EP2: เงาในหอประชุม
อคิราห์เข้าสู่โรงเรียนหญิงล้วนเซนต์แคทเธอรีนในยามค่ำคืน ภายใต้ข้ออ้างว่าเป็ นักวิจัยประวัติศาสตร์สถาบัน เธอสวมชุดลำลองสีเข้มและพกไฟฉายอาคมไว้ในมือขวา โดยมีอาจารย์ใหญ่เรณูพาเธอมาถึงหน้า หอประชุมเก่า ที่ถูกปิดตาย
หอประชุมเก่าแห่งนี้ถูกสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบโกธิค ตัวอาคารดูอึมครึม และมีเถาไอวี่ปกคลุมจนมิดชิด
“ที่นี่แหละค่ะ... หอประชุมที่เราไม่เคยเปิดใช้งานเลยมานานหลายปี” อาจารย์ใหญ่เรณูพูดด้วยเสียงสั่น
อคิราห์ใช้มือขวาลูบไปที่ประตูเหล็กเก่าแก่ที่ถูกปิดด้วยโซ่สนิมหนาหลายเส้น
“จ้าวเวท! อาคมที่นี่มันเก่าแก่ชะมัด! เป็อาคมปิดผนึกิญญานะ!” เ้าสมิงเตือนจากมือซ้าย
“รู้แล้ว ไอ้สมิง! อาคมพวกนี้เป็แค่การผูกมัดพลังงาน! ไม่ได้สร้างความแข็งแกร่งอะไรให้กับประตูเลย”
อคิราห์ใช้พลังเวทเพียงเล็กน้อย แตะ ไปที่แม่กุญแจขนาดใหญ่ที่ล็อกโซ่ไว้
แคร้ง! แม่กุญแจะเิออกทันที โซ่สนิมหลุดลงพื้น
อาจารย์ใหญ่เรณูเบิกตากว้างด้วยความใ “คุณ... คุณทำได้ยังไงคะ!”
“ฉันแค่ใช้พลังงานที่เหมาะสมในการสลายโครงสร้างโลหะค่ะ” อคิราห์ตอบหน้าตาย “คุณกลับไปก่อนได้เลยค่ะ... ฉันจะทำงานคนเดียว”
เมื่ออาจารย์ใหญ่จากไปอย่างรวดเร็ว อคิราห์ก็ผลักประตูเหล็กหนักอึ้งให้เปิดออก!
อีดดดดด... เสียงประตูเสียดสีดังลั่นในความเงียบ
ภายในหอประชุมมืดสนิทและเต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นไม้เก่าปะทะเข้ากับใบหน้า ที่ใจกลางของเวทีมี แกรนด์เปียโนไม้สีดำ หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เพียงลำพัง!
อคิราห์เดินนำเข้าไปอย่างไม่กลัวเกรง เธอใช้ไฟฉายอาคมส่องไปทั่วห้อง
“กลิ่นนี้แหละ! กลิ่นิญญาแค้น! ฉันได้กลิ่นแล้ว! จ้าวเวท! มันต้องซ่อนอยู่ในเปียโนนั่นแหงๆ!” เ้าสมิงร้องอย่างตื่นเต้น
“ใจเย็น เ้าสมิง! ถ้ามันง่ายขนาดนั้น เมฆา คงปิดคดีไปั้แ่สิบปีที่แล้ว!”
อคิราห์ใช้แว่นตาอาคมสี่เหลี่ยมกรอบดำมองสำรวจ... เธอเห็น ร่องรอยพลังงานสีน้ำเงินจางๆ ที่เป็ทางยาว...
“ร่องรอยพลังงานจากนักเรียนที่หายไป!” อคิราห์พึมพำ
ร่องรอยสีน้ำเงินนั้นนำเธอตรงไปยัง เปียโน!
อคิราห์เดินเข้าใกล้เปียโนอย่างช้าๆ ... มันเป็เปียโนที่ดูเก่าแก่มาก และดูเหมือนมี ร่องรอยการขีดข่วน ที่รุนแรงบริเวณฝาปิด
ทันใดนั้น...
วิ้งงงงงง...
เสียงบรรเลง เปียโน ก็ดังขึ้นมากลางความมืด! มันเป็ทำนองเพลงที่เศร้าโศกและไพเราะอย่างประหลาด!
“มาแล้ว! ผีเล่นเปียโน! จ้าวเวท! อย่ามัวแต่ยืนดูสิ!” เ้าสมิงตื่นเต้นจนตัวสั่น (แม้จะเป็แค่ดวงตา)
อคิราห์ใช้ไฟฉายส่องไปที่เปียโน... แต่ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น! ลิ่มเปียโนกำลังขยับขึ้นลงเองอย่างน่าขนลุก!
“นี่ไม่ใช่ผี ไอ้สมิง! นี่คือ อาคมภาพลวงตา ที่ใช้ เสียง เป็สื่อนำ!” อคิราห์วิเคราะห์
อคิราห์พุ่งเข้าหาเปียโน... เธอใช้มือขวา ตบ ลงไปบนลิ่มเปียโนอย่างแรง!
ปั้ก!
เสียงบรรเลงเปียโน หยุดลงทันที!
แต่ในความเงียบนั้น... อคิราห์ก็ััได้ถึง แรงผลักดัน มหาศาลจากด้านหลัง!
ครืนนนน!
เงาร่างสีดำมืดขนาดใหญ่ ที่เหมือนรูปปั้นของผู้หญิงผมยาว... พุ่งเข้าใส่หลังของอคิราห์!
อคิราห์เบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด... เงาร่าง นั้นพุ่งไปกระแทกกับผนัง!
อคิราห์หันกลับมามอง... เธอเห็น เงาของรูปปั้นครูสอนดนตรี ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง...
แต่มันไม่ได้เป็แค่เงา... มันเป็รูปปั้นที่กำลังเคลื่อนไหว!
รูปปั้นครูสอนดนตรี... ในชุดกระโปรงยาวสีดำ... ค่อยๆ หันหน้า มาหาอคิราห์ช้าๆ...
และที่ใบหน้าของรูปปั้น... มีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวติดอยู่!
“จ้าวเวท... นี่มันไม่ใช่ภาพลวงตาแล้วนะ... นี่คือหุ่นเชิดอาคม!” เ้าสมิงเตือน
อคิราห์ไม่ตอบ เธอจ้องมองไปที่รูปปั้นครูสอนดนตรีที่กำลังก้าวลงจากแท่น!
“เธอต้องตาย... เธอได้ยินเสียงเพรียกของฉันแล้ว...” เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นทั่วทั้งหอประชุม!
*โปรดติดตามในบทต่อไป*
377K
