ตอนที่ 8
คืนที่นอนไม่หลับ และวันที่คุณอารัญไม่อยู่
· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·
เวทมนตร์ของภาคินที่ว่าน่าทึ่งแล้ว แล้วเวทมนตร์ของคุณอารัญล่ะจะขนาดไหน ถ้าเขาฆ่าปีศาจที่ไม่มีใครฆ่าได้อย่างแบนชี แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์อย่างฉัน แต่ถ้าถามว่าฉันควรขอบคุณเขาไหมที่ไว้ชีวิตฉัน คำตอบก็ยังเป็ ไม่ อยู่ดี
คืนนี้ ฉันนอนไม่หลับ ทั้งการ์กอยล์ ทั้งแบนชี หรือแม้แต่หมาป่าภาคิน เล่นภาพซ้ำๆ วนอยู่ในหัว เที่ยงคืนผ่านไป ตีหนึ่งก็แล้ว ตีสองก็แล้ว หลังจากนอนพลิกไปพลิกมาอยู่นาน ฉันตัดสินใจลุกจากเตียง นมอุ่นๆ ซักแก้วน่าจะช่วยฉันได้ ฉันไม่ได้สั่นกระดิ่งเรียกป้าแพม เพราะมันปาเข้าไปตีสามแล้ว
ฉันออกจากห้อง เดินลงบันได แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ทำให้ทางเดินไม่มืดเท่าใดนัก ฉันด้อมๆ มองๆ ที่ห้องโถงใหญ่ เงียบสงัด... และกำลังจะเดินไปที่ห้องครัว
“จะไปไหนเหรอ?” เสียงนุ่ม ทุ้มต่ำ ถามฉัน
ฉันสะดุ้งเฮือก รีบหันไปหาที่มาของเสียง คุณอารัญยืนตระหง่านอยู่ในความมืด ดูเหมือนเขาจะเพิ่งกลับมา เสื้อของเขาหลุดลุ่ยและขาดเป็แนวยาวที่ลำตัว เผยให้เห็นหน้าท้องแน่น และลวดลายของกล้ามเนื้อที่ปรกติจะซุกซ่อนอยู่ข้างใน
“เอ่อ... แบนชี... ภาคินบอกว่า... คุณไปฆ่ามัน…” ฉันได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ
“ทำไมคุณยังไม่นอน...”
“ฉันนอนไม่หลับ... ฉัน... คิดถึงบ้าน...” นั่นอาจจะไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง แต่มันเป็ความจริง และมันก็ทำให้ฉันน้ำตารื้นขึ้นมา
“คุณจะคิดถึงชีวิตเส็งเคร็ง แบบนั้นไปทำไม”
คำพูดของเขาแทงใจดำ และมันก็เหมือนโดนดูถูก “คุณคิดว่าฉันอยากอยู่ที่นี่นักเหรอ! ถึงคุณจะดูแลฉันดีแค่ไหน แต่อย่าลืมสิว่าฉันไม่ได้ขอ! คุณจับฉันมา!”
“แล้วถ้าผมบอกว่า ตอนนี้ครอบครัวของคุณ มีชีวิตที่ดีกว่าตอนที่มีคุณอยู่ซะอีก คุณจะมีความสุขได้หรือยัง”
ถ้าเขาไม่โกหก… ถ้ามันเป็เื่จริง.. ฉันก็คงจะไม่หวังอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว…
แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา สะท้อนแววตาสุกใสของเขาที่จ้องฉันเขม็ง
ก้มหน้า หลบตา “ฉันไปนอนก่อนนะ” ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียง
ฉันกำลังจะก้าวขาเพื่อที่จะกลับไปที่ห้องของตัวเอง แต่... มือของเขา... ฉันเห็นเืไหลออกมาจากมือของเขา เป็สาย หยดลงไปบนพื้น
“คุณเจ็บนี่!”
เขายกมือที่เือาบจนไม่เห็นว่ารอยแผลอยู่ตรงไหนขึ้นมา เขามองมันเฉยๆ เหมือนกับว่ามันไม่ใช่เื่ใหญ่
ถึงฉันจะยังเคือง แต่ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดที่จะปล่อยให้เขาเืไหลอยู่แบบนั้น “เดี๋ยวฉันทำแผลให้...”
การตามป้าแพมไปทั่วบ้าน ทำให้ฉันรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน ฉันกุลีกุจอไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาจากตู้ยา และเดินนำคุณอารัญเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขานั่งลงบนโต๊ะกลาง และส่งมือมาให้ฉันที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้นวม ด้านซ้ายของโซฟา เขานั่งเงียบตลอด ั้แ่ทำความสะอาดแผล ไปจนถึงใส่ยา
“นึกว่าแผลของพวกคุณจะรักษาตัวเองได้ทันทีซะอีก” ฉันพูดขึ้นตอนเอาผ้าก๊อซมาปิดแผล
“ไม่ได้ แต่แผลของพวกเราจะหายเร็วกว่าแผลของมนุษย์” เขายิ้ม “แต่เราสามารถใช้เวทมนตร์รักษาแผลได้”
“แล้วทำไมคุณไม่บอก ปล่อยให้ฉันทำแผลให้คุณทำไม!”
“ผมไม่อยากขัด อีกอย่างแผลเล็กๆ น้อยๆ เราไม่ค่อยใช้เวทมนตร์กันหรอก ไม่งั้นเราจะมีอุปกรณ์ทำแผลติดบ้านไว้ทำไม”
“แต่แผลนี่ไม่ใช่เล็กๆ เลยนะ”
“แต่ผมชอบ… ที่คุณทำ... ผมจะปล่อยให้มันหายเอง”
ฉันพยักหน้ารับรู้ ขอบคุณที่ความมืดทำให้เขาไม่เห็นว่าฉันหน้าแดง ฉันเดินเอาอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บ และเดินกลับไปขึ้นบันได เมื่อฉันเดินไปถึงตีนบันได
“เอวา...” เขาเรียกฉัน
ฉันหยุดและหันกลับไป มองลอดโค้งประตูของห้องนั่งเล่นที่ตรงกับตีนบันไดพอดี เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม
“ขอบใจนะ” เขาบอกกับฉัน
ฉันพยักหน้ารับรู้อีกครั้ง และขึ้นบันไดไป
……..
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ชั้นล่างก็ไม่มีรอยเืที่พื้นให้เห็นแล้ว... คุณอารัญไม่อยู่บ้านเลยทั้งวันจนถึงเวลาอาหารค่ำ เป็ครั้งแรกที่ฉันกับภาคินนั่งทานอาหารกันแค่สองคน ภาคินบอกว่าคุณอารัญจะไม่อยู่อีกหลายวัน เพราะวันนี้เป็วันพระจันทร์เต็มดวง และในทุกๆ วันพระจันทร์เต็มดวง คุณอารัญจะต้องไปพบราชินี และจะต้องอยู่ที่นั่นต่ออีกสองสามวัน และเที่ยวนี้เขาก็จะไปเอาคำตอบจากราชินีด้วยว่า ทำไมถึงมีแบนชีเข้ามาในอาณาเขตของเราได้
ภาคินยังบอกอีกว่า ในสนธิสัญญาระหว่างอาณาจักรที่ทำไว้กับราชินีระบุชัดเจนว่า อาณาจักรนี้ไม่ขึ้นตรงกับราชินี และห้ามมิให้มีปีศาจใดๆ หลุดลอดเข้ามาเป็อันขาด และตลอดห้าสิบปีที่ผ่านมามันก็เป็อย่างนั้นมาโดยตลอด แต่ที่แปลกก็คือ ทำไมราชินีถึงมาหละหลวมเอาตอนนี้ เขาตั้งข้อสังเกต
……..
และ่ที่คุณอารัญไม่อยู่ ภาคินก็ดูเหมือนจะว่าง เขาก็เลยตกลงจะสอนฉันขี่ม้า วันแรกสอนทฤษฎี วันที่สองทำความคุ้นเคยกับม้า และวันนี้วันที่สาม เป็วันที่ฉันจะได้อยู่บนหลังม้าจริงๆ
ก๊อกๆๆๆๆๆๆ!!! ฉันเคาะรัวๆ ที่ประตูห้องของภาคินใน่สาย หลังเวลาอาหารเช้า เขาแง้มประตูออกมาเจอฉันที่ยืนยิ้มอยู่ เขาใส่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา กับกางเกงนอนลายทางสีน้ำเงิน งัวเงีย และหัวยุ่งมาก “เธอรู้จักมารยาทบ้างมั้ยเนี่ยย…มนุษย์” เขาเกาหัวแกรกๆ
“ฉันมารับนายน่ะ”
“อือ.. รอแป๊บ” เขาเดินลากเท้ากลับเข้าไปในห้อง แง้มประตูทิ้งเอาไว้ แต่เขาไม่ได้บอกให้ฉันเข้าไป ฉันเลยรออยู่หน้าห้อง เขาไปจัดการตัวเองไม่นานก็ออกมา “พอใจรึยัง?” เขาประชด มองฉันด้วยหางตา
ฉันไม่ได้รู้สึกผิดใดๆ เลย ที่มาปลุกเขา
“ห้าวววว” เขาหาวยาวๆ เหมือนจะยังไม่ตื่นดี “วันนี้ฉันจะพาเธอไปหัดขี่ม้าที่ไหนดีน้า” เขาขมวดคิ้ว มองฉัน เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “นึกออกแล้ว!” แล้วเขาก็นึกออกขึ้นมา “เดี๋ยวฉันขอเข้าไปหยิบอะไรในห้องก่อน” เขากลับเข้าไปในห้อง และออกมาพร้อมผ้าพันคอไหมพรมสีดำผืนนึง เขายื่นมันมาให้ฉัน “เธอน่าจะต้องใช้ เดี๋ยวก็จะบ่นหนาวอีก” คราวนี้เขายิ้มแฉ่งแล้ว
ฉันรับผ้าพันคอมาพันคอแล้วก็ยิ้มแฉ่งกลับไป ฉันคงจะยิ้มกว้างมากไปหน่อย เพราะเขานิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เขาจ้องมองจนยิ้มแฉ่งของฉันกลายเป็ยิ้มแหยๆ “มีอะไรติดฟันฉันหรือไง” ฉันถามอย่างฉงน
“เปล่า…” เขาตะกุกตะกักเล็กน้อย “รีบไปกันเถอะ”
เราไปเอาม้าที่คอก “ตัวไหนม้าของฉัน” ฉันถามด้วยความตื่นเต้น
“เอาไปตัวเดียวพอ เธอยังไม่พร้อมที่จะขี่โดยลำพัง”
ฉันค้อนใส่เขา แต่ก็เชื่อฟังแต่โดยดี ภาคินรับม้ามาจากคนเฝ้าคอก ฉันขึ้นไปก่อน และเขาก็ตามขึ้นมานั่งซ้อนด้านหลัง แล้วเราก็ควบม้าออกไป
ทุ่งกว้างรอบบ้านนี้กว้างใหญ่ไพศาลมากจริงๆ ภาคินควบม้าไปตามทางเล็กๆ ผ่านลำธารที่ไหลลงมาจากเนินเขา ผ่านที่ลุ่ม ที่ดอน เนินเล็ก เนินน้อย จนมาถึงลานหน้าผากว้าง ตรงนี้บรรยากาศดีมาก มองเห็นวิวรอบๆ ได้กว้างไกล สามร้อยหกสิบองศา อากาศค่อนข้างเย็นและลมค่อนข้างแรง แต่ฉันมีผ้าพันคอ ฉันเลยไม่หนาว
“ทาด้าาา...” เขาผายมือ นำเสนอสถานที่อย่างภาคภูมิใจ เขาะโลงจากม้า และให้ฉันนั่งอยู่บนหลังม้าคนเดียว “พร้อมมั้ย? ฉันจะปล่อยสายจูงแล้วนะ”
ฉันพยักหน้า แต่เมื่อเขาปล่อยสายจูง ฉันก็รู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาทันที ทำไมบนหลังม้ามันถึงสูงกว่าตอนที่ภาคินนั่งอยู่ด้วยขนาดนี้ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ ฉันดึงบังเหียนเบาๆ และบังคับม้าให้เดินไปข้างหน้า ตามวิธีที่ได้เรียนมา
“ดีมาก...” ภาคินชม ปรมมือให้
เ้าม้าเริ่มเดินไปข้างหน้า ส่วนฉันเริ่มเครียด เริ่มทำอะไรไม่ถูก และลืมสิ่งที่เรียนมาไปจนหมดสิ้น “พอแล้วๆๆ ช่วยด้วย! ฉันกลัว” ฉันร้องไห้ภาคินช่วย
ภาคินเดินเข้ามาหยุดม้าไว้ หัวเราะชอบใจ “อะ เอาใหม่ ลองอีกครั้งนะ”
แต่ฉันรู้ตัวว่ายังไงก็คงไม่พร้อม “ฉันไม่อยากขี่ม้าแล้ว ไปหาอะไรกินในเมืองกันดีกว่า ฉันหิวแล้ว” ฉันเสนอ
“โถ่… นึกว่าจะเก่ง” ภาคินชำเลืองมอง “แต่ก็เป็ความคิดที่ดี”
ภาคินเปิดประตูมิติไปที่คอกม้า เพื่อเอาม้าไปเก็บ แล้วก็เปิดประตูมิติอีกที แล้วเราก็มายืนอยู่หน้าร้านอาหาร ฉันอิจฉาพวกผู้วิเศษขั้นสูงจริงๆ ที่ไปไหนมาไหนได้ง่ายดายขนาดนี้
ร้านอาหารร้านนี้น่ารักมาก ประตูไม้ทางเข้าสีแดง กำแพงอิฐเปลือยหน้าร้านที่ปกคลุมไปด้วยเถาว์ไอวี่สีขาว ตัดกับหน้าต่างกระจกทรงโค้งสีเขียว
ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ ภาคินยกแก้วน้ำเปล่าธรรมดาขึ้นมา “ยินดีด้วยกับความล้มเหลวในการขี่ม้าครั้งแรกของเธอ” เขายิ้ม
ฉันยิ้มตอบ ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาเล่นด้วย “แด่การขี่ม้าครั้งแรกของฉัน”
กริ๊ก… แก้วของเราชนกัน
ฉันมองเข้าไปในตาเขา “แต่ยังไงก็ขอบใจนะ”
เขาหลบตา ก้มลงมองตัก แล้วเขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาใหม่ ด้วยรอยยิ้มและแววตาที่ดูนุ่มนวลขึ้น “เื่เล็กน่า…”
เราใช้เวลาในร้านอาหารอยู่หลายชั่วโมง เพราะมัวแต่คุยกันไม่หยุด และพอเราออกจากร้านอาหารเราก็ยังคงคุยกันไม่หยุด เราเดินเล่น คุยกันไปตามถนนเส้นสวย ในทุกที่ที่เราเดินผ่าน ผู้คนรอบๆ ต่างก็เข้ามาทักทายภาคินอย่างเป็กันเอง แต่กลับมองฉันแปลกๆ
“ฉันไม่ชอบเลย ที่พวกเขามองฉันแบบนั้น”
“ก็เพราะเธอสวยไง ไม่รู้ตัวบ้างเลยเหรอ”
ฉันแอบหน้าแดงเพราะโดนชม “เหลือเชื่อออ... อย่างนายก็ชมคนอื่นก็เป็ด้วยเหรอเนี่ยยย”
“ฉันพูดเล่นนน” แล้วเขาก็หัวเราะชอบใจ
ฉันทำท่าจะตีเขา เขาเลยวิ่งหนี แล้วเราวิ่งไล่จับกันมาจนถึงลานน้ำพุใจกลางจัตุรัสมรกต ข้างหน้าคฤหาสน์ และตอนนี้ก็เป็เวลาพลบค่ำแล้ว ไฟของน้ำพุสว่างไสว แข่งกันแสงจันทร์ และเสาไฟแท่งสวยที่ส่องสว่างเป็วงขาวนวล ทำให้ถนนแห่งนี้สวยงามและโรแมนติกมากๆ
“เข้าบ้านกันเถอะ...”
การที่ภาคินชวนฉันเข้าบ้าน สะกิดใจฉัน บ้านของเขา ที่ตอนนี้ก็เป็บ้านของฉันด้วยเหมือนกัน
……..
เขามาส่งฉันที่หน้าห้อง “ฝันดีนะ”
“อื้ม นายด้วยนะ เจอกันพรุ่งนี้”
เขาหันหลังเดินไป แล้วซักพักเขาก็หันกลับมาใหม่ “พรุ่งนี้ไม่ต้องมาปลุกฉันแล้วนะ”
ฉันหัวเราะ นี่ฉันไม่ได้หัวเราะไม่นานเท่าไหร่แล้ว... “นี่นาย...” ฉันร้องเรียกไล่หลังไป
ภาคินหันมา
“มานั่งเล่น กินขนมในห้องฉันมั้ย” ก็มันเพิ่งจะหัวค่ำเอง แล้วฉันก็ยังไม่ง่วงด้วย
เขาตะเบ๊ะ “โอเค เดี๋ยวฉันกลับมาพร้อมขนม”
ขนมนมเนย ของกินเล่น น้ำหวาน และแอลกอฮอล์นิดหน่อยพอกรุบๆ วางกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เราสองคนที่นั่งกินกันไป คุยกันไป หยอกล้อกันไป เล่นนั่นเล่นนี่กันไป เขาโชว์ทริกเวทมนตร์เจ๋งๆ และเล่าเื่สนุกๆ ให้ฉันฟัง เราสนุกสนานกันจนล่วงเลยมาจนดึกดื่น
“ฉันง่วงแล้ววว” ฉันร้องออกมา แล้วก็ปีนขึ้นไปบนเตียง
“ฉันด้วยยย” เขาร้องออกมาตาม ทีแรกฉันคิดว่าเขาจะกลับห้อง แต่เขากลับปีนตามฉันขึ้นมาบนเตียง ก่อนที่จะปิดไฟห้องฉันด้วยเวทมนตร์ “ฝันดีนะมนุษย์”
เรานอนอยู่ข้างๆ กัน ฉันนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม ส่วนเขานอนทับอยู่บนผ้าห่ม
“ฉันไม่ได้นอนกับใครมานานแล้ว” ฉันบอกเขา
“อ่า...” เขาเงียบไปพักนึง “ฮะ ยังไงนะ?”
“...”
“…”
“ฉันหมายถึงนอนเฉยๆ ไม่ใช่นอนแบบนั้น...”
“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย...”
“...”
“...”
“นี่นาย”
“อะไร”
“ข้อศอกนายทิ่มหลังฉันอยู่”
“อ้าวเหรอ โทษที” เขาพลิกตัว แล้วก็พลิกตัว แล้วก็พลิกตัวอีก เพื่อหามุมที่สบาย ขาข้างหนึ่งของเขาก่ายอยู่บนขาของฉัน ลมหายใจของเขาแ่ลง ผ่อนคลาย แล้วเขาก็หลับไป เขานอนหลับไปง่ายๆ เงียบๆ เหมือนเด็กๆ ดูเรียบร้อย น่ารัก ช่างแตกต่างจากตอนตื่นที่โลดโผนโจนทะยานเสียจริง
ฉันแอบมองเครื่องหน้าของเขา คิ้ว ตา จมูก ปาก เขาหล่อมากเลยทีเดียว หน้าตาแบบนี้ถ้าอยู่ในโลกมนุษย์ เขาคงได้เป็พระเอกหนัง หรือไม่ก็อยู่บนป้ายโฆษณาแน่ๆ
แล้วฉันก็ผล็อยหลับตามไปตอนไหนไม่รู้
รุ่งเช้าป้าแพมก็เข้ามาปลุกเวลาเดิม แต่ฉันบอกป้าแพมว่าฉันขอนอนต่ออีกหน่อย ป้าแพมเดินอ้อมเตียงไปปลุกภาคินให้กลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง ทีแรกเขาก็ขี้เซาไม่ยอมไป แต่ป้าแพมก็ลากเขาออกไปจนได้
· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·
165
