เย่เทียนเฉินใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่ได้พูดอะไร ท่าทีกลายเป็เ็าเดินไปหาเฉินหาวทีละก้าวๆ ลูกกะจ๊อกสามสิบกว่าคนกับห้าวจื่อที่มีฝีมือไม่ธรรมดาล้วนถูกเย่เทียนเฉินซัดหมอบไปหมดแล้ว เขาไม่ได้ใช้พลังพิเศษเพราะว่าไม่จำเป็ต้องใช้คนพวกนี้ยังไม่ถึงขั้นที่จำเป็ต้องใช้พลังพิเศษถึงจะเอาชนะได้
ความเหี้ยมหาญในตอนแรกของห้าวจื่อ ะโสูงเมตรกว่าและใช้พลังทั้งหมดซัดไปทางเย่เทียนเฉินกลับถูกเย่เทียนเฉินเตะกระเด็นในครั้งเดียว ตกมากระแทกพื้นจนลุกไม่ขึ้นไปครึ่งวันทำให้เฉินหาวใเจนเหงื่อเย็นๆ แตกท่วมตัว เขานึกไม่ถึงเลยว่าตัวตลกและเศษสวะแห่งเมืองหลวงอย่างเย่เทียนเฉินจะมีฝีมือแข็งแกร่งเช่นนี้ ลูกสมุนสามสิบกว่าคนที่ที่ถือกระบองเหล็กและมีด ไม่สามารถหยุดยั้งฝีเท้าของเขาได้เลยแม้แต่น้อย
ถึงแม้ว่าเย่เทียนเฉินจะไม่ได้ใช้พลังพิเศษ ก็ยังสามารถทำให้เย่เชี่ยนเหวินผู้เป็น้องปากอ้าตาค้างั้แ่เล็กจนโต เย่เชี่ยนเหวินรู้จักพี่ชายเป็อย่างดี ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ชายมีภาพลักษณ์ของคุณชายเสเพลต่อให้ภายหลังไปเป็ทหาร เป็ทหารหน่วยรบพิเศษและได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้มาจนมีฝีมือแข็งแกร่งขึ้นแต่เื่การใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีจัดการพวกลูกสมุนทั้งสามสิบกว่าคน เป็เื่ที่ไม่สามารถทำได้อีกทั้งตอนนี้เย่เชี่ยนเหวินรู้สึกว่าเย่เทียนเฉินพี่ชายของตนได้เปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็ไม่ว่าจะทำอะไรก็ล้วนปรากฏความแข็งกร้าว
“อย่าเข้ามานะ ถ้ากล้าเดินเข้ามาอีกก้าว ฉันจะยิงน้องสาวแกทิ้งซะ!”เฉินหาวใกลัวจนใบหน้าซีดขาว กลัวจนแทบฉี่รดกางเกง ควักปืนพกออกมาจากอกกดลงไปตรงขมับของเย่เชี่ยนเหวิน
“ปล่อยน้องสาวฉันซะ แล้วจะเหลือศพสวยๆ ไว้ให้แก” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองเฉินหาวอย่างเ็าไม่ได้เดินไปข้างหน้าอีก
“เหอะ ตลกน่า ตอนนี้เป็ฉันกำลังขู่แก ไม่ใช่แกขู่ฉันเข้าใจสถานการณ์ซะด้วย......” เฉินหาวเห็นว่าเย่เทียนเฉินหยุดลง ดูเหมือนว่าไม่กล้าเดินเข้ามาอีกก็รู้สึกว่าตราบใดที่เย่เชี่ยนเหวินอยู่ในกำมือของตนเย่เทียนเฉินก็จะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแน่
เย่เทียนเฉินมองเฉินหาวด้วยสายตาเ็าเ้าหมอนี่เป็เพียงคนที่ตายไปแล้วในสายตาของเขา กล้ามาลงมือกับน้องสาวเขา ต่อให้เป็เทพเ้าก็จะไม่ไว้ชีวิตการปกป้องคนสำคัญนั้นเป็เื่ที่ต้องทำ จะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายไม่ได้
“พี่ อย่าเข้ามา รีบไปซะ พี่...”เย่เชี่ยนเหวินน้ำตาคลอ พลางะโพูดกับเย่เทียนเฉินอย่างกระวนกระวาย
“ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ เธอจะไม่เป็อะไรแน่”เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เย่เชี่ยนเหวินมองเย่เทียนเฉินผู้เป็พี่ชายของตน น้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ั้แ่เล็กจนโต พี่ชายก็ล้วนแต่รักเธอเช่นนี้เพื่อเธอแล้วกระทั่งชีวิตตนเองก็ไม่สนใจ ต่อให้รู้ว่าเฉินหาวเป็ต่อเขาอยู่เย่เทียนเฉินก็ยังคงรุดหน้าไปอย่างห้าวหาญโดยไม่ยอมหันหลังกลับในสายตาของเขาน้องสาวคือหนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา
“ฮ่าๆ ๆ ๆ แม่งช่างเป็ความสัมพันธ์พี่น้องที่ลึกซึ้งดีจริงๆ เย่เทียนเฉินแกมันก็แค่เศษสวะ คุกเข่าให้ฉันซะคุกเข่า...” เฉินหาวหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง ะโลั่นใส่เย่เทียนเฉิน
“โชคชะตาของฉันเย่เทียนเฉินมีตัวเองเป็คนควบคุมมาแต่ไหนแต่ไรแม้แต่ฟ้าดินฉันยังไม่คุกเข่าให้ มดปลวกอย่างแกไม่คู่ควรหรอก” เย่เทียนเฉินเอ่ยอย่างไม่แยแส
โลกแห่งความวินาศเป็โลกที่โหดร้ายทารุณมาก ไม่มีใครช่วยเหลือคุณได้ นอกจากตัวคุณเองเท่านั้นถ้าหากว่าความสามารถของตัวเองไม่แข็งแกร่งพอก็เป็ได้แค่เพียงเนื้อปลาให้ผู้อื่นมากัดกิน จะอ้อนวอนทวยเทพหรือกราบไหว้ขอพร ก็สู้การเพิ่มพลังความสามารถของตัวเองเพื่อคิดหาทางอยู่รอดต่อไปไม่ได้
“แม่งเอ้ย ปากดีนักนะ ไปตายซะ!”
เฉินหาวเดือดดาล ไม่นึกว่าเย่เทียนเฉินจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาทั้งๆ ที่ตัวเขาเองมีปืนอยู่ในมือและจ่อไปยังเย่เชี่ยนเหวินหันปากกระบอกปืน แล้วลั่นไกออกไปในทันที
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น เย่เชี่ยนเหวินนิ่งอึ้ง น้ำตาพลันไหลออกมา นี่มันไม่ใช่แค่กระบองเหล็กหรือมีดดาบธรรมดาๆ ปืนไม่มีตา หากยิงโดนอวัยวะภายในโดยพื้นฐานแล้วต่างก็ไร้หนทางมีชีวิตอยู่ต่ออีก
วินาทีต่อมา เฉินหาวล้มลงไปนอนจมกองเื กลิ้งไปกลิ้งมาที่พื้นพลางส่งเสียงกรีดร้องโอดครวญลูกะุนัดนั้นไม่ได้ยิงถูกเย่เทียนเฉิน แต่ดีดกลับไปถูกเขาสียเอง
แท้จริงแล้ว เย่เทียนเฉินอยากจะยั่วโมโหให้เฉินหาวยิงปืนมาที่ตัวเอง ในวินาทีที่เฉินหาวลั่นไกเย่เทียนเฉินก็ยื่นมือขวาของตนเองออกไป รวบรวมพลังพิเศษทั้งหมดไว้ที่กลางฝ่ามือข้างขวาสร้างเป็ม่านแสงที่คนธรรมดามองไม่เห็น สะท้อนลูกะุกลับไปโดนเข้าที่ไหล่ซ้ายของเฉินหาว
“น้องไม่เป็ไรใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินเดินไปถึงข้างกายของเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็น้อง แก้เชือกที่มัดอยู่บนตัวของเธอออกถามอยางเป็ห่วง
“ไม่เป็ไร พี่ พี่...” เย่เชี่ยนเหวินมองเย่เทียนเฉินผู้เป็พี่ชายราวกับมองมนุษย์ต่างดาวเดิมทีการที่เย่เทียนเฉินมีฝีมือแข็งแกร่งเช่นนี้ก็ทำให้เธอแปลกใจมากแล้วคิดไม่ถึงว่าแม้แต่ปืนก็ทำร้ายพี่ชายไม่ได้ ทำให้เย่เชี่ยนเหวินรู้สึกยากจะเชื่อ
“ไปกันเถอะ พวกเราไปจากที่นี่กัน มันอันตรายเกินไป!”
เย่เทียนเฉินพูดขัดคำพูดของเย่เชี่ยนเหวิน แล้วจูงมือของน้องสาววิ่งออกไปจากโรงงานร้างส่วนเฉินหาวและเหล่าลูกสมุนต่างนอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น ก่อนที่จะออกมาเย่เทียนเฉินก็ได้ใช้มือตบลงไปที่ศีรษะของเฉินหาวครั้งหนึ่ง
ในนาทีที่เย่เทียนเฉินพาเย่เชี่ยนเหวินวิ่งออกไปจากโรงงานร้างเฉินหาวก็ตายไปโดยที่มีเืไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด เมื่อสักครู่ตอนที่เย่เทียนเฉินตบศีรษะของเฉินหาวก็อัดพลังพิเศษเข้าไปทำลายเซลล์สมองของเฉินหาว ตายอย่างไม่เป็ธรรมชาติ
เดิมทีตอนที่เย่เทียนเฉินอยู่ระหว่างการเดินทางมาก็มีความคิดฆ่าฟันรุนแรงแล้วเฉินหาวกล้าลักพาตัวน้องสาวของเขา สมควรต้องตาย เพียงแต่ว่าต่อหน้าเย่เชี่ยนเหวินของสาวของตนเย่เทียนเฉินไม่อยากฆ่าคน เพราะไม่้าให้น้องสาวรู้สึกหวาดกลัวดังนั้นจึงใช้วิธีเช่นนี้จบชีวิตของเฉินหาว กล้ามาลงมือกับคนสำคัญของเขาก็จำเป็ต้องตาย
“พี่...พี่ ทำไมพี่ถึงได้เก่งขนาดนี้กัน?” ขณะที่นั่งรถแท็กซี่ เย่เชี่ยนเหวินก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยเป็อย่างมาก
“ฮ่าๆ ได้เรียนมาจากในกองทัพน่ะ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆช่างมันเถอะ ถ้าหากว่าเธอชอบพี่สามารถสอนศิลปะการต่อสู้ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรงให้เธอได้บางส่วนนะ”เย่เทียนเฉินกล่าวพร้อมกับหัวเราะ
“ไม่ใช่ล่ะมั้ง ขนาดลูกปืนก็หลบได้ จะเจ๋งเกินไปไหม?”
ภาพที่เฉินหาวยิงปืนใส่เย่เทียนเฉินเมื่อสักครู่นี้ ยังฉายซ้ำๆ อยู่ในสมองของเย่เชี่ยนเหวินั้แ่ต้นจนจบเดิมทีเธอคิดว่าเย่เทียนเฉินผู้เป็พี่หากว่าไม่ตายก็ต้องาเ็สาหัส จึงเสียใจจนน้ำตาไหลออกมาเป็สายใครจะรู้ว่าใน่เวลาที่รอเธอมีปฏิกิริยา คนที่ล้มลงไปนอนจมกองเืกลับเป็เฉินหาวเขาถูกลูกะุยิงโดนไหล่ซ้าย นอนโอดครวญอย่างเ็ปอยู่บนพื้น
เฉินหาวยิงปืนใส่พี่ชายของตนชัดๆ แถมในมือของเย่เทียนเฉินก็ไม่ได้มีปืนอยู่แล้วทำไมเฉินหาวถึงถูกลูกะุยิงได้ล่ะ? เย่เชี่ยนเหวินรู้สึกคิดไม่ออกจริงๆ
“งงอะไร เมื่อกี้เธอไม่ได้มองปืนของเฉินหาวให้ละเอียดๆ เหรอ?มันเป็ปืนเลียนแบบ ตอนที่มันยิงปืนก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นกลายเป็ว่ายิงตัวเองไป เธอคิดว่าพี่หลบลูกปืนได้จริงๆ เหรอไง?” เย่เทียนเฉินแสร้งทำเป็อับจนคำพูด กล่าวพลางมองน้องสาวแล้วสั่นศีรษะ
“เอ๋? เป็แบบนี้นี่เอง พี่นี่มันอันตรายมากเลยนะ ทำไมพี่โง่อย่างนี้ รู้ทั้งรู้ว่าอันตรายก็ยังจะมาอีก!” เย่เชี่ยนเหวินทำปากจู๋พูดพร้อมกับมองไปยังพี่ชายอย่างรู้สึกซาบซึ้ง
“พี่เป็พี่ของเธอนะ เธอมีอันตรายพี่จะไม่ไปช่วยได้ไง? ไม่ต้องคิดมากแล้ว สรุปว่าถ้ามีพี่อยู่จะไม่มีใครมาทำร้ายเธอได้!” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เย่เชี่ยนเหวินกอดแขนเย่เทียนเฉินพี่ชายของตนอย่างรู้สึกซาบซึ้งรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก หากมีพี่ชายที่รักและคอยปกป้องตนเองเช่นนี้ เด็กผู้หญิงที่ไหนจะไม่มีความสุขอีก?
แต่เย่เชี่ยนเหวินไม่รู้เลยว่าเฉินหาวตายไปแล้ว หลังจากที่เย่เทียนเฉินนั่งลงแล้วตบศีรษะของเฉินหาวก็ได้อัดพลังพิเศษของตนเข้าไปด้วย ทำให้เืไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดจนตายนี่เป็จุดจบที่เฉินหาวสมควรได้รับ สำหรับคนที่กล้ามารบกวนชีวิตอันสงบสุขของตนกล้ามาลงมือกับครอบครัวของตน เย่เทียนเฉินจะไม่เกรงใจเด็ดขาด ครอบครัวของฉันใครกล้ามาสร้างความอัปยศให้ ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
“จริงสิพี่ ตอนนี้พี่กับตระกูลฉีก็ถอนหมั้นกันแล้วมีใครในใจอยู่รึเปล่า?” เย่เชี่ยนเหวินถามยิ้มๆอย่างแก่แดด
“ยัยเด็กคนนี้นี่ วันๆ ไม่ตั้งใจเรียน สนใจเื่นี้ทำไมกัน? หรือว่าเธอรีบกว่าพี่ อยากจะหาคู่ชีวิตเร็วๆ ?”เย่เทียนเฉินกล่าวพลางยิ้มล้อเลียน
“ใคร ใครเขารีบกันล่ะ หนูไม่รีบหรอก แม่ต่างหากที่รีบอยากจะอุ้มหลานเร็วๆ” เย่เชี่ยนเหวินหน้าแดง ถลึงตามองเย่เทียนเฉิน
เมื่อเย่เทียนเฉินได้ยินคำพูดของน้องสาว ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่งความอกตัญญูมีอยู่หลายข้อ แต่ที่สาหัสที่สุดคือการไม่มีทายาท ตัวเองอายุยี่สิบปีแล้วเดิมทีเย่หงสองสามีภรรยากว่าจะคลอดเย่เทียนเฉินก็ค่อนข้างช้า รวมกับหลัวเยี่ยนเป็แม่เป็แม่บ้านเต็มเวลาย่อมอยากจะเห็นลูกชายแต่งงาน มีหลานให้อุ้มไวๆ นี่เป็เื่ที่ปกติธรรมดามาก
เพียงแต่ว่าเย่เทียนเฉินยังไม่มีใครอยู่ในใจจริงๆ แม้จะกล่าวว่าผู้หญิงที่เขาพบเจอมีจำนวนไม่น้อยแต่กลับไม่มีสักคนเดียวที่มีความรู้สึกดีๆ กับเขา อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มี
“เื่ของพรหมลิขิตมันบังคับกันไม่ได้หรอก ไว้ค่อยว่ากันเถอะ!”
“พี่ จริงๆ แม่ก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรพี่หรอกนะแม่แค่กลัวว่าพี่ถูกทำร้ายกลายเป็ปมในใจ จนสูญเสียความมั่นใจกับผู้หญิงดีๆ ถ้าหากว่าไม่ได้แต่งงานไปชั่วชีวิต หรือว่ากลายเป็คนจิตใจอ่อนแอไปตระกูลเย่ของพวกเราก็คง...” เย่เชี่ยนเหวินทำปากจู๋พลางกล่าว
ในที่สุดเย่เทียนเฉียนก็เข้าใจสักที เป็เพราะแม่กลัวว่าเื่ของตระกูลหลิ่วและเื่การถอนหมั้นของตระกูลฉีจะทำให้ตนไม่สนใจหรืออาจกีดกันผู้หญิง ดังนั้นจึงอยากจะเร่งรัดให้ตนเองรีบแต่งงาน
“ไม่ได้ร้ายแรงแบบที่เธอกับแม่คิดขนาดนั้นหรอกพี่ยังเป็ผู้ชายปกติคนหนึ่ง ก็แค่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของพี่เต้นแรงก็เท่านั้นอีกอย่าง ต่อไปนี้เธอก็เรียนหนังสืออย่างสบายใจไปซะ วันๆ อย่าเอาแต่ผสมโรงกับแม่เื่นี้อีกเข้าใจไหม?” เย่เทียนเฉินแสร้งทำเป็มองน้องสาวด้วยความโกรธหากแม่และน้องสาวยืนอยู่บนเส้นทางสายเดียวกันล่ะก็ จากนี้ไปเขากลับถึงบ้านก็เป็ไปได้ว่าต้องพบกับสถานการณ์อันน่าสังเวชที่วันๆถูกบีบบังคับให้แต่งงานแน่
“หนูไม่ได้เป็แบบนั้นสักหน่อย แม่บอกว่าให้หนูจับตาดูผู้หญิงที่อยู่รอบๆตัวพี่ตลอดเวลา ถ้ามีคนที่เหมาะสม ก็ให้ไปรายงานแม่ ถึงตอนนั้นแม่กับหนูจะเป็คนตรวจสอบกันเองอีกครั้งจะไม่ปล่อยให้พี่ไปหามามั่วๆ มาจากข้างนอกหรอก” เย่เชี่ยนเหวินพูดด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด
เย่เทียนเฉินรู้สึกหมดคำพูด ตนเองเพิ่งจะอายุยี่สิบกระนั้นแม่ก็แทบรอไม่ไหวที่จะแต่งลูกสะใภ้เข้าบ้านและอุ้มหลาน จึงทำให้เย่เทียนเฉินอธิษฐานในใจอย่างอดไม่ได้ว่า ‘ผู้หญิงในฝัน ขอเธออย่ามาปรากฏตัวในเร็วๆ นี้เลยพี่เพิ่งจะอายุยี่สิบ ชีวิตคนโสดเพิ่งจะเริ่มต้นเอง......’
12K
