ไม่อาจรู้ได้แน่ชัด ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ลมหายใจผมขาดห้วงเป็ระยะ ๆกล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นไม่ยอมฟังคำสั่ง
[กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งประทับใจในทักษะการเอาตัวรอดของคุณ!]
[กลุ่มดาวมอบเงินสนับสนุนให้คุณ 100 เหรียญ]
แต่ผมก็อดทนต่อไปเพราะมั่นใจว่ายังต้านทานได้ไหวท่ามกลางความมืดผมหลุบตามองแสงราง ๆ จากหนามย้ำเตือนกับตัวเองว่าผมยังมีชีวิตอยู่อุณหภูมิของผนังกระเพาะค่อย ๆ ลดต่ำลงในที่สุดก็มั่นใจได้แล้วว่าเ้านี่กำลังจะตาย
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงดุจปีศาจ’ ประทับใจในจิติญญาแห่งการสู้รบของคุณ]
[กลุ่มดาวมอบเงินสนับสนุนให้คุณ 100 เหรียญ]
เวลาที่หิวผมก็แตะลิ้นลงไปบนของเหลวเข้มข้นที่อาบย้อมอยู่ที่ปลายหนามของเหลวที่ไหลออกมาพวกนี้เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่ดูดซับมาจากทั่วร่างของอิกทิโอซอรัสที่ผมดื่มเมือกม้าน้ำเอาไว้ล่วงหน้าก็เป็เพราะจะได้ดูดซึมของเหลวนี่ได้อย่างปลอดภัยไร้กังวล
[ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากการดูดซับพลังของอิกทิโอซอรัส]
มันไม่ได้มีผลมากพอจะยกระดับเลเวลในทันทีแต่เมื่อถึงเวลาหลบหนีออกไปจากอิกทิโอซอรัสได้สำเร็จเลเวลความแข็งแกร่งน่าจะเพิ่มขึ้นสักสองระดับเป็อย่างน้อย
มันเป็หนึ่งในไม่กี่ทริกที่จะช่วยเพิ่มค่าความแข็งแกร่งได้โดยไม่ต้องสิ้นเปลืองเหรียญ
...นึกแล้วเชียว ไม่ใช่ฝันจริงด้วยสินะ ความคิดต่าง ๆนานาไหลผ่านเข้ามาในหัวเหมือนประโยคในนิยาย
「 ผมสามารถทำเื่พวกนี้ได้จริงเหรอ 」
「 ผมเป็แค่นักอ่านธรรมดาเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง 」
「 ผมไม่ใช่ตัวเอกสักหน่อย 」
บางทีจู่ๆ ผมอาจจะกรีดร้องดังลั่น ลุกตื่นขึ้นมาจากผ้าห่มก็ได้แต่ไม่ว่าจะหลับตาลงกี่ครั้ง ปาฏิหาริย์พวกนั้นก็ไม่เกิดขึ้น
「 ...แม่จะสบายดีมั้ย 」
「 คงจะปลอดภัยดีละมั้ง ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็ ‘แม่’ ของผมคนนั้นนี่นะ 」
ทุกครั้งที่น้ำย่อยละลายซากศพแล้วไหลออกไปผมก็จะผล็อยหลับ และพอน้ำในแม่น้ำเย็นเยียบไหลผ่านเข้ามาในปากผมก็จะตื่นจากการหลับใหล
เมื่อการย่อยอาหารของอิกทิโอซอรัสเสร็จสิ้นในที่สุดอุณหภูมิของอวัยวะภายในที่เคยให้ความอบอุ่นกับแผ่นหลังของผมก็เย็นตัวลงอย่างฉับพลันผนังกระเพาะอาหารที่เคยเด้งหยุ่นค่อย ๆ แข็งตัวช้า ๆ ในที่สุดผมก็มั่นใจได้เสียที
มันตายแล้ว
[...น่าทึ่งจริง ๆ]
ประกายไฟสว่างวาบขึ้นในความมืดบีฮยองลอยคว้างอยู่กลางอากาศรูปร่างของเขาดูเลือนราง
[ประยุกต์เอาหนามของหมูป่าหินมาใช้แบบนี้ นึกไม่ถึงเลยท่านกลุ่มดาวทั้งหลายคิดเห็นเช่นเดียวกับข้ามั้ยขอรับ]
บีฮยองพูดพลางมองไปยังหนามหมูป่าหินที่ยังคงส่องแสงวูบวาบเลือนราง
[หมูป่าหินมักจะอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลจับสัตว์ทะเลตัวเล็กตัวน้อยกินเป็อาหารขอรับใช้หนามแหลมคมแทงลงบนเกล็ดของเหยื่อแล้วดูดพลังชีวิตไม่นึกเลยว่าจะนำมาใช้อุดต่อมผลิตน้ำย่อยแบบนี้...]
ั์ตาเป็ประกายของบีฮยองไม่ได้มองมาที่ผมดังนั้นคำพูดพวกนั้นจึงไม่ใช่คำอธิบายสำหรับผม
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจราวกับรู้อยู่แล้ว]
[กลุ่มดาวมอบเงินสนับสนุนให้คุณ 100 เหรียญ]
[กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งเพิ่งเข้าใจในการตัดสินใจของคุณ]
[กลุ่มดาวบ่นคุณว่าคราวหน้าคุณควรพูดคนเดียวให้พวกเขาได้รู้ความคิดของคุณไปด้วย]
ผมเมินข้อความของพวกกลุ่มดาวรับเอาของเหลวเข้มข้นมาดื่มเป็ครั้งสุดท้าย
[ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากการดูดซับพลังของอิกทิโอซอรัส]
[เลเวลค่าความแข็งแกร่งเพิ่มสูงขึ้น!]
[ความแข็งแกร่ง Lv.11 -> ความแข็งแกร่ง Lv.12]
เท่านี้ก็บรรลุเป้าหมายที่วางไว้แล้ว
บีฮยองลอยลงมาอยู่ข้างผมเขาแตะลงบนแขนข้างที่ไหม้เป็รอยดำของผม แล้วพูดต่อ
[นอกจากนี้เมือกนั่น...ข้าเองยังไม่รู้เลยว่าเมือกของม้าน้ำค้อนที่เป็เหยื่อของอิกทิโอซอรัสจะมีประสิทธิภาพแบบนี้]
ิันี่เดิมทีควรจะละลายไปพร้อมกับน้ำย่อยของอิกทิโอซอรัสผมเปิดปากตอบแทนบีฮยอง
“เมือกของม้าน้ำค้อนมีภูมิต้านทานต่อน้ำย่อย ที่มันพัฒนามาเป็แบบนี้ก็คงเพราะถูกอิกทิโอซอรัสกินเป็เหยื่ออยู่บ่อยครั้งนั่นแหละ”
[กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งประทับใจในความรอบรู้ของคุณ]
บีฮยองมองผมด้วยสีหน้าเหมือนถูกตีเข้าที่ท้ายทอย
[นี่ หน้าที่อธิบายมันเป็หน้าที่ข้า...]
“ฉันแค่ช่วยพูดแทนเพราะมันเป็เื่ที่แกไม่รู้นี่อธิบายจบหมดแล้วใช่มั้ย”
[...ใช่]
“งั้นก็มอบรางวัลมาได้แล้ว”
[ไอ้เวร]
เสียงบ่นของบีฮยองดังขึ้นพร้อมกับที่ข้อความรางวัลเด้งขึ้นตรงหน้าผม
[ซีนาริโอลับสิ้นสุดลง]
[คุณได้รับรางวัล 9,000 เหรียญ]
[คุณเป็คนแรกที่ล่าสัตว์ทะเลระดับ 7 ได้สำเร็จ]
[คุณได้รับเหรียญ 1,000 เหรียญเป็รางวัลแห่งความสำเร็จ]
เก้าพันเหรียญแล้วยังได้เพิ่มมาอีกหนึ่งพันเหรียญ นี่ถือเป็รางวัลก้อนใหญ่
[เหรียญใน : 14,800 เหรียญ]
ถ้ารวมห้าร้อยเหรียญที่ได้รับเป็เงินสนับสนุนจากการถ่ายทอดสดสารคดีเอาชีวิตรอดของผมให้ดูกันฟรีๆ ก็เท่ากับว่าผมได้กำไรมาทั้งหมดหนึ่งหมื่นห้าร้อยเหรียญถือว่าเกินกว่าที่ตั้งเป้าไว้มาก
[ฮ่า ๆ ท่านกลุ่มดาวทั้งหลาย รับชมกันอย่างสนุกสนานมั้ยขอรับพักชมโฆษณากันสักครู่แล้วมาเข้าสู่ซีนาริโอถัดไปกันเลยขอรับ!]
เสียงพูดประโยคนั้นดังขึ้นจากนั้นก็ได้ยินเสียงโฆษณาแ่เบาจากที่ไหนสักแห่ง
แพ็คเกจเปิดซีนาริโอใหม่ 8,800 เหรียญ...
ระหว่างที่สายตาของกลุ่มดาวหายไปบีฮยองที่ขยับลงมาอยู่ข้างกายผมก็ชวนคุยด้วยความสนิทสนมเป็กันเอง
[ฮู่...ช่างเป็การเอาชีวิตรอดที่ยอดเยี่ยมมากปฏิกิริยาตอบรับของกลุ่มดาวไม่ใช่เล่น ๆ เลย]
“เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว”
[สี่วัน ตลอดเวลาที่เฝ้ามองข้ากระวนกระวายใจมาก นี่ไม่รู้เวลาเลยงั้นหรือ]
“สมาร์ตโฟนแบตหมด”
ใช้เวลานานกว่าที่คิดเดิมทีผมตั้งใจไว้ว่าจะจัดการให้เสร็จภายในสองวันแท้ ๆ...แต่ก็นะขนาดยูจุงฮยอกในรอบที่ 4 ยังใช้เวลาตั้งสี่วันกว่าจะจัดการเ้านี่ได้ระดับนี้ก็ถือว่าไม่ได้ช้าอะไร
เอาเป็ว่าผมทำได้สำเร็จรู้สึกพึงพอใจจนทำให้อารมณ์ดีขึ้นมา เริ่มมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นผมเป็แค่คนธรรมดา ความสามารถที่มีก็ธรรมดามากแต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำได้แค่เื่ธรรมดาเท่านั้น
“...น่าขำชะมัด”
เป็เื่ที่แปลกพิลึกพวกนิยายที่ไม่เคยมีประโยชน์ต่อผมเลยตลอดระยะเวลายี่สิบแปดปีที่ผ่านมากลับเปลี่ยนผมที่แสนจะธรรมดาให้พิเศษได้ขนาดนี้
[โอ้ นี่เริ่มพูดคนเดียวแล้วเหรอ]
“...”
[เ้าก็เก่งพอตัวเลยนะ อวตารส่วนใหญ่จำเป็ต้องพูดคนเดียวแน่นอนว่ากลุ่มดาวบางกลุ่มก็ไม่ชอบการเสแสร้งเท่าไหร่ แต่ปกติแล้ว...]
“หนวกหู เปิดกระเป๋าสินค้าโทแกบีหน่อย”
[ทำไม มีของจะซื้อ?]
“มีทั้งของจะซื้อและของจะขาย”
[ให้ตายเถอะ แบบนี้ก็ต้องปรับโฆษณาน่ะสิ ท่านกลุ่มดาวทั้งหลายรอสักครู่นะขอรับข้าขอปรับระดับเสียงหน่อย]
ระหว่างเปิดกระเป๋าสินค้าโทแกบีผมก็มองสำรวจหนามที่เสียบค้างไว้บนผนังกระเพาะ
เป็เพราะผนังกระเพาะแข็งตัวหนามที่แทงลึกลงไปเลยก่อให้เกิดรอยแตกผมสามารถพังมันออกไปได้ด้วยพละกำลังที่มีในตอนนี้
ผมใช้หนามที่เหลืออยู่หนึ่งท่อนทำลายผนังทิ้งทีละนิดและผ่านไปไม่นานก็เจอเข้ากับแกนกลางของอิกทิโอซอรัสที่กำลังส่องแสงเจิดจ้าสีน้ำเงิน
1K
![[Ebook] ลืมรักแม่ทัพไร้ใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754509335_30826023.webp)
