ตูม!!!
ชุดเกราะสีดำทะมึนยืนตระหง่านท่ามกลางเศษของอิฐที่พังลงมา มันค่อยๆเดินมาอย่างช้าๆ อย่างใจเย็น มันเดินมาแล้วหยุดลง ต่อหน้าชายหนุ่มที่นั่งหมดสภาพอย่างน่าเวทนาเสื้อผ้าขาด และเปื้อนฝุ่นและเืราวกับผ้าขี้ริ้วอย่างไม่มีผิด นั่งหมดเรี่ยวแรงหายใจเหนื่อยหอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเื และเหงื่อไคล
“ชั้น…กำลัง.. จะ...ตาย”
เสียงอันแ่เบาของชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างสิ้นหวัง
ทันใดนั้น ชุดเกราะสีดำทะมึนมันยื่นมือไปข้างหน้าเหมือน้าบางอย่าง
“อย่า.. ฆ่า.. ชั้น”
ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มได้จบคำร้องขอชีวิต ดาบสีดำเล่มั์ก็ปักเข้ากลางตัว อย่างรุนแรง หยดเืกระจัดกระจายราวกับสายฝน มันกระเด็นโดนชุดเกราะสีดำแต่นั่นก็ไม่ทำให้มันใแม้แต่น้อย มันกลับยืนนิ่งและจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่ละสายตา
1ชั่วโมงก่อนหน้านี้
“อารัน!! นายไหวรึเปล่า?”
เสียงของชายแก่พูดขึ้น อย่างเป็ห่วงชายหนุ่มที่นั่งรอผู้ร่วมทางอย่างกระวนกระวาย ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่แน่ใจและร้อนรน ความกลัว จึงทำให้เกิดความสงสัย ใบหน้าขาวซีด ทรงผมดูไม่เป็ระเบียบ อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนธรรมดา แสดงถึงความเป็มือใหม่
“ครับ คุณอาเด ผมไหวครับ เราจะลงดันเจี้ยนนี้จบได้ง่ายๆ ใช่ไหมครับ?”
“อืม.. ก็ไม่น่าจะนานนะ เพราะมันก็แค่ดันเจี้ยนทั่วไป รอคนซัพพอร์ต อีกเดี๋ยวก็คงมา”
ประตูสีขาวบานใหญ่ตั้งอยู่กลางป่าที่มีต้นไม้ล้อมรอบอย่างร่มรื่นมันดูแปลกประหลาดและดูผิดที่ผิดทางอย่างน่าสงสัย
ใบหน้าของอารันยังดูร้อนรนไม่เปลี่ยนแปลง อาเดในชุดเกราะเหล็กสีเงิน ราวกับอัศวิน ยืนมองอารันอย่างสงสาร
“เอางี้นะ นายจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน ดันเจี้ยนนี้นายลงครั้งแรกใช่ไหม ั้แ่นายลงทะเบียน?”
“คะ ครับ”
“ดันเจี้ยนที่เราจะลง มันเป็ดันเจี้ยนสีขาว มันเป็ดันเจี้ยนทั่วไป มีมอนส์เตอร์ทั่วไปที่นาย พอจะเพิ่ม lv ได้จากการฆ่ามัน มันไม่ได้เก่งมากมาย มีชั้นอยู่นายไม่ต้องกลัว”
“และดันเจี้ยนมีกี่แบบครับ?”
“หือ… นายไม่รู้เลยเหรอ?
ดันเจี้ยนสีขาว คือ ดันเจี้ยนทั่วไป มันจะปรากฏขึ้นแบบสุ่ม มันไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอก ส่วนใหญ่เขาเอาไว้หาของคราฟ เหมาะสำหรับมือใหม่แบบนาย
ดันเจี้ยนสีฟ้า คือ ดันเจี้ยนระดับกลาง มีไว้ให้พวกกระดับกลางไว้ทดสอบฝีมือ มันก็โหดอยู่นะสำหรับชั้น
ดันเจี้ยนสีแดง คือดันเจี้ยนระดับสูง มันเป็ที่ๆพวกเราไม่ควรจะเข้าไปเฉียด ระดับนั้นคงต้องใช้คนระดับเป็ร้อยละมั้งถึงจะเคลียร์ได้ โดยปกติมันจะอยู่เป็ที่เป็ทาง แต่ว่ามันเป็ที่ิัอันตราย โดยปกติมันมีหน่วยงานรับผิดชอบ
ส่วนอีก..”
“ขอโทษที่ให้รอ”
หญิงสาววิ่งกระหืดกระหอบมาหาทั้งสอง ที่ยืนรออยู่ หญิงสาวใส่ชุดคลุมสีขาวสะอาด ในมือถือคฑาสีขาว ใบหน้าของเธอมีเหงื่ออาบแก้มสีขาว อมชมพูแลดูสวยจนอารันถึงกับนิ่งและจ้องมองราวกับตกหลุมรักทันที
“เอาล่ะ ครบแล้ว มีแท้ง มีเซเรียซัพพอร์ต และนายอารัน ที่รอกำหนดอาชีพ ไปกันเลย”
ทั้งสามเดินเข้าประตูสีขาวในทันที นี่เป็ครั้งแรกที่อารันได้เข้า ดันเจี้ยน
อารันมีอาชีพเป็นักผจญภัยฝึกหัด หลังจากเป็ลงทะเบียนเป็นักผจญภัย อาชีพที่้เกิดขึ้นในโลกยุคที่ ดิจิตอลเต็มตัว เทคโนโลยีถูกผสมผสานเข้ากับโลกแห่งความเป็จริงจนแยกไม่ออกว่าอะไรคืออะไร มันเกิดขึ้นหลังจากการะเิของเตาปฎิกรณ์ควอนตัมหลังจากนั้นเป็อย่างทุกวันนี้ ประตูดันเจี้ยนเกิดขึ้นทุกวัน และมันอาจจะเป็อันตราย เหล่าผู้คนมากมายจึงหันมาปกป้องคนที่รักโดยการเข้าไปเพื่อต่อสู้เพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนต่างๆ แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่ทำเพื่อความรํ่ารวย รายได้มหาศาลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนก็เป็สิ่งจูงใจให้คนนับร้อยต่างเสี่ยงชีวิตเพื่อพิชิตมัน
ถึงแม้ผลตอบแทนในบางครั้งมันแทบไม่อาจจะคาดเดาเลยก็ตาม คนจำนวนไม่น้อยที่หายสาบสูญและตายในดันเจี้ยนต่างๆ
แต่ความหิวและอดอยากของบ้านเด็กกำพร้าทำให้อารันต้องก้าวเข้าสู่หนทางของนักผจญภัยแม้จะไม่เต็มใจเลยก็ตาม
“อารันเป็ยังไงบ้าง?”
อาเดดูอารันกำลังไอเท็มที่ตกบนพื้นอย่างขมักเขม้น
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว ว่าทำไมหลายคนเป็นักผจญภัยและทำไมถึงพูดถึงคุณอาเดอย่างชื่นชม”
“ข้างหน้าเป็ห้องบอสแล้วนะ นายหลบข้างหลังเซเรียก่อน”
ทั้งสามเดินตามทางเรื่อยๆ ระหว่างทางก็ต่อสู้กับฝูงกอบลินที่บุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ แม้ว่าจำนวนจะเยอะกว่าก็ไม่ทำให้อาเดกลัวแม้แต่น้อย เซเรียทำหน้าที่ฮีลและสร้างเกราะป้องกัน ส่วนอารันทำหน้าที่เก็บไอเท็มที่ตกบนพื้น เขาไม่เสี่ยงที่จะเอาชีวิตไปทิ้ง เพราะการตายในดันเจี้ยนมันไม่ต่างจากโลกจริงเลย
จนกระทั่งมาถึงห้องใหญ่ฝูงกอบลินนับสิบยืนล้อม กอบลินตัวใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง มันคือบอส ที่รอคอยการมาของทั้งสาม
“เอาล่ะ เซเรีย เปิดกราชิล”
เซเรียร่ายสกิล เกราะสีขาวปรากฏขึ้นบนตัวของอาเดเกราะป้องกันแห่งเวทย์มันที่จะช่วยรักษาและป้องกัน มันเป็ครั้งแรกที่อารันได้เห็นหลังจากเคยได้อ่าน
อาเดยกดาบที่ขึ้นชูขึ้นและกำลังรวบรวมพลังจนดาบนั่นส่องแสงสีเงินราวกับเปลวเพลิง
“เบรคเกอร์!!”
อาเดะโเข้าใส่ฝูงกอบลินทันทีคมดาบเปลวเพลิงฟันเข้าใส่บอสของดันเจี้ยนอย่างไร้ความกลัว เสียงะเิของสกิลอาเดทำทั้งห้องถึงกับสั่นะเื เศษฝุ่นละอองลอยขึ้น จนแทบไม่เห็นอะไร อารันถึงกับตัวสั่นเพราะนี่คือครั้งแรกที่ได้เห็นสกิลต่างๆ
เมื่อเศษฝุ่นจางลงก็พบร่างที่ไร้ิญญาของพวกมันนอนแน่นิ่ง
“เหนื่อยเหมือนกันนะ เอาล่ะ ตานายแล้วอารัน”
อารันรีบดึงสติกลับมา และรีบวิ่งเก็บไอเท็มที่ตกเกลื่อนกลาดอย่างเร่งรีบ
ผ่านไปสักพักเซเรียสังเกตเห็นถึงความผิดปรกติบางอย่าง
“แปลกนะ?”
“อะไร? เซเรีย?”
“โดยปรกติถ้าเรา เคลียร์ได้มันจะต้องมีประตูออกดันเจี้ยนปรากฏขึ้น แต่ทำไมคราวนี้มันไม่มี”
สิ่งที่เซรีนกำลังสงสัยก็เผยตัวออกมา ควันสีดำลอยขึ้นข้างหลังของอารันที่กำลังเก็บไอเท็มอย่างตั้งใจโดยไม่สนใจรอบข้าง เซเรียและอาเดมองสิ่งนั้นอย่างไม่กระพริบตา พวกเขาดูใและหวาดกลัว
“เซเรียเปิดประตูวาปพาพวกเรากลับไปเร็ว!!!!”
อาเดพูดขึ้นในทันทีนํ้าเสียงเต็มไปด้วยความตึงเครียดทำให้เซเรียใแต่ก็ตั้งสติ และรีบร่ายสกิลเปิดประตูทันที ตราเวทย์ปรากฏบนพื้นแสงสีขาวแสดงออกมา
“อารันกลับมา!!!”
อาเดะโสุดเสียงเพื่อเรียกให้อารันกลับมา แต่แล้วมีบางอย่างออกมาจากควันสีดำนั้น ประตูดันเจี้ยนสีดำค่อยๆปรากฏขึ้น มันถูกซ่อนไว้ในดันเจี้ยนที่ทุกคนคิดว่าปลอดภัย ประตูแห่งหายนะที่แม้แต่ผู้ที่เคยพบก็ไม่อาจจะคาดการณ์อะไรอยู่หลังประตู
“บ้าไปแล้ว!!! ดันเจี้ยนนั่น”
อาเดแทบสติหลุดทันทีเมื่อได้ยินเสียงบานประตูกำลังเปิดออก ควันสีดำกำลังพุ่งออกมาตามรอยแยกประตูที่กำลังเปิด ภาพของชุดเกราะสีดำทะมึน ราวกับนักรบแห่งความบ้าคลั่ง กำลังเดินออกมา ในมือขวาถือดาบเล่มั์ ผิดกับร่างผอมบาง มันค่อยๆเดินออกมา ดวงตาสีแดงของมันดูน่าขนลุกอย่างแปลกประหวาดราวกับสิ่งชั่วร้ายมากมายกำลังรวมตัวในชุดเกราะ
“อารันกลับมา!!”
นํ้าเสียงของอาเดทำให้อารันใและรีบเงยหน้าขึ้นมาอาเดทันที สีหน้าของทั้ง2คน ทำให้อารันแปลกใจและหันไปมองข้างหลังทันที ร่างของชุดเกราะสีดำยืนห่างของเขาไม่ถึง1เมตร มันยืนนิ่งและจ้องมอง อารันถูกความกลัวครอบงำในทันที อารันรับรู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่มอนส์เตอร์ที่มีอยู่ทั่วไป มันอาจจะเป็บอสเลยก็ได้
“ช่วยผมด้วย!”
สิ้นเสียงของอารัน เ้าชุดเกราะสีดำนั้นเตะอารันเข้าเต็มท้อง ร่างของเขาปลิวลอยละลิ่วราวกับไร้นํ้าหนัก กระแทกเข้ากับกำแพงหินเสียงดังสนั่น และมันก็พุ่งเข้าใส่ อาเดและเซเรียทันที
“เราต้องหนี”
“แต่อาเด….. อารันเขา…”
“เซเรียเราต้องไป เ้านี่พวกเราสู้มันไม่ได้”
อาเดดันตัวของเซียเข้าประตูวาปทันทีก่อนที่เ้าปีศาจร้ายนั่นจะมาโจมตี ประวาปถูกปิดลงทันที
ไร้เสียงสิ่งใด มันดูเงียบสงัดอย่างผิดปกติ ร่างของอารันแน่นิ่ง
ชุดเกราะสีดำทะมึนยืนตระหง่านท่ามกลางเศษของอิฐที่พังลงมา มันค่อยๆเดินมาอย่างช้าๆ อย่างใจเย็น มันเดินมาแล้วหยุดลง ต่อหน้าอารันที่นั่งหมดสภาพอย่างน่าเวทนาเสื้อผ้าขาด และเปื้อนฝุ่นและเืราวกับผ้าขี้ริ้วอย่างไม่มีผิด นั่งหมดเรี่ยวแรงหายใจเหนื่อยหอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเื และเหงื่อไคล
“ชั้น…กำลัง.. จะ...ตาย”
เสียงอันแ่เบาของอารันพูดขึ้นอย่างสิ้นหวัง
ทันใดนั้น ชุดเกราะสีดำทะมึนมันยื่นมือไปข้างหน้าเหมือน้าบางอย่าง
“อย่า.. ฆ่า.. ชั้น”
ยังไม่ทันได้จบคำร้องขอชีวิต ดาบสีดำเล่มั์ก็ปักเข้ากลางตัว อย่างรุนแรง หยดเืกระจัดกระจายราวกับสายฝน มันกระเด็นโดนชุดเกราะสีดำแต่นั่นก็ไม่ทำให้มันใแม้แต่น้อย มันกลับยืนนิ่งและจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่ละสายตา
สติของอารันกำลังหลุดลอย เขากำลังจะตาย ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ยอมรับความตายอย่างไม่ขัดขืน
แต่แล้วเหมือนมีบางอย่างปรากฏขึ้น เวลาหยุดลง หน้าต่างคำสั่งที่เขาไม่เคยเห็นปรากฏขึ้น
-ชื่อ อารัน
-อาชีพ นักผจญภัย
Lvl 1
Str 3
dex 3
int 1
agi 5
Exp 608/1000
-ระบบ
-คุณยอมรับ การตายรึไม่?
“นี่มันอะไร? มันเกิดอะไรขึ้น?”
อารันยังดูไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
-คุณยอมรับ การตายรึไม่?
ระบบถามอารันอีกครั้ง
“เราต้องตอบเหรอ?”
-คุณยอมรับ การตายรึไม่?
“ไม่”
ทันใดนั้นหน้าต่างคำสั่งสีแดงก็ปรากฏขึ้น
-คุณยอมรับ ในข้อใด?
1.คุณจะได้เข้าร่วมดันเจี้ยน แต่คุณจะเลเวลอัพไม่ได้อีก (แต่ยังเก็บEXPได้ปกติ)ระบบจะบังคับการเลือกอาชีพให้อัตโนมัติ
2.คุณจะยอมแพ้และยอมรับการตายในครั้งนี้
“มันคืออะไร? ชั้นไม่เข้าใจ คนที่ตายในดันเจี้ยนเป็แบบนี้ทุกคนรึเปล่า?”
คำถามมากมายดังขึ้นในสมองของอารัน จนสรุปไม่ได้ว่า อะไรเกิดขึ้นกันแน่
-คุณมีเวลา5 วินาที
-4
-3
-2
-1
“ข้อ1!! ชั้นเลือกข้อ1!!”
หน้าต่างสีแดงปิดลง ทุกอย่างมืดลงทันที
“เราตอบทันเวลารึเปล่า?”
ทันใดนั้น
ชื่อ อารัน
-อาชีพ นักผจญภัย(ไร้ฉายา)
-สกิล
ลอกเลียนแบบสกิล(กดใช้)LV.1 สามารถลอกเลียนแบบความสามารถของมนุษย์หรือมอนส์เตอร์ได้ ไม่จำกัดสกิล แต่มีข้อแม้เื่ คูลดาว มันจะนานขึ้นหากใช้บ่อย
แลกเปลี่ยน(กดใช้)LV.1 สามารถเปลี่ยนค่า EXP แลกแต้มสเตตัสหรือ แต้มสกิลได้ ไม่จำกัด เลเวลจะไม่สามารถอัพได้ แต่สามารถเปลี่ยนแปลงอาชีพได้ (สามารถสะสมEXPได้)
สกิลติดตัว
หลุดพ้นกฎเกณฑ์ LV MAX ไม่ใช้มานาในการใช้สกิล
-สังกัด ไม่มี
-สถานะ ไม่มี(ตัวเลือกตามเควส)
Lvl 1 +
Str 3 +
dex 3 +
int 1 +
agi 5 +
Exp 608/1000
-คุณจะดำเนินการต่อหรือ้าจะออกจากดันเจี้ยนนี้?
“ออก”
ทันใดนั้นแสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นรอบตัวอารัน
.
.
.
“ชั้นตายแล้ว ร่างกายหนักเกินไป ความฝันชัดๆ”
“พี่อารัน!!”
เสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้อารันรีบลืมขึ้น ภาพแรกที่เขาพบ เขาอยู่ในห้องสีขาวของโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่ง สายตากวาดรอบ มองหาสิ่งที่เขาเห็นในดันเจี้ยน
“มันไม่มี เราฝันไปเหรอ?”
“ฝันไป? ….มีคนไปพบพี่นอนอยู่กลางป่า เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเื แต่ร่างกายพี่แทบไม่เป็อะไรเลย แถมมานอนโรงพยาบาลหลับข้ามวันข้ามคืน จนครูต้องส่งหนูมาดูแล..”
เด็กสาวผมยาวสีดำหน้าดูน่ารัก อยู่ชุดสีขาวกำลังนั่งปลอกแอบเปิล คนนั้นบ่นอารันอยู่พักใหญ่ จนอารันรู้สึกนี่อาจจะเป็แม่คนที่2 ไปเลย
“พี่ขอโทษ”
ได้แต่ยิ้มแห้งๆและก้มหน้า
ในสมองของอารันยังคงคิดเื่ที่เกิดขึ้นในดันเจี้ยนเป็ระยะ เขาไม่สามารถปะติดปะต่อเื่ต่างๆได้เลย มันดูผิดปกติไปเกือบทุกอย่าง และเขายังรู้สึกเจ็บใจ ที่เขาถูกทิ้งให้ตายโดยลำพัง
ในตอนเย็นวันเดียวกัน
ทั้งสองกำลังเดินกลับบ้านพัก
“พี่หลับนานแล้วเหรอ? ริน”
“ก็ั้แ่เขาแจ้งว่าเจอพี่ก็เกือบ2วัน แต่แปลกนะ เขาเจอพี่นอนอยู่กลางป่า แถมพี่ไม่เป็อะไรเลย แผลก็ไม่มี พี่ไปทำอะไร? อย่าบอกนะ ว่าไปสมัครเป็นักผจญภัย”
“ไม่ๆ!! ก็รู้พี่ขี้กลัวจะตายไป”
อารันจะให้รินรู้เื่นี้ไม่ได้เป็อันขาดเพราะถ้ารินรู้ครูกวินก็รู้ทันที จะทำให้ไม่สบายใจเปล่าๆ
เมื่อถึงบ้านเด็กกำพร้า อารันเดินเข้าบ้านทันที พบกับครูกวินกำลังนั่งอ่านจดหมายบางอย่าง อย่างเคร่งเครียด
“ครูครับ”
เสียงของอารันทำให้ครูกวินหันมองอารันทันที
“เป็ไงบ้าง?”
“ไม่เป็ไรครับ”
“งั้นไปพักเถอะ ครูต้องทำงานต่อ”
สายตาของอารันเห็น ตัวหนังสือสีแดงบนจดหมาย ว่า
-ยึดตามกฎหมาย-
อารันเข้าใจทันทีว่าเขาคงอยู่ได้ไม่นาน และพวกเด็กก็คงอยู่ที่นี่ไม่ได้ หากไม่หาเงินมาช่วยจ่าย ที่นี่ก็คงปิด
อารันเดินเข้าห้องของตัวเอง ในระหว่างที่เดินผ่านก็พบกับ ห้องต่างๆที่เด็กตัวเล็กนอนกัน อย่างอบอุ่น นี่คือ สาเหตุที่อารันจำเป็ต้องหาเงินมาช่วย
เขาล้มตัวลงนอนบนฟูกเก่าๆ เบาเพราะกลัวน้องๆจะตื่น
ในหัวครุ่นคิด ถึงการหาเงิน
แต่แล้วทันใดนั้น หน้าต่างคำสั่งประหลาดก็ปรากฏขึ้น
-เควส
กำจัดและเคลียร์ดันเจี้ยน
สถานที่ ลานจอดรถห่างไป2กิโลเมตร
รางวัล 100,000 G
คุณ้ารับเควสนี้รึเปล่า?
“อีกแล้ว? มันคืออะไร? แต่เงินรางวัลนี้ก็น่าสนใจ ถ้าไม่ไปก็ไม่รู้”
อารันรีบเดินออกไปทันทีจุดหมายคือ จุดที่เควสบอก ประตูดันเจี้ยนสีขาวปรากฏขึ้นต่อหน้าของอารัน มันดูเหมือนตั้งใจให้เขาเข้าไป เขาแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เกิดในดันเจี้ยนตอนนั้นมันคือความจริง และ นี่คงเป็โอกาสดีที่จะทดสอบ
“ชั้นรับเควสนี้”
ประตูดันเจี้ยนสีขาวถูกเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ ถํ้าที่มีทางสลับซับซ้อนจนเดาไม่ได้ว่าทางไหนเป็ทางไหน
“เอายังไงดีที่นี้…”
อารันถามตัวเองก่อนจะเดินเข้าไป ในตาของเขากำลังปรับเข้ากับความมืดสลัวๆ ทันใดนั้นมีบางอย่างเข้าโจมตี มันคือตัวกูล ที่น่าเกลียดตัวของมันมีตะปุ่มตะป่ำ และร่องรอยการต่อสู้และาแ อารันเข้าต่อสู้กับมันทันที อย่างกล้าหาญเขาตั้งใจจะเอาชนะมัน มีเพียงกำปั้นและร่างกาย เขาต่อยอย่างสุดแรง กำปั้นนั้นพุ่งเข้าเต็มหน้าของตัวกูลในทันที ตัวของมันกระเด็นไปกระแทกกับก้อนหินและนิ่งทันที สร้างความแปลกใจให้กับตัวเขาเองอยู่พอสมควร
“เราเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”
ทันใดนั้นหน้าต่างระบบก็เด้งขึ้น
-EXP 10
-แนะนำให้อัพค่า สเตตัส
“อัพค่าสเตัสเหรอ?”
หน้าต่างสเตตัสถูกเปิดขึ้น
Lvl 1
Str 3 +
dex 3 +
int 1 +
agi 5 +
Exp 618/???
“อืม… มันคืออะไร บ้่าง?”
-STR คือ ค่าการโจมตีภายนอกมีผลเป็การโจมตีด้วยอาวุธภายนอก มีผลต่อสกิล
-DEX คือ ค่าการโจมตีความแม่นยำ มีผลต่ออาวุธประเภทธนู มีผลต่อสกิล
-INT คือ ค่าการโจมตีของเวทย์มนต์ มีผลต่ออาวุธประเภทคฑา มีผลต่อสกิล
-AGI คือ ค่าความว่องไว มีผลต่ออาวุธทุกประเภทและมีผลต่อสกิล
“อืม…ถ้าเราเพิ่มแต่โจมตีSTRก็น่าจะพอ แต่เราก็ควรจะอัพAGIด้วย เพราะมันคงสำคัญน่าดู”
อารันใช้เวลาในการอัพสเตตัสอยู่พักใหญ่
Lvl 1
Str 300 +
dex 118 +
int 1 +
agi 200 +
Exp 0/???
“ใช้ได้แล้วมั้ง”
สีหน้าท่าทางที่ดูภาคภูมิใจ ทำให้อารันดูมีความสุขไม่น้อย เขารีบเดินไปหาเหยื่อทันที เขามองเห็นฝูงของตัวกลูกำลังยืนเกาะกลุ่มกันประมาณ10ตัว อารันคิดอะไรบางอย่าง เขาก้มลงหยิบก้อนหินที่อยู่บนพื้น
“ชั้นอัพdexมาแล้ว”
เขาปาหินออกไปทันที ก้อนหินพุ่งชนหัวของตัวกลูที่ยืนเรียงกัน3ตัวทะลุออกไปอย่างง่ายดาย แต่พวกที่เหลือก็เข้าโจมตีอารันในทันที แต่ภายในเวลาไม่กี่นาทีการต่อสู้ก็จบลง ร่างอันไร้ิญญาของกลูนอนบนพื้น
“ไปห้องบอสเลยดีกว่า”
อารันมุ่งหน้าสู่ห้องบอส ตามทางที่เขาผ่านมีร่างของพวกกลูนอนเกลื่อนกลาด ถุงผ้าขนาดใหญ่ถูกใส่ของมีค่าและไอเท็มของพวกมัน แบกอยู่บนหลังของอารันอย่างกับสิ่งของเ่าั้ไร้นํ้าหนัก
“ถึงสักที”
ประตูสีขาวบานมหึมาค่อยๆเปิดออก ร่างของแมงมุมขนาดใหญ่ ค่อยๆ ทิ้งตัวตามใยสีขาวของมัน ดวงตานับสิบที่กระดิกไปมา ทำให้มันเป็นักล่าที่ยากจะหนีได้
“คราวนี้ของจริง”
เขาพุ่งเข้าใส่มันโดยปราศจากความกลัว หมัดถูกต่อยเข้าอย่างเต็มแรง ใส่ท้องของมันร่างของเ้าแมงมุมั์ปลิวกระเด็นกระดอนราวกับลูกบอล ผิดกับความน่ากลัวตอนแรก
“จบแล้วเหรอ?”
-สำเร็จเควส
เคลียร์ดันเจี้ยนสำเร็จ
รางวัล 100,000G
รางวัลพิชิตบอส แมงมุมั์รากิล
Exp 3000
ได้รับ
เขี้ยวแมงมุมรากิลx1 นำไปตีเป็อาวุธ
แร่มิธริธx2
พิษของแมงมุมรากิลx1
“สำเร็จ!”
ประตูสีขาวปรากฏขึ้น อารันค่อยๆเดินออก โผล่ออกมาโลกภายนอก
“ถ้าเป็ตอนนี้เราจะสู้มันได้รึเปล่า?”
เสียงอื้ออึงในลำคอบ่งบอกถึงความไม่แน่ใจ