ตอนที่ 1
ผู้หญิงสาว แคทริยา หรือ แคท ค่อยๆ ลืมตาอย่างช้าๆ เธอนึกถึงเื่ที่คิดว่าเพิ่งจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เธอเป็สายลับ ที่ทำงานให้องค์กรแห่งหนึ่ง ที่ไม่เป็ที่เปิดเผย เพราะเป็ความลับ และ้าที่จะปกปิดตัวตนของคนในองค์กรที่เธอทำงานนี้
เพราะว่าคนที่เป็หัวหน้า เป็คนที่พาเธอเข้ามา เนื่องจากช่วยเธอเอาไว้ ั้แ่ตอนเป็เด็ก ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็ใคร แต่ถูกเอามาทิ้งไว้ที่หน้าบ้าน เหมือนกับไม่้าที่จะเลี้ยง ั้แ่นั้นเป็ต้นมา เธอจึงถูกเลี้ยงดูโดยเ้าขององค์กรแห่งนี้ ที่ฉากหน้า เป็คนใจบุญ ชอบช่วยเหลือเด็กกำพร้าทั่วไป แต่จะมีใครรู้บ้าง ว่าด้านหลังชายคนนี้ น่ากลัว และไม่ควรที่จะเข้าใกล้แม้แต่น้อย
ใบหน้าที่มักจะยิ้มอยู่เสมอ เวลาออกงาน เพราะเขาเป็นักบุญที่เป็ที่รู้จักของคนในประเทศ แต่เมื่ออยู่ในองค์กร เขาเป็หัวหน้าที่เหี้ยมโหดมาก ไม่มีคำว่าปรานี สำหรับคนที่กล้าทรยศ ทุกคนจึงเกรงกลัวเขามาก ไม่มีใครคิดที่จะต่อต้านเขาแม้แต่คนเดียว แต่คนที่ทำงานได้ดี เขาเองก็ส่งเสริมและชื่นชมเช่นเดียวกัน
หนึ่งในนั้นคือเธอ ที่หัวหน้า ไว้ใจและชื่นชมเป็อย่างมาก และมักจะได้รับมอบงานสำคัญๆ ให้เธออยู่เสมอ เพราะเธอมักจะทำงานได้สำเร็จและรวดเร็ว จึงทำให้หัวหน้าชื่นชอบมาก และอีกอย่างเธอมักเป็ที่รักของเพื่อนร่วมงานเสมอ เพราะเป็คนที่เข้ากับคนง่าย แต่เมื่อถึงเวลาทำงานก็เป็คนเด็ดขาด และไม่เคยหละหลวมเลยสักนิดเดียว
เมื่อมีคนรักก็ย่อมต้องมีคนที่ไม่ชอบเช่นเดียวกัน แต่ด้วยความที่ตัวเองคิดว่าไม่เคยทำอะไรให้ใคร เพราะที่ทำแล้วล้วนแต่เป็งานทั้งนั้น จึงไม่ได้คิดว่าจะมีคนไม่ชอบเธอถึงกับจะหักหลังกันได้ โดยเฉพาะคนที่หักหลังเธอ คือเพื่อนรัก ที่ทำงานด้วยกันมานาน เป็ผู้ช่วยของเธอได้ดีเสมอมา ความไว้ใจจึงมีมากกว่าทุกคน
งานล่าสุดต้องปลอมตัวไปสืบเื่พ่อค้ายา ที่มีแหล่งผลิต ที่ใหญ่ และมีฐานในการผลิตในประเทศ หัวหน้าองค์กรได้รับการว่าจ้างมา และเธอก็ได้รับงานนี้มา จึงได้ปลอมตัวเข้าไปได้ แต่แล้วตัวตนของเธอ กลับล่วงรู้ไปถึงหัวหน้าผู้ค้ายาได้อย่างไรกัน ถ้าไม่ใช่เกลือเป็หนอน และเธอเองก็ไม่คิดว่าคนที่จะทำลายเธอได้ จะเป็เพื่อนของเธอที่ทำงานกับเธอมานาน และอยู่ด้วยกันมาั้แ่เด็ก เพราะถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน
หลังจากถูกจับได้ เธออยากรู้เหตุผลว่าคนที่ไว้ใจ ทำไมถึงหักหลังทั้งองค์กร และเธอได้ เพราะรู้ชะตาตัวเองดีว่าไม่มีทางที่จะรอดตายออกไปได้แล้ว แต่เธอเองก็ไม่เคยเสียดายชีวิตเลยสักนิด เพราะรู้ั้แ่เริ่มทำงานแล้ว ว่าชีวิตนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา พร้อมที่จะตายได้เสมอ จึงไม่ได้กลัวอะไร เพราะไม่มีใครให้ต้องห่วงอีกด้วย
เธอถูกจับมัดมือและเท้าอยู่กับเก้าอี้ ตอนนี้เธอมองดูเพื่อนด้วยความผิดหวัง แต่ไม่ได้มีความกลัวเลยสักนิดเดียว และท่าทางที่สนิทสนมของพ่อค้ายากับเพื่อนของเธอคงมากกว่าคนที่มีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างแน่นอน ไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอหักหลังองค์กรมานานเท่าไรแล้ว แต่ก็คิดว่าไม่นานคงจะไม่สามารถรอดพ้นจากถูกจับได้อย่างแน่นอน และสุดท้ายก็คงไม่พ้นตายตามเธอไปอย่างแน่นอน
"บัว เธอทำอย่างนี้กับฉันได้อย่างไรกัน ฉันเป็เพื่อนของเธอนะ เราโตมาด้วยกัน จริงๆ แล้วเป็มากกว่าเพื่อนเสียอีก"
แคทถามสิ่งที่อยากจะรู้ก่อนที่จะตายจากไป จะได้ไม่ต้องติดค้างอยู่ในใจอีกต่อไป ว่าทำไมถึงได้ทำกันอย่างนี้ได้
"ฮึ เป็มากกว่าเพื่อนหรือ เธอไม่รู้อะไร ฉันต้องคอยตามเธอมาตลอด ทุกคนต่างก็รักเธอ ชื่นชมเธอ ไม่มีใครสักคนที่จะเห็นหัวของฉัน โดยเฉพาะนายใหญ่ อะไรก็มอบงานให้เธอ รักเธอเหมือนกับลูกสาวของเขาเสียด้วยซ้ำ อยากจะรู้นักถ้ารู้ว่าเธอตายไป จะรู้สึกยังไง อยากจะเห็นหน้านั้นเสียจริง ว่าจะทำหน้าโหดหรือว่ายิ้มแย้มกันแน่"
เธอถูกกดให้ต่ำกว่าแคทเสมอ แม้จะเข้ามาอยู่ในองค์กรในเวลาที่ไล่เลี่ยกันก็ตาม หัวหน้ากลับเป็คนที่สั่งสอนแคทด้วยตนเอง แต่กับเธอเขากับโยนไปให้คนอื่นสอนแทน ตอนทำงานก็ยังให้แคทเป็หัวหน้าทีมตลอด แล้วยังไงถ้าไม่มีมันเธอก็จะได้ขึ้นไปเป็หัวหน้าทีมเอง ไม่มีใครที่จะมาขัดขวางเธอได้อีก
"เื่ของอำนาจแค่นี้เธอถึงกับต้องทรยศองค์กร ทรยศฉันที่เติบโตเหมือนพี่น้องเลยหรือ ไม่อยากจะเชื่อเลย แต่เธอคิดว่าองค์กรจะโง่ถึงกับจะไม่รู้หรืออย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฮึๆๆๆ"
เธออยากจะหัวเราะกับความโง่งมของเพื่อนเธอ การทำงานแต่ละครั้งมักจะมีคนแฝงตัวมาด้วยเสมอ และคอยจับตาดูตลอดเวลา แต่รู้เฉพาะคนที่เป็หัวหน้าทีมเท่านั้น และอีกอย่างจะมีเครื่องส่งสัญญาณเมื่อทำงานพลาดหรือถูกจับได้หรือถูกหักหลังก็ตามที และเธอก็ได้ส่งสัญญาณไปเรียบร้อยแล้ว
"แคท ที่เธอพูดหมายความว่าอย่างไร บอกมาเลยนะ"
เมื่อเห็นเพื่อนพูดอย่างนี้ จึงคิดว่าไม่ชอบมาพากลแล้ว ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน และถามพร้อมทั้งเอาปืนมาจี้หัวของเธอ แต่คิดหรือว่าเธอจะบอก ก็แค่ความตายเธอไม่ใช่คนขี้ขลาดเสียหน่อย ดูท่าทางร้อนรนของเพื่อนแล้วมีความสุขเสียเหลือเกิน
"แล้วคิดว่ายังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ"
เธอหัวเราะด้วยความสะใจ ป่านนี้เื่สถานที่และเื่ที่ถูกหักหลังคงไปถึงองค์กรแล้ว และพวกเขาคงจะมาถึงที่นี่ในไม่ช้าแล้ว อยากรู้ว่าจะทำอย่างไรกันต่อไป
และยังไม่ได้ทำอะไรกันต่อ ลูกน้องของเ้าพ่อค้ายาก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา และรีบบอกเื่เร่งด่วนทันที
"นายครับ มีคนบุกเข้ามาครับ มากันเยอะเลย น่าจะเป็คนขององค์กรครับ เราจะทำอย่างไรกันดี"
"บัดซบจริงๆ เธอสองคนมันตัวซวยของฉันจริงๆ "
เมื่อลูกน้องบอกอย่างนี้แสดงว่าพวกเราได้ตกหลุมพลางแล้ว น่าโมโหเสียจริง ไม่น่าร่วมมือกับผู้หญิงไร้สมองคนนี้เลย
"ฉันไม่เกี่ยวนะคะ ฉันก็ช่วยคุณแล้วไง"
จะมาว่าเธอได้อย่างไรกัน ตัวเองก็ยอมรับข้อเสนอเองแท้ๆ พอเกิดเื่จะมาโทษกันได้อย่างไร
"ช่วยบ้าอะไร ทำไมพวกมันถึงรู้ที่อยู่ที่นี่ได้กัน หรือเธอเองก็หักหลังฉันอย่างนั้นหรือ"
"ฉันเปล่านะคะ"
ในเมื่อเธอ้าหักหลังเพื่อนของเธอ ทำไมถึงต้องทำอย่างนั้นกัน แต่ดูแล้วอีกฝ่ายจะไม่เชื่อคำพูดของเธอนี่สิ แล้วจะต้องทำอย่างไรดีนะ เธอไม่อยากจะให้มันเป็อย่างนี้เสียหน่อย มันผิดพลาดตรงไหนกัน
"จะให้ฉันเชื่อคนที่หักหลังคนที่ทำงานด้วยกันอย่างนั้นหรือ ฝันไปหรือเปล่า"
คนที่หักหลัง แม้กระทั่งคนที่ทำงานด้วยกันมาและคนเลี้ยงดูมา จะให้ไว้ใจได้อย่างไรกัน
"น่าสงสารเสียจริง เธอคงต้องตามฉันไปลงนรกแล้วล่ะ เสียใจด้วยนะ และไม่ต้องคิดจะกลับไปที่องค์กรหลอก พวกเขารู้เื่ที่เธอทำหมดแล้ว มีทางเดียวที่จะหนีได้คือความตายเท่านั้น"
"ไม่จริง เธอโกหก พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรกัน"
"รู้ก็แล้วกัน มันเป็ความลับน่ะ คนอย่างเธอไม่สมควรที่จะรู้"
"ไม่ต้องพูดมาก อย่างนั้นก็ตายกันทั้งสองคน นั่นล่ะ"
และเสียงปืนก็ดังขึ้นในเวลาใกล้กัน แล้วสติที่เคยมีค่อยๆ เลือนรางไปเรื่อยๆ คงจะใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ หมดเวรกันเสียที ชีวิตที่เธอไม่อยากจะเป็เลยสักนิด ตายไปอย่างนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องทำงานที่อันตรายอีกแล้ว ถ้าเกิดชาติหน้าของชีวิตที่สบายๆ ก็พอแล้ว ลาก่อนทุกคน แล้วสติที่มีก็ดับไปในที่สุด
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
1K
