เดือนเจ็ดยังคงมีมรสุมพัดผ่าน อากาศร้อนชื้นทั้งยังมีฝนเฉอะเเฉะชวนให้อารมณ์ของผู้คนขุ่นมัว
หลันชิงกับอวิ๋นซือจำต้องเดินทางสู่เมืองลั่วหยางเพราะสกุลซูซึ่งเป็บ้านเดิมของฮูหยินผู้เฒ่าจัดงานเลี้ยงประจำตระกูลขึ้น หลังมอบหมายงานให้ฮูหยินรองและอาเต๋อเรียบร้อยแล้วสองสามีภรรยาก็ออกเดินทางทันที รถม้าที่มีตราประจำสกุลหลันต่อแถวเป็ขบวนเพื่อออกจากเมืองหลวง
เพราะออกเดินทางั้แ่ฟ้ายังไม่สางอวิ๋นซือจึงลำบากเป็พิเศษ นางที่หลับก็ยากตื่นก็ยากทรมานมากกว่าคนอื่นเป็เท่าตัวหลันชิงเหลือบมองร่างบางที่นั่งกระเด็นกระดอนไปมา พลางนึกนับถือในใจฮูหยินใหญ่เขาช่างสามารถ ขนาดโงนเงนไปมาเยี่ยงนี้ นางก็ยังหลับได้ลงอีกสุดท้ายกลับเป็ชายหนุ่มเองที่ทนมองไม่ได้ เมื่อเห็นศีรษะทุยพุ่งใส่ผนังรถม้าจึงจำต้องรั้งคนหลับให้เอนซบตักตน
อวิ๋นซือหรี่ั์ตาลอบมอง เมื่ออีกฝ่ายประคองตนเองขึ้นแนบตัวพลางตบหลังให้เบาๆหญิงสาวก็ถอนหายใจก่อนจะหลับต่อ เขาเสนอตัวเป็หมอน หากปฏิเสธก็คงเสียน้ำใจแย่
เพราะคิดเช่นนั้น เ้าของร่างเล็กจึงไม่เกรงใจแทบจะปีนขึ้นไปนอนบนตักสามีตลอดทาง หลันชิงจึงต้องนั่งเป็หุ่นฟางให้ภรรยาหนุนตักถึงสามชั่วยาม เมื่อตะวันเลื่อนขึ้นเกือบตรงศีรษะขบวนรถม้าจึงได้หยุดพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อกินอาหารอวิ๋นซือเองก็ตื่นขึ้นมาพอดี หญิงสาวปิดปากหาวหวอดพลางจัดการเสื้อผ้าและทรงผมก่อนจะลุกขึ้นเพื่อลงจากรถม้า
ยามก้าวขาลง หูก็พลันแว่วเสียงร้องซี้ดอวิ๋นซือหันกลับไปมองอย่างแปลกใจ
ทว่าภาพที่เห็นกลับมีเพียงสามีที่นั่งอยู่ด้วยท่าทางสง่างาม
“ท่านพี่ ไม่ลงหรือเ้าคะ” เสียงใสไต่ถาม
“เ้าเข้าไปก่อนเถอะ” หลันชิงเพียงบอกอย่างเรียบง่าย กระทั่งภรรยาเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมแล้ว เขาจึงได้ค่อยขยับขาตัวเองทีละข้างอย่างยากลำบาก
บางทีหลันชิงก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆว่าภรรยาผู้อ่อนหวานกำลังกลั่นแกล้งเขาอยู่หรือไม่ถึงได้จงใจใช้ขาข้างที่เป็เหน็บของตนเป็ฐานเพื่อขยับลุกขึ้นอย่างแรงเช่นนี้
อาอิ้นมองสภาพทุลักทุเลของผู้เป็นายด้วยสีหน้าประหลาดใจน้อยครั้งนักที่เ้านายของเขาจะหมดมาดบุรุษรูปงามเยี่ยงนี้ฮูหยินใหญ่ไม่ธรรมดาจริงๆ
อวิ๋นซือก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยมก่อนใครหญิงสาวกวาดตามองหาที่ว่างก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งจับจองเพื่อรอใครบางคนที่ยามนี้คงกำลังจัดการกับขาที่ชาจนหมดสภาพของตัวเองอยู่ นางนั่งรอพลางมองไปรอบด้าน แม้โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะเล็กทว่ากลับมีแขกแน่นขนัด คงเพราะเป็จุดเเวะพักกระมัง
ใบหน้าเล็กมองไปด้านนอกพลางอมยิ้มนิดๆเมื่อเห็นสาวใช้คนสนิทที่นั่งโต๊ะด้านนอกชี้ชวนกันดูบรรยากาศรอบด้านไม่แปลกที่เสี่ยวอิงกับเสี่ยวหยวนจะแสดงท่าทางเช่นนี้ เพราะั้แ่เติบโตมาพวกนางล้วนต้องอยู่ในจวนที่ปิดล้อมด้วยกำแพงสูง แม้ยามที่นางแต่งเข้าคฤหาสน์สกุลหลันจะไม่ได้ถูกจำกัดบริเวณแต่ก็ใช่ว่าจะออกมากันได้บ่อยๆ ด้วยเื่ราวที่ต้องรับผิดชอบนั้นมีมากล้นมือ
ได้เห็นความคึกคักและสายลมที่พัดผ่านผิวกายชวนให้คิดถึงอิสรภาพที่ไร้การผูกมัด อวิ๋นซือพลันเกิดความคิดว่า...หรือนางควรถือโอกาสนี้หลบหนีเพื่อออกไปเผชิญโลกกว้างดีนะ
แต่ก็นะ ฝันก็คือฝัน หลันชิงไม่มีทางยอมให้ฮูหยินใหญ่ของตนหายไปเฉยๆ เป็แน่ เพราะมันย่อมส่งผลกระทบต่อหน้าตาของเขา
“คิดอะไรอยู่หรือแม่นางน้อย”
เสียงบุรุษที่ทำให้ระคายหูดังขึ้น อวิ๋นซือเงยหน้ามองอีกฝ่ายพลางนึกในใจ‘สมตัวยิ่ง’
ใบหน้าของเขาเรียวแหลม ดวงตารียาวไม่โตฉายแววเล้าโลมอีกทั้งท่าทางก็หยาบโลน ไร้ความเกรงอกเกรงใจ
ดวงตากลมมองอีกฝ่ายพลางถอนหายใจ แต่ผู้มาใหม่ไม่ใส่ใจทั้งยังอัญเชิญตัวเองลงนั่งบนเก้าอี้ร่วมโต๊ะอย่างหน้าไม่อาย หญิงสาวขมวดคิ้วทำท่าขรึมอย่างไม่ชอบใจนัก ทว่ามารยาทก็ยังคงมีให้เห็น
“โต๊ะนี้ข้าจองให้สามีรบกวนคุณชายช่วยย้ายที่ด้วย”
เสียงหวานเอ่ยอย่างเ็า มองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉยขณะที่อีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มกว้าง ไม่สนใจท่าทีขับไล่นั้นอีกทั้งยังแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ
“แม่นาง ข้าคือคุณชายรองสกุลซู นามว่าูเี่”
อวิ๋นซือพอจะรู้เื่สกุลเดิมของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่บ้างอีกฝ่ายมีอิทธิพลในลั่วหยางไม่น้อยทีเดียว อือ... ไม่น้อยจริงๆ นั่นละ หากดูจากการวางท่าของคนตรงหน้าแล้ว
“แล้วอย่างไร”
ูเี่พลันชะงักไปกับคำถามประโยคเดียวของหญิงสาวตรงหน้าทว่าเขาอยู่ในลั่วหยางมานาน อยากได้อะไรก็ต้องได้ มีหรือจะปล่อยเหยื่อที่น่าสนใจให้หลุดรอดไป
“สาวน้อย ข้าพอใจเ้าอย่างยิ่งหากเ้ายอมติดตามเป็คนของข้า ชั่วชีวิตนี้จะพบแต่ความสุขสบายทั้งชาติ”
อวิ๋นซือฟังแล้วก็แทบเปล่งเสียงหัวเราะออกมาคุณชายรองตระกูลซูผู้นี้ช่างน่าขันเห็นแล้วชวนให้นึกสงสารหลันชิงไม่น้อยที่มีลูกพี่ลูกน้องน่าอายแบบนี้
“ลำพังเ้าน่ะหรือจะทำให้ข้าสุขสบายได้”
ูเี่พยักหน้ารับด้วยท่าทางโอหังตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเขาไม่เคยพบเจอหญิงใดที่ให้ความรู้สึกตรึงใจขนาดนี้มาก่อนราวกับสายน้ำที่เย็นฉ่ำ ชวนให้นึกอยากดื่มเพื่อลิ้มรสชาติที่ซ่อนเร้น
“ข้าคือคุณชายรองตระกูลซูแห่งลั่วหยางอีกทั้งยังเป็ลูกพี่ลูกน้องของนายท่านหลัน วาณิชของราชสำนักแห่งเมืองหลวงหากเ้ายินยอมเป็ของข้า ไม่ว่า้าสิ่งใดข้าก็หามาให้เ้าได้”
อวิ๋นซือคลี่ยิ้มกว้างอีกครั้ง เป็ลูกพี่ลูกน้องของหลันชิงหากนางติดตามอีกฝ่ายจะได้ทุกอย่างอย่างนั้นหรือ หญิงสาวสบสายตากับผู้มาใหม่ที่อยู่ด้านหลังูเี่เห็นเพียงใบหน้าหล่อเหลาที่มืดครึ้ม นางก็พลันเอ่ยย้ำอีกครา
“ทุกอย่างจริงๆ น่ะหรือ”
“แน่นอน ขอแค่เ้าปรารถนาแม้จะเป็พระจันทร์หรือดวงดาว ข้าก็จะคว้าเอามาให้”
สำนวนเกี้ยวหญิงที่ชวนให้นึกขันหญิงสาวอมยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยต่อ “แต่ข้ามีสามีแล้วนะ”
ูเี่ขมวดคิ้วไม่พอใจนางจะมีสามีหรือไม่มีใครสนเล่า สิ่งใดที่เขา้าก็ต้องได้ในลั่วหยางตระกูลซูยิ่งใหญ่เป็ที่หนึ่ง ไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปอย่างสามีของนางจะมาเทียบได้เลยสักนิด
“มีแล้วก็เลิกได้ ขอเพียงปรนนิบัติข้าให้พึงพอใจ จะแต่งตั้งเ้าเป็ฮูหยินสามของข้ายังได้เลย”
เมื่อฟังข้อเสนอของคุณชายซูใบหน้างดงามของอวิ๋นซือก็พลันมีรอยยิ้มอีกครั้ง ต่างจากบุรุษด้านหลังที่บรรยากาศรอบตัวทะมึนลงทุกที
“เป็ฮูหยินสามอย่างนั้นหรือ ข้าไม่สนหรอกตอนนี้ข้าก็เป็ถึงฮูหยินใหญ่แล้วนี่นา”
ดวงตาของูเี่ลุกวาว เขาคิดสบประมาทในใจ“เป็ฮูหยินใหญ่ของสามีไร้น้ำยาของเ้าหรือจะสู้เป็ฮูหยินสามที่เพียบพร้อมของสกุลซู”
“อือ... น่าสนใจ” หญิงสาวยิ้มพรายหันไปถามผู้มาใหม่ด้วยดวงตาใส “คิดว่าอย่างไรเ้าคะ ท่านพี่”
ูเี่เหลียวไปมองตามสายตาของนางวางมาดคุณชายตระกูลใหญ่เพื่อหวังข่มคนที่อยู่ด้านหลัง เขาสะบัดพัดในมือเสียงดังพึ่บพลางยืดอกและเชิดใบหน้าขึ้นสูงจนแทบไม่เห็นหัวคน
ทว่ายามเห็นอีกฝ่าย ใบหน้าเ้าเล่ห์ก็พลันเผือดขาวทันทีน้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นตะกุกตะกักสิ้นดี
“หละ...หลันชิง!”
หลันชิงหรี่ตามองญาติผู้น้องของตน ไม่ใส่ใจท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่นนั้นกลับหันไปมองร่างบางที่นั่งยิ้มหวานอย่างหงุดหงิด
‘นี่หากเขายังไม่เดินเข้ามานางก็คงยังไม่เลิกคุยกับลูกผู้น้องใช่หรือไม่ แล้วยังรอยยิ้มหวานนั้นอีกจำเป็ต้องยิ้มขนาดนั้นเลยหรือไร’
ยิ่งคิดหลันชิงก็ยิ่งหงุดหงิด ทว่าตัวต้นเหตุกลับนั่งส่งยิ้มตาใสให้แบบไม่รู้เื่และเมื่อไม่อาจระบายกับสตรีของตนได้ โทสะที่ก่ออยู่ภายในใจจึงถูกส่งไปให้อีกคนแทน
“อาอิ้น”
“ขอรับ นายท่าน”อาอิ้นรีบก้าวเข้ามาพลางขานรับโดยไวเขาที่รับใช้นายท่านมาั้แ่เด็กแค่เห็นก็รู้ว่าคนที่น้อยครั้งจะมีโทสะเริ่มโกรธแล้ว
“ตีเขาให้หนัก แต่อย่าให้มีส่วนไหนหักแล้วส่งตัวกลับไปคฤหาสน์สกุลซู”
ตีอย่างนั้นหรือ!
ูเี่ถลันร่างลุกขึ้นพรวดดวงตาฉายแววไม่ยินยอม จะดีจะชั่วเขาก็เป็ถึงคุณชายรองสกุลซูนะทำแบบนี้จะมากเกินไปกระมัง “หลันชิง จะตีสุนัขยังต้องดูหน้าเ้าของเ้ากล้าตีข้าอย่างนั้นหรือ”
หลันชิงปรายตามองไม่โต้ตอบ ก่อนจะโบกมือให้อาอิ้นเขาอยากตีอีกฝ่ายใครจะทำไม ขณะที่หลันชิงกำลังพาลพาโล อวิ๋นซือก็อมยิ้มขบขันอีกครา
คุณชายรองผู้นี้ช่างน่าทึ่งใต้หล้านี้จะมีสักกี่คนกันที่กล้าเปรียบตัวเองเป็สุนัขเช่นเดียวกับเขา
ตีให้หนักแต่ไม่ให้หัก นายท่านช่างคิดนักอาอิ้นโคลงศีรษะพลางบ่นในใจ ก่อนจะพยักหน้าให้ผู้คุ้มกันที่เดินมาด้วยกันเข้าจับแขนคุณชายรองสกุลซูแล้วพาลากออกไปจากโรงเตี๊ยม
ไม่นานเสียงร้องอึกอักของคนที่ถูกบางสิ่งยัดปากก็ดังตามลมมาพร้อมกับเสียงทุบตีดังตุบตับ ผู้คนในโรงเตี๊ยมต่างนั่งตัวสั่นงันงกเมืองลั่วหยางแห่งนี้มีสกุลซูผูกขาดการค้าส่งเกลือจากสกุลหลันอำนาจการค้าในมือสองสกุล ขุนนางใหญ่ยังไม่มีใครกล้าแตะ แล้วชายหญิงคู่นี้กินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนกันถึงได้กระทำการไม่เกรงกลัวเยี่ยงนี้
อวิ๋นซือเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสามีตัวเองนั่งลงด้วยสีหน้านิ่งเฉยไร้รอยยิ้มดวงตาคู่คมแวววาวเปล่งประกายอันตราย ท่าทางคล้ายกำลังข่มใจไม่ให้เกิดโทสะ
โกรธอย่างนั้นหรือ...หลันชิงที่ปกติไม่เคยแสดงอารมณ์เนี่ยนะ แล้วเขาโกรธเื่อะไรกัน หรือว่าหึง...หึงูเี่ผู้นั้นกับนางให้ตายนางก็ไม่เชื่อ!
มื้ออาหารผ่านไปด้วยความอึดอัดสายตาราวกับงูจ้องเหยื่อของหลันชิงไม่ธรรดาเลยเกรงว่าหากไม่ใช่อวิ๋นซือคงไม่สามารถนั่งกินต่อจนหมดได้แน่ยามที่ทั้งคู่ออกจากโรงเตี๊ยม พวกอาอิ้นก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วร่างบางก้าวตามคนเป็สามีไปขึ้นรถม้าอย่างเฉยชา นางหวังเพียงให้บางคนรู้ตัวเสียที
‘หลันชิง... ท่านกำลังคิดทำลายสมดุลของพวกเรา เมื่อไรจะรู้ตัวเสียที’
รถม้าเคลื่อนเข้าสู่เขตเรือนในคฤหาสน์สกุลซูร่างสูงก้าวลงมายืนบนพื้น ก่อนจะยื่นมือแกร่งไปหาคนที่อยู่ด้านในรถม้า อวิ๋นซือเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะวางมือนุ่มนิ่มของตนลงบนฝ่ามือร้อน ความเฉยชาพลันหายไปจากใบหน้างดงามกลับกลายเป็รอยยิ้มอ่อนหวานที่ถูกฝึกมาแทน
หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีเคียงข้างกันสายลมพัดหอบกลิ่นอายความร้อนชื้น อาภรณ์ขาวม่วงของทั้งคู่ปลิวสยายก่อเกิดความงดงามดึงดูดสายตาผู้คน
นายท่านซูเป็น้องชายต่างมารดาของฮูหยินผู้เฒ่า และเพราะฮูหยินเอกของอดีตนายท่านสกุลซูมีเพียงแม่สามีของนางเป็บุตรตำแหน่งสืบทอดจึงตกมาสู่ซูมิ่งฉี ทายาทชายของภรรยารอง
นี่คือสาเหตุที่ทำให้แม่สามีมีอคติต่อสายรองกระมังอวิ๋นซือคิดภายใต้ใบหน้าแย้มยิ้ม นางกล่าวคำทักทายนายท่านซูอย่างมีมารยาททว่าหางตากลับสังเกตเห็นแววเป็อริจากอีกฝ่าย
นายท่านซูผู้นี้มองนางเป็ศัตรู?
หญิงสาวหาได้แปลกใจไม่ คาดว่าอาอิ้นคงพาคุณชายรองที่ถูกตีจนยับเยินมาส่งยก่อนหน้าที่พวกนางจะมาถึงแล้วหากอีกฝ่ายไม่คิดเคืองน่ะสิประหลาด แต่นางจำเป็ต้องแยแสด้วยหรือ บุตรชายของเขาตาถั่วเองจะโทษใครได้อีกทั้งคนที่สั่งตีมิใช่นางเสียหน่อย หาก้าแก้แค้นคืนก็ควรจะตีบุรุษข้างๆนี่มากกว่าไหม
ดวงตาสีนิลสบประสานอย่างไม่หลบลี้นายท่านสกุลซูมองแล้วให้นึกปรามาสสตรีที่อยู่ตรงหน้าในใจ
นี่น่ะหรือฮูหยินใหญ่แห่งสกุลหลัน ก็แค่หญิงสาวที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้หนึ่งเท่านั้นเอง
โทษที่นางทำให้บุตรชายของเขาาเ็ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกทวงคืนแน่!
อันว่าบุรุษสุดแกร่งยังมิกล้าประมาท ขยาดเหลือทนด้วยผู้กล้ามิอาจผ่านสาวงาม...
1K
