บทที่ 9 ปรับเปลี่ยนตระกูลซ่ง (2)
ซ่งเส้าเส้ากำลังหว่านปุ๋ยมูลหมูอยู่ข้างๆ พูดได้ว่านางไม่มีเวลาสนใจป้าใหญ่เฉิน หรืออาจจะบอกว่านางไม่อยากสนใจเลยก็ได้
ป้าใหญ่เฉินเห็นว่าซ่งเส้าเส้าเมินตนเองก็โมโห เดิมเด็กสาวก็มีท่าทีเย่อหยิ่งอยู่แล้ว ยิ่งเห็นซ่งเส้าเส้าทำแบบนี้ก็ยิ่งไม่พอใจ
"พี่สาว ดื่มน้ำก่อนเถิด"
แม่ซ่งยกน้ำมาให้ และครั้งนี้ตั้งใจเลือกชามที่ไม่มีรอยร้าว
"เมื่อครู่นี้ข้ากำลังสงสัยอยู่เลย ว่าเหตุใดบ้านเ้าถึงมีเงินจ้างกุลีมาทำงาน พอสังเกตดูดีๆ ที่แท้ก็เป็เส้าเส้านี่เอง!"
น้ำเสียงของป้าใหญ่เฉินเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูก
ซ่งเส้าเส้าได้ยินคำพูดของป้าใหญ่เฉิน ก็อดไม่ได้ที่จะก้มมองตัวเอง ผิวแห้งกร้าน สวมหมวกฟาง กางเกงขาสั้นเหนือเข่า ส่วนกลิ่นตัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ซ่งเส้าเส้ามองป้าใหญ่เฉินด้วยหางตา บังคับตัวเองยิ้มออกมา "นี่ไม่ใช่ป้าใหญ่หรอกหรือ ข้ายังนึกว่าเป็อนุของตระกูลใหญ่ในเมืองเสียอีก!"
ซ่งเส้าเส้าไม่ยอมอ่อนข้อ ตอบโต้กลับไปโดยไม่เกรงใจ
พ่อซ่งและแม่ซ่งได้ยินก็แอบหัวเราะ
แต่พ่อซ่งก็ยังแกล้งทำเป็ดุซ่งเส้าเส้าอย่างเข้มงวด "เส้าเส้า! พูดกับผู้ใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน"
ซ่งเส้าเส้าได้แต่ถอนหายใจ เอาปุ๋ยมูลหมูหว่านต่อไป แต่ในใจก็รู้สึกโล่งอกที่ได้ระบายออกมา
ส่วนป้าใหญ่เฉินในตอนนี้ โกรธจนหน้าซีดเป็จุดๆ พูดติดๆขัดๆ
"พี่สะใภ้โปรดระงับโทสะ เด็กคนนี้ยังเล็ก ไม่รู้ความ"
ป้าใหญ่เฉินถูกซ่งเส้าเส้าสวนกลับจนโมโห น้ำเสียงที่พูดกับพ่อซ่งก็ยิ่งดูถูกมากขึ้น
"ยังเล็ก? นี่หรือเรียกว่ายังเล็ก? น้องชาย ข้าไม่ได้จะว่าเ้านะ แต่เ้าตามใจนางมากไป วันนี้ยัยเด็กนี่กล้าทำแบบนี้กับข้า ต่อไปไม่แน่ยิ่งยกตนข่มท่าน ภายภาคหน้าชีวิตครอบครัวเ้าอาจพังเพราะปากนาง"
คำพูดของป้าใหญ่เฉินมีนัยยะแฝง ถากถางอย่างไม่เกรงใจ
พ่อซ่งและแม่ซ่งเป็คนซื่อสัตย์สุจริต ตลอดมาเมื่อเผชิญกับการเยาะเย้ยและกลั่นแกล้งของป้าใหญ่เฉิน ก็ได้แต่ขอโทษด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม วันนี้ก็เช่นกัน
และทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของซ่งเส้าเส้า นางอดไม่ได้ที่จะปฏิญาณในใจ ว่าต่อไปต้องทำให้พ่อซ่งและแม่ซ่งสามารถเชิดหน้าชูตาในบ้านของป้าใหญ่ให้จงได้
"ใช่ๆๆ พี่สาวพูดถูก"
"พี่สะใภ้โปรดระงับโทสะ ดื่มน้ำให้ชุ่มคอก่อนเถิด"
ป้าใหญ่เฉินมาถึงบ้านซ่งก็กระหายน้ำอยู่แล้ว ยิ่งได้ยินวาจาลามปามของเส้าเส้าก็ยิ่งร้อนเข้าไปอีก ก็เลยดื่มน้ำจนหมดชาม
แม่ซ่งรินน้ำให้ป้าใหญ่เฉินเพิ่มอีกชาม
"พี่สาว วันนี้มีธุระอะไรหรือ ถึงได้มาหาพวกเรา?"
ป้าใหญ่เฉินโบกมือ "ข้ามาวันนี้ ก็มีเื่จะมาบอกเพิ่มเติมแก่พวกเ้า ก่อนหน้านี้ ถิงถิงไม่ใช่ถูกตระกูลใหญ่หมายตาไว้หรอกหรือ ยามนี้ได้ฤกษ์แล้ว อีกหนึ่งอาทิตย์ก็จะแต่งงาน"
ป้าใหญ่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ คางเชิดแทบจะชี้ขึ้นฟ้า
"เช่นนั้นขอแสดงความยินดีกับพี่สาวด้วย ไม่ทราบว่าเป็ตระกูลไหนในเมืองหรือ?"
"ตระกูลเหยียนในเมือง"
พ่อซ่งและแม่ซ่งพยักหน้าซ้ำๆ เพราะตระกูลเหยียนนี้ไม่ธรรมดา
"ว่าแต่พวกเ้าสองคนผัวเมีย ก็ควรจะคิดถึงเส้าเส้าบ้างนะ ตระกูลเหยียนมีพ่อบ้านคนหนึ่ง มีบุตรชายอยู่คนเดียว แม้สติปัญญาไม่สมประกอบ แต่ส่วนอื่นๆ..."
"ป้าใหญ่ ข้าไม่รีบ"
ป้าใหญ่เฉินยังพูดไม่ทันจบ ซ่งเส้าเส้าก็ปฏิเสธความหวังดีของป้าใหญ่เฉิน
"เ้าไม่รีบ? อ้อ เ้าคงยังรอเ้าเด็กตระกูลเส้านั่นอยู่กระมัง เ้ายังคิดจริงๆหรือ ว่าพอสอบติดจอหงวน เขาจะมาแต่งงานกับเ้า!"
ถึงป้าใหญ่เฉินจะปากร้าย แต่คำพูดนี้ก็ถูกต้อง
เส้าชิงหยวนจะไม่แต่งงานกับซ่งเส้าเส้าแน่นอน
ซ่งเส้าเส้าไม่พูดอะไร ตักปุ๋ยมูลหมูขึ้นมาหนึ่งพลั่ว ตอนหว่านก็โปรยให้มันสูงกว่าเดิมเล็กน้อย จึงมีเศษมูลปลิวไปตกลงบนตัวป้าใหญ่เฉินอย่างพอดิบพอดี
"ว๊าย!"
"โอ๊ย ป้าใหญ่ ขอโทษจริงๆ มือข้าสั่นไปหน่อย"
ซ่งเส้าเส้าพูดพลางเดินไปหาป้าใหญ่เฉิน พอไปถึงข้างๆ ก็แอบทำน้ำที่แม่ซ่งรินให้หกใส่ป้าใหญ่เฉิน โดนเศษมูลจนมันเหลว เปรอะเปื้อนยิ่งกว่าเดิม ซ้ำเติมอีกรอบ
"เ้า... เ้า... เ้า...!" ป้าใหญ่เฉินโกรธจนมือไม้สั่น
"พี่สะใภ้ เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้านก่อนเถิด" แม่ซ่งปรี่เข้ามาห้ามทัพ
ทว่าตอนนี้ป้าใหญ่เฉินโกรธจนแทบจะะเิ ไหนเลยมีอารมณ์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก นางส่งสายตาจิกกัดมองซ่งเส้าเส้าแล้ว "ฮึ่ม" คำหนึ่งก็รีบจากไป
รอจนป้าใหญ่เฉินจากไป พ่อซ่งและแม่ซ่งก็หัวเราะออกมา
"เ้าเด็กคนนี้" แม่ซ่งใช้นิ้วชี้เคาะหน้าผากเส้าเส้าอย่างเบามือ
"เส้าเส้า ครั้งหน้าอย่าทำเช่นนี้อีกนะ ยังไงป้าใหญ่ของเ้าก็เป็ผู้ใหญ่"
"เ้าค่ะ ท่านพ่อ" ซ่งเส้าเส้ายิ้มอย่างซุกซน
"มีเื่อะไรกัน เหตุใดหัวเราะอย่างสนุกสนานเช่นนี้"
พี่ชายซ่งกลับมาพอดี เขาหาแผ่นไม้มาได้เยอะทีเดียว ถึงแม้จะมีขนาดเล็กใหญ่ต่างกัน แต่เื่เล็กน้อยแบบนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับซ่งเส้าเส้าเลย
"พี่ชาย ท่านพลาดฉากใหญ่เสียแล้วล่ะ"
"ฉากใหญ่? ฉากอะไร?"
...
ซ่งเส้าเส้าเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้พี่ชายซ่งฟัง พี่ชายซ่งก็หัวเราะออกมา
"ป้าใหญ่นี่ ข้าก็หมั่นไส้นางมานานแล้ว ต้องยกนิ้วให้เส้าเส้าน้องหญิงข้าจริงๆ"
"ว่าแต่เส้าเส้า แผ่นไม้พวกนี้พอใช้ได้ไหม?"
ซ่งเส้าเส้าพลิกดู "ใช้ได้ คืนนี้พวกเรามีโต๊ะใหม่ใช้แล้ว แผ่นไม้เยอะขนาดนี้ เหลือทำโต๊ะเล็กๆ ไว้ออกไปตั้งร้านขายของด้วยก็ยังได้"
"มาเถอะ งั้นข้าช่วยเ้า"
พี่ชายซ่งช่วยซ่งเส้าเส้าทำโต๊ะ พ่อซ่งก็ออกไปทำงานรับจ้างต่อ แม่ซ่งก็ไปช่วยงานบ้านให้ตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน หาไข่ไก่ แป้งสาลี และของอื่นๆ มา
"พี่ชาย อยากไปเขาหลังบ้านไหม?"
"ไปเขาหลังบ้าน?" พี่ชายซ่งได้ยินคำว่า "เขาหลังบ้าน" ดวงตาก็เป็ประกายทันที
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้า
"เมื่อไหร่?"
"อีกไม่กี่วัน พี่ถิงถิง ลูกของป้าใหญ่จะแต่งงาน นั่นเป็โอกาสดีที่เราจะแอบไปเขาหลังบ้าน ตอนนั้นพ่อกับแม่ก็คงไม่มีกะจิตกะใจมาสนใจเราสองคน ป้าใหญ่กับครอบครัวก็คงไม่ทันสังเกตเขาหลังบ้านเช่นกัน"
พี่ชายซ่งพยักหน้า "ตกลง พอถึงเวลา เ้ามาเรียกข้าก็แล้วกัน"
...
ซ่งเส้าเส้ากับพี่ชายซ่งประกอบโต๊ะต่อ พวกเขาใช้กระดาษทรายขัดแผ่นไม้ให้เรียบก่อน เพื่อไม่ให้มีเสี้ยนไม้ จากนั้นก็เลื่อยแผ่นไม้ให้มีขนาดใกล้เคียงกัน
ไม่นานนัก โต๊ะก็ประกอบเสร็จ เก้าอี้ก็ทำไม่ยาก พี่ชายซ่งเคยทำงานที่ร้านช่างไม้มาก่อน รู้เื่พวกนี้อยู่บ้าง มีพี่ชายซ่งช่วย เก้าอี้ไม่กี่ตัวก็ทำเสร็จเรียบร้อย ไม้ที่เหลือก็พอดีจะทำโต๊ะเล็กๆ ไว้ตั้งร้านขายของได้อีกตัว
"เป็ไงน้องหญิง พี่ชายของเ้าก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้างใช่ไหมเล่า!" พี่ชายซ่งมองซ่งเส้าเส้าด้วยท่าทางภาคภูมิใจ
ซ่งเส้าเส้ายิ้มพลางพยักหน้ารับอย่างแรง "ใช่ ใช่ พี่ชายของข้ามีประโยชน์มาก"
"เชิญๆ เชิญทั้งสองท่านเข้ามา"
ขณะที่ซ่งเส้าเส้ากำลังพูดคุยกับพี่ชายอยู่นั้น พ่อและแม่ซ่งก็พาคนสองคนเข้ามา
ซ่งเส้าเส้าเหลียวหน้าไปมอง เอ๊ะ? นี่ไม่ใช่คนที่เจอบนเขาหลังบ้านวันนั้น... ลู่เฉินโม่หรอกหรือ!
369
