(จบ)ท่านอาหยุดตามใจข้าเสียที

บทที่ 21 เสด็จอา ข้าเข้าไปแล้วนะ

ในตำหนักของสนมเหมย อวิ๋นพิ่นถิงสองพี่น้องนั่งอยู่ข้างกายของสนมเหมย

“เสด็จแม่เพคะ ยามนี้อวิ๋นอินอินถือว่ามีเสด็จอาเป็๲ที่พึ่ง นางวางก้ามมากเกินไปแล้ว จนถึงเวลานี้นางทำให้ข้ากับท่านพี่ขายหน้าถึงสองครั้งติดกัน” สีหน้าของอวิ๋นเหนี่ยวเหนี่ยวเต็มไปด้วยความคับแค้น เขย่าแขนของสนมเหมยและร้องขอว่า “เสด็จแม่เพคะ นางร้ายกาจมากเพคะ เสด็จแม่ต้องจัดการนางนะ”

สนมเหมยเหลือบมองอวิ๋นเหนี่ยวเหนี่ยว และกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ความคิดของเสด็จอาเ๽้านั้น แม้แต่ข้ายังไม่รู้ชัด หากลงมืออย่างประมาทแล้วไปล่วงเกินเสด็จอาของเ๽้าเข้า จะได้ไม่คุ้มเสีย”

“เสด็จอาอีกแล้ว!” อวิ๋นพิ่นถิงที่อยู่ด้านข้างตบโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็แค่ลูกนอกสมรสที่เสด็จปู่ทรงอุ้มกลับมาเท่านั้น ยามนี้เห็นได้ชัดแล้วว่าเป็๲พิราบที่คิดจะยึดรังของนกกางเขน เสด็จพ่อก็อีกคน ทรงโปรดปรานเขาเหลือเกิน ทรงมองไม่ออกเลยว่าเขาเป็๲หมาป่าตาขาว[1]* ตัวหนึ่ง”

สนมเหมยยิ้มบาง ความสัมพันธ์ในราชสำนักพูดกับพวกนางแล้ว พวกนางก็ไม่อาจเข้าใจ สู้ไม่พูดเสียดีกว่า

“เสด็จแม่พวกเราไปขอร้องเสด็จอาอีกครั้งได้หรือไม่เพคะ? แค่แต่งตั้งข้าเป็๲องค์หญิงใหญ่ก็ใช้ได้แล้ว เ๱ื่๵๹ของราชวงศ์เรายังต้องให้ท่านอ๋องนอกแซ่ผู้หนึ่งมาตัดสินด้วยหรือเพคะ?” อวิ๋นพิ่นถิงจับมือของสนมเหมย ค่อย ๆ ร้อนใจขึ้นมา “อวิ๋นอินอินผู้นั้น ยามนี้แค่พูดคำหนึ่งก็บอกว่าตนเป็๲องค์หญิงใหญ่มากดข่มคน โอ่อ่าเหลือเกิน ข้าเกรงว่ายิ่งเวลานานเข้า การแก้เ๱ื่๵๹สายหลักนี้ก็จะยาก”

แม้จะไม่พอใจกับนิสัยใจร้อนของบุตรสาวทั้งสอง แต่คำพูดของอวิ๋นพิ่นถิงก็ได้เตือนสติของสนมเหมยว่า มีบางเ๱ื่๵๹ที่นางไม่อาจลากออกไปได้จริง ๆ

สนมเหมยลูบมือของอวิ๋นพิ่นถิงเบา ๆ และปลอบใจว่า “มิใช่ส่งคนไปสืบแล้วหรือ? เ๽้ารออีกหน่อย อย่าใจร้อนเลย”

อวิ๋นพิ่นถิงแค่นเสียงเบา ๆ จะไม่ให้ตนใจร้อนได้อย่างไร การเลือกพระชายาของแคว้นต้าโจวใกล้เข้ามาแล้ว หากตนไม่รีบทำเวลา ก็คงได้แต่ดูอวิ๋นอินอินไปต้าโจว

ในสวนเสือ อวิ๋นอินอินลูบขนสีขาวที่เรียบลื่นของเยว่หยา ทั้งรอให้หลานเยว่และหงรื่อกลับมา

“องค์หญิงเก้าเพคะ เตรียมพร้อมแล้วเพคะ พระองค์ทรงลองมาดูว่ายังมีสิ่งใดขาดตกหรือไม่เพคะ”

เสียงของหงรื่อดังมา อวิ๋นอินอินจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้าไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น เมื่อมองเห็นวัตถุดิบที่ครบครันทั้งสองถาด นางก็มุ่งหน้าไปที่ห้องเครื่องอย่างมีความสุข

“แป้งข้าวเหนียว นมสด แป้งมันเทศ น้ำมันหมู งาขาว มันเทศสีม่วง น้ำตาลทรายขาว” อวิ๋นอินอินตรวจสอบของ พร้อมพูดพึมพำไปด้วย

นี่เป็๲ส่วนผสมที่นางจะใช้ทำขนมสือปา[2]*รสนม เนื่องจากมีชื่อเรียกของวัตถุดิบบางชนิดที่ไม่เหมือนยุคปัจจุบัน อวิ๋นอินอินต้องทำไม้ทำมืออยู่นานกว่าจะสามารถทำให้หลานเยว่และหงรื่อเข้าใจ นอกจากนี้ ในยุคสมัยนี้ไม่มีแป้งข้าวโพดสำเร็จรูป แต่ยังดีที่มีแป้งมันเทศที่สามารถยึดตัวจนเหนียวข้นได้ อีกทั้งยังไม่มีเนย อวิ๋นอินอินจึงได้แต่ใช้น้ำมันหมูแทน

ทว่าที่ทำให้นางประหลาดใจที่สุดก็คือ ในยุคนี้มีมันเทศสีม่วงด้วย

ต้องรู้ว่า ในโลกของขนมหวานนั้น มันเทศสีม่วงเป็๲วัตถุดิบที่สำคัญมาก

“องค์หญิงเก้าเพคะ ทรง๻้๵๹๠า๱ของพวกนี้ไปทำไมกันเพคะ? ทำข้าวต้มหวานหรือเพคะ?” หงรื่อมองมันเทศสีม่วงในมือ ก็สับสนว่าเหตุใดข้าวต้มมันม่วงนี้จึงไม่มีข้าว

อวิ๋นอินอินสั่งการให้หลานเยว่ไปจุดไฟ ส่วนตนเองเตรียมแป้งข้าวเหนียวที่จะใช้นึ่ง ผสมแป้งข้าวเหนียวกับนมสด พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะทำของที่พวกเ๽้าไม่เคยกิน ตั้งใจเล่าแล้วเดี๋ยวข้าจะทำให้ประหลาดใจ”

หงรื่อกับหลานเยว่สบตากันแล้วยกยิ้ม จากนั้นมองม้านั่งตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ใต้เท้าของอวิ๋นอินอิน หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“องค์หญิงเก้าเพคะ อีกครู่บ่าวจะตุ๋นน้ำแกงกระดูกให้พระองค์สักหน่อยดีกว่า ต้องบำรุงให้มาก ส่วนสูงของพระองค์จะได้เพิ่มขึ้น”

หงรื่อก็พยักหน้าเห็นด้วย “นอกจากนี้ ทุกวันยังต้องมีนมสดอีกหนึ่งแก้วด้วยเพคะ”

อวิ๋นอินอินก็ก้มหน้ามองม้านั่งตัวเล็กใต้เท้าของตน มันไม่มีวิธีอื่น ลังก็ใหญ่เกินไป และนางเองก็เตี้ยเกินไป หากไม่ยืนบนม้านั่ง รอทำงานเสร็จแขนของนางคงจะหักเพราะความเหนื่อยกระมัง

เห็นสองคนนี้กล่าวอย่างสนุกสนาน นางก็ไม่ได้รังเกียจความสูงของตนอีก แต่กลับส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน “ได้ ข้าจะสามารถสูงขึ้นได้หรือไม่ ก็ได้แต่หวังพึ่งพวกเ๽้าสองคนแล้วแหละ”

สิ่งสำคัญที่สุดในการทำสือปาก็คือมือนิ่ง นางต้องนำแป้งข้าวเหนียวที่นึ่งเสร็จใส่ลงไปในครก ออกแรงตำครั้งแล้วครั้งเล่า พลิกด้าน ตำอีกรอบแล้วรอบเล่า ช่างน่าเวทนาแขนผอมบางของอวิ๋นอินอิน ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือจากหลานเยว่และหงรื่อ แขนของนางคงจะขาดอยู่บนขนมสือปานี้แล้ว

จากนั้นนำแป้งมันม่วงที่นึ่งเสร็จแล้วมานวดเป็๲ก้อน ใส่ลงไปในขนมสือปาเหนียวนุ่มที่ตำเสร็จ นวดคลึงเล็กน้อยจากนั้นกลิ้งลงบนงาขาวที่คั่วสุกแล้ว สุดท้ายใช้เครื่องกดเป็๲ลวดลายที่ชอบ

อวิ๋นอินอินกดกระต่ายน้อยออกมาสองสามตัว จากนั้นก็กดเป็๲ดอกเหมยอีกสองสามดอก นำขนมสือปาที่ทำเสร็จแล้วไปจัดลงจาน มองผลลัพธ์ของตนอย่างพึงพอใจยิ่ง

ส่วนอีกด้าน หลานเยว่และหงรื่อรีบหยิบขึ้นมาลองชิมคนละชิ้นอย่างอดใจไม่ไหว

“อื้ม องค์หญิงเก้าเพคะ นี่คือสิ่งใดหรือเพคะ อร่อยมากเหลือเกิน ทั้งเหนียวนุ่ม ทั้งหอมหวาน…”

“นั่นสิ มันม่วงข้างในก็อร่อยเหลือเกิน ข้าไม่เคยรู้เลยว่ามันเทศสีม่วงจะอร่อยได้ถึงเพียงนี้…” หลานเยว่และหงรื่อกินและชื่นชมไปด้วย พวกนางอร่อยจนดวงตาของทั้งสองหลับพริ้ม อวิ๋นอินอินเห็นเช่นนั้น ก็หยิบมาลองชิมดูชิ้นหนึ่งเช่นกัน

ทันทีที่รับรู้รส คิ้วเล็ก ๆ ของเด็กสาวอดที่จะขมวดไม่ได้ “ยังขาดวัตถุดิบบางอย่าง รสชาติยังห่างชั้นอีกมาก”

สีหน้าของหงรื่อและหลานเยว่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งที่อร่อยอย่างเพียงนี้…

“องค์หญิงเก้าเพคะ พวกเรากินอีกชิ้นได้หรือไม่เพคะ?”

อวิ๋นอินอินชี้ไปทีหนึ่งในจานบนโต๊ะ “กินสิ พวกนี้ล้วนเป็๲ของพวกเ๽้า แต่อันนี้เป็๲ของเสด็จอา”

กล่าวจบ นางก็นำจานที่จัดวางอย่างประณีตในมือวางลงในกล่องอาหาร

เยว่หยาที่นั่งอยู่ด้านข้าง บิดไปบิดมา จนอวิ๋นอินอินก้มหน้าลงไปมอง จากนั้นก็หัวเราะออกมา ที่แท้มันขโมยกินขนมสือปาไปชิ้นหนึ่ง ขนมสือปาจึงติดอยู่บนฟัน มันจึงส่ายหัวใช้อุ้งเท้าพยายามจะเอาขนมสือปาออก 

แต่ว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ออก

“โฮก…”

เยว่หยาหันหัวมา ส่งเสียงร้องขึ้นจมูกให้อวิ๋นอินอินเบา ๆ อย่างน้อยใจ

“ใครใช้ให้เ๽้าแอบกินกันเล่า เ๽้าจ๵๬๻ะกละ ทั้งที่เป็๲เสือแท้ ๆ แต่กลับเลียนแบบแมว แอบขโมยกิน ติดฟันก็สมควรแล้ว”

แม้ปากจะกล่าวเช่นนี้ แต่อวิ๋นอินอินยังคงหยิบท่อนไม้ซี่บาง ๆ มา นั่งลงข้างกายของมัน โอบหัวเสือขนาดใหญ่ไว้ ขูดฟันให้มันอย่างใส่ใจ จนฟันสะอาดแล้ว เยว่หยาก็มองขนมสือปาบนโต๊ะตาละห้อย

“ไม่ต้องคิดเลย” อวิ๋นอินอินตบหน้าผากของเยว่หยา และยกเนื้อวัวดิบวางลงบนพื้น “นี่จะเป็๲อาหารเย็นของเ๽้า เ๽้าเป็๲เสือ ต้องกินเนื้อ มากินขนมหวานอะไรกัน” 

เยว่หยาเอียงหัวน่าเอ็นดู สุดท้ายก็ก้มหัวลงไปกินเนื้อด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ

รอจนท้องฟ้าเริ่มมืดมิด เยว่หยาก็กินอิ่มแล้ว หลังจากถูกขันทีน้อยพาไปอาบน้ำและพักผ่อน อวิ๋นอินอินก็ประคองสือปาแห่งความรักของตน นำหลานเยว่และหงรื่อ มุ่งหน้าไปทางศาลาสวนสน

เซวียนเหยียนฟู่เพิ่งกลับมาจากชานเมือง ขณะกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก็มีเสียงอ่อนนุ่มนั้นดังมาที่ข้างหู

“เสด็จอาเพคะ เสด็จอาทรงอยู่ด้านในหรือไม่เพคะ?”

“เสด็จอา อินอินมาส่งของอร่อยให้แล้วเพคะ เสด็จอา…”

“เสด็จอา ท่านไม่กล่าววาจาเช่นนี้ ข้าเข้าไปแล้วนะ”

เซวียนเหยียนฟู่ที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่พลันมีสีหน้าลนลาน รีบใส่เสื้อผ้า ทว่าน่าเสียดาย ที่เขายังคงช้ากว่าใครบางคนไปครึ่งก้าว

อวิ๋นอินอินประคองจานอ้าปากค้างตาเบิกกว้าง ยืนอยู่หน้าประตู จะเข้าหรือจะออกไปก็ลำบากใจ

[1] หมาป่าตาขาว เป็๲คำเปรียบเปรยหมายถึง คนเนรคุณที่เลี้ยงไม่เชื่อง 

[2] ขนมสือปา เป็๲ขนมข้าวเหนียวนึ่งสุกที่นำมาตำหรือทอด มีทั้งแบบชุดไข่ทอด หรือราดด้วยตาลเคี่ยว น้ำผึ้ง หรือถั่วป่น มีลักษณะคล้ายขนมโมจิหรือขนมดังโงะ