ตอนที่สิบ The Dictator in Horror Game 10
หนังสือเก่าค่ำคร่าที่ให้อารมณ์ของโลกยุคที่จะมีมือถือแพร่หลายขนาดนี้
โลกที่เรายังเข้าใจผิดคิดว่าธิเบตเป็ประเทศและมีพลังพิเศษ
[ไฟลึกลับแห่งธิเบตจุดความสว่างของดวงิญญา ไล่สิ่งชั่วร้าย ทำให้เราระลึกชาติได้]
หนึ่งในสิ่งที่เป็ที่นิยมกับพวกคริสตัลต่างๆที่มีสรรพคุณขับไล่สิ่งชั่วร้าย
ในยุคสมัยที่สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้ายังมีคำสาปทำให้เรือเดินสมุทรหายไปก่อนที่จะมีคนแก้คำสาปได้ในปัจจุบันนั้นพวกเรายังมีหนังสือพวกนี้กันอยู่
“มัดนั้นลดพิเศษ สิบดอลล่าร์”
ชายหนุ่มร่างอ้วนที่อ่านคอมมิคอยู่ตรงเคาน์เตอร์กล่าว
ผมอึ้งไปสักพักก่อนที่จะรู้ตัวว่าแดนอินทรีย์คือแดนล้าหลัง
ยังไม่นิยมการทำคิวอาร์โค้ดในการจ่ายเงินและเอาอัญมณีมาจ่ายหนังสือนั้น...ก็น่าจะทำได้ล่ะเพราะพวกแดนัและแดนอินทรีย์นั้นโลภโมโทสันไม่แพ้กันในการหาทางสร้างรายได้เข้ากระเป๋าตนเอง
ผมดึงแบงก์ดอลล่าออกมาจากหน้าหนังสือ
คนรวยสอนลูก
ที่เฉลยให้เรารู้ทีหลังว่าการทำให้เรารวยได้คือการขายหนังสือให้กับชาวบ้านสร้างแฟรนไชส์เอาชื่อเสียงมาหากินแต่ไม่ใช่การลงทุนด้วยเงินตนเองอย่างที่เราเคยคิดกัน
“แล้วมีหนังสือกับเกมส์นี้ไหม”
ผมบอกชื่อบรรดาหนังสือที่ผม้าไป
คนขายหนังสือร่างอ้วนพยักหน้าแบบไม่อยากทำงานเต็มแก่แต่จำใจต้องทำเพราะค่าแรงขั้นต่ำนั้นจำเป็ต่อการดำเนินชีวิตไม่ต่างกันทั้งแดนอินทรีย์และแดนั
โครม
ในลังกระดาษมีหนังสือและแผ่นเกมส์เก่าๆแทบทุกอย่างที่จะมีได้
“นี่คือเกมส์ที่เรามีขายถ้าไม่มีก็ไปหาที่อื่น”
คนขายร่างอ้วนกลับไปอ่านหนังสือคอมมิคต่อไปหากเทียบกับมาตรฐานชาวแดนอินทรีย์ที่ไม่มีจิตใจรักการบริการแล้วถือว่ามนุษยสัมพันธ์ของเขาดีมากๆ
ที่ยังอุตส่าห์ยกลังที่บรรจุของที่ผม้ามาให้
และสภาพร่างกายเสื้อผ้าของผมที่เมหือนคนจรจัดไม่ได้ทำให้เขาเข้ามาไล่ผมออกจากร้าน
เพราะร้านคอมมิค หากไล่คนแค่เพราะกลิ่นตัวหรือการแต่งกายคงไม่มีคนเข้ามาใช้บริการเป็แน่แท้
9K
