณอาเมามากแล้วนะคะ" ม่านฟ้าปฏิเสธ เธอรู้ดีว่าฤดีนั้นเมาไม่ได้สติก็อาจจะพูดและแสดงอาการอะไรออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอจึงคิดว่าการกระทำและคำพูดเมื่อครู่มันไม่จริง เพราะคนเมาจะพูดหรือจะทำอะไรก็ได้
"รังเกียจคนเมาแบบอาหรอคะ" ฤดีพูดด้วยน้ำเสียงงอนเพราะไม่ได้ดั่งใจอย่างที่ตนขอ
"เปล่านะคะ ฟ้าว่าคุณอากำลังไม่มีสติ"
"งั้นก็หอมแก้มอาสิ" ฤดีลุกขึ้นมาปลดกระดุมของตนออกให้เหลือแต่บราชิ้นเล็ก เธอจู่โจมคนข้างบนโดยการหอมแก้มจมูกของเธอถูไปที่ส่วนเดียวกัน ปากเรียวกระจับบดจูบคนข้างบนอย่างเพลิดเพลิน
"แค่นี้เอง" และแล้วคนที่เมาเมื่อได้สิ่งที่ตน้าก็หลับไปในทันที ม่านฟ้าก็ใกับการกระทำของฤดีอยู่ไม่น้อย เธอรีบสลัดความรู้สึกเมื่อครู่นี้ออกแล้วใส่เสื้อให้คนเมาดังเดิม เพราะตนเกรงว่าหากฤดีตื่นมาไม่พบเสื้อผ้าบนตัวเธอจะเกิดเื่ขึ้นได้ เธอรู้ดีว่าคนเมาเมื่อตื่นขึ้นมาก็จะจำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ แต่เหตุการณ์คืนนี้มันทำให้ม่านฟ้าเปลี่ยนไป เธอเริ่มจะรู้สึกกับคนที่ไม่ควรรู้สึก ถึงแม้ว่าฤดีเป็คนเริ่มแต่คนเมาย่อมไม่ผิด คนที่ผิดก็คงจะเป็เธอที่ปล่อยใจทำในสิ่งที่ไม่ควร แม้รู้ตัวดีว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างก็เป็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ฤดีเองก็อาจจะจำเื่คืนนี้ไม่ได้แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อคุณอามันเริ่มเปลี่ยนไปในอีกรูปแบบหนึ่ง
3K
