Another World Fantasy

        วันรุ่งขึ้น ผมตื่นมาทำกิจวัตรประจำวันในช่วงเช้าเหมือนเดิมจนเสร็จแล้วทำการแต่งตัวให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินลงบันไดไปที่ชั้นล่างของกิลด์นักผจญภัยซึ่งเป็นชั้นที่มีผู้เล่นกับ npc สอบถามรายละเอียดของเควสจากพนักงานหรือนั่งพูดคุยกันที่โต๊ะไม้

        ผมเดินลงบันไดจนมาถึงชั้นแรกแล้วเดินต่อไปตรงทางที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อรับเงินที่ได้จากการขายศพของมอนสเตอร์ โดยพนักงานในกิลด์นั้นเป็นคนที่มอบเงินตอบแทนจากการขายให้กับผม

        "ผมมารับเงินครับ"

        "สวัสดีครับ มีมอนสเตอร์คือเสือเขี้ยวยาว 20 ตัวกับคร็อกคูดา 36 ตัว รวมกันทั้งหมดเป็นเงิน 14 เหรียญเงินโดยที่การกิลด์ได้ทำการเพิ่มโบนัสพิเศษรวมไปด้วยเเล้วนะครับ"

        โอ้~~~! ตั้ง 14 เหรียญเงินเลย เยอะเหมือนกันนะเนี่ย...!

        "ขอบคุณครับ ผมไปก่อนล่ะ"

        "ครับ ขอให้โชคดีครับ"

        จากนั้นผมออกจากกิลด์แล้วเเวะไปที่ร้านขายอาวุธเพื่อซื้อดาบกับอุปกรณ์ใหม่ซึ่งเป็นเซ็ตชุดเกราะที่มีสีเทาเงางามและเข้ากับสีของดาบที่ผมได้เข้ามาดูในร้านไว้แล้วตั้งแต่เมื่อวานที่มาถึงเมืองนี้

        หลังจากที่ผมได้ใส่อาวุธและชุดเกราะใหม่ทั้งตัวแล้วขอเช็คสเตตัสสักหน่อยล่ะกัน

        ☼ ตัวละคร

        ► ชื่อ : เอมเมอร์ เลเวล : 55                

        ► อาชีพ : ฟรีเเลนเซอร์

        ► เลือด : 1,100 มานา : 1,100                  

        ► พลังโจมตีกายภาพ : 60 + 100                     

        ► ป้องกันกายภาพ : 60 + 70               

        ► พลังโจมตีเวทย์ : 60                           

        ► ป้องกันเวทย์ : 60 +  35                   

        ► ความแข็งแกร่ง : 60                        

        ► ความเร็ว : 60 + 10                           

        ► ความแม่นยำ : 60                             

        ► ความอึด : 60                               

        ► ปัญญา : 60                             

        ►  โชค : 60 +                  

        ► ค่าประสบการณ์เลเวลต่อไป : 945120

        ► หลอดค่าประสบการณ์ : 14%             

        ► ค่าสตามิน่า :  100%

        ► อุปกรณ์สวมใส่ :  

        ๏ ดาบเหล็กเทา

        ► พลังโจมตีทางกายภาพ : 50 x 2 เล่ม

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ๏ เกราะเหล็กเทา

        ► ป้องกันกายภาพ : 15

        ► ป้องกันเวทย์ : 10

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ๏ รองเท้าเหล็กเทา

        ► ป้องกันกายภาพ : 10

        ► ป้องกันเวทย์ : 5

        ► เพิ่มความเร็ว : 10

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ๏ หมวกเหล็กเทา

        ► ป้องกันกายภาพ : 10

        ► ป้องกันเวทย์ : 5

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ๏ ปลอกเหล็กเทา

        ► ป้องกันกายภาพ : 10

        ► ป้องกันเวทย์ : 5

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ๏ เข็มขัดเหล็กเทา

        ► ป้องกันกายภาพ : 10

        ► ป้องกันเวทย์ : 5

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ๏ กางเกงเหล็กเทา

        ► ป้องกันกายภาพ : 15

        ► ป้องกันเวทย์ : 10

        ► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี

        ► สกิล : ๏ สะสมพลังโจมตี(ระดับกลาง 1) , ๏ เร่งความเร็ว(ระดับต้น 5) , ๏ บรรเทาความเจ็บปวด(ระดับต้น 3)

        ► สกิลติดตัว : ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 30% , ค่าความชำนาญใช้สกิลเพิ่มขึ้น 30% , ค่าความแข็งแกร่ง 30%

        ► ฉายา :  ก็อบลินสเลเยอร์ , แวร์วูฟสเลเยอร์ , ผู้พิชิตดันเจี้ยน E 

        ผมดูสเตตัสแล้วรู้สึกว่าพอเลเวลขึ้นมาเกิน 50 แล้วดูเหมือนว่าอาวุธกับพวกชุดเกราะจะพวกค่าสเตตัสเพิ่มมาเป็นเท่าตัว ซึ่งในอนาคตนั้นดูท่าทางเวลาที่ฟันมอนสเตอร์แล้วคงมีดาเมจเด้งขึ้นเป็นล้าน ก็ไม่คงไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่หรอก

        จากที่ผมกำลังไล่ดูค่าสเตตัสนั้นผมเห็นชื่อสกิลบรรเทาความเจ็บปวดแล้วคิดว่ามันน่าจะเป็นสกิลที่ใช้เปิดใช้งาน เพื่อลดดาเมจที่ได้รับจากการโจมตีลง 30% ล่ะนะ อาชีพเริ่มต้นฟรีเเลนเซอร์นี้มีเวลาใช้งานและคูลดาวน์กับเปอร์เซ็นของสกิลเท่าๆกัน ซึ่งไม่แปลกใจว่าทำไมหลายๆคนถึงรีบเปลี่ยนจากอาชีพนี้แล้วไปเล่นอาชีพอื่นล่ะนะ

        ดังนั้นผมจำเป็นต้องรีบอัพเลเวลให้ถึง 100 ก่อนแล้วจากนั้นค่อยหาวิธีอัพเกรดอาวุธกับพวกอุปกรณ์ให้เร็วที่สุด ซึ่งก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้นในทวีปนี้ ถ้าไม่อย่างงั้นมันอาจจะทำให้พลาดโอกาสที่ผมจะได้ตบบอสในช่วงอีเว้นท์พิเศษ เพราะฉะนั้นรีบๆมุ่งหน้าลงไปเมือง 'เปตราท์' เพิื่อไปฟาร์มเลเวลในดันเร็วๆ และสุดท้ายก่อนที่จะออกจากเมืองนั้นผมได้ทำการซื้อโพชั่นมากักตุนไว้ในจำนวน 10 ขวด แล้วจึงรีบเดินทางไปที่เมืองทางใต้โดยเร็วที่สุด

ตอนนี้ผมพยายามวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้โดยที่ไม่สนใจทิวทัศน์รอบๆ รวมถึงคนที่กำลังเดินทางผ่านผมไปข้างหลัง ซึ่งในขณะผมวิ่งไปแล้วประมาณ 1 ชั่วโมงนั้นผมได้ลองเช็คค่าสตามิน่าดูแล้วมันลดลงไปเพียงแค่ 8% แสดงว่าผมน่าจะต้องใช้เวลาในการวิ่งประมาณ 2 วัน จึงจะถึงเมืองที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ซึ่งถ้าวัดจากระยะทางในแผนที่

        จู่ๆมีกลุ่มคนนั้นกำลังยืนขวางผมไว้อยู่....! ถ้ามันมายืนจำนวนแค่ 1 ปาร์ตี้หรือ 2 ปาร์ตี้ก็ดีสิ แต่นี่เล่นยืนด้วยกันเกือบ 30 คน ดูแล้วเหมือนปาร์ตี้ใหญ่ๆที่สำหรับเอาไว้ลงเรดบอสได้เลยนะเนี่ย ทุกคนยืนอยู่ตรงนั้นมองมาทางผมในขณะที่ผมนั้นกำลังวิ่งไปหาพวกเขาอยู่....

ผมวิ่งไปเรื่อยๆแล้วรู้สึกเหมือนว่าคุ้นหน้าใครสักคนในกลุ่มนั้นจัง อ้อ...! ลุงพังก์คนนั้นคนที่เมื่อวานเดินเข้ามาหาผมที่หน้าเคาน์เตอร์กิลแล้วทำท่าอวดเบ่งใส่ผมด้วยนี่ สงสัยคงอยากพาเพื่อนมาต้อนรับผมเข้าร่วมกลุ่มด้วยล่ะมั้ง แต่ว่าไม่ค่อยมีเวลาด้วยนี่สิ ถ้างั้นทักทายตอนที่กำลังวิ่งไปด้วยก็แล้วกัน

ผมวิ่งไปใกล้ๆพวกเขาแล้วจากนั้นก็ยกมือขึ้นเพื่อทักทายพวกเขาไปและกะว่าจะวิ่งผ่านช่องว่างที่พวกเขากำลังยืนเกาะกลุ่มกันอยู่

        "สวัสดีคร้าบบบบ!"

        "เฮ้ย!! หยุด!!"

        ลุงพังค์นั่นตะโกนเรียกผมให้หยุดวิ่งแล้วจากนั้นเดินมาบังทางข้างหน้าที่ผมกำลังจะไปเมือง 'เปตราท์' ไว้

        อืม....! ไม่ค่อยมีเวลาด้วยสิ แค่เดินทางมาตรงจุดนี้ก็ล่อไปเกือบ 10 วันแล้ว พอคิดแบบนี้แล้วมันทำให้ผมเริ่มรู้สึกหัวเสียขึ้นมานิดหน่อยแฮะ...!

        "ผมต้องรีบไปเมืองทางใต้ ขอทางผมหน่อยได้มั้ยครับ"

        "เอ็ง....เมื่อวานทำตรูหน้าแหกสาแหรกขาดเลยนะ"

        เดี๋ยว....คุณลุงมาหาเรื่องผมเองนี่....!

        เฮ้อ...ทำไมซื้อล็อตเตอรี่ไม่ถูกแบบนี้ว้าาาาาาาา!! ผมนึกไว้แล้วเชียวว่าไอ้ลุงนี้มันต้องมาเอาคืนเรื่องเมื่อวานจริงๆด้วย ผู้ชายขี้ตื๊อนี่น่ารำคาญจริงๆ

        "ผมขอโทษละกันนะลุงพังก์ ถือว่าเห็นแก่หน้าเด็กคนนี้ด้วยเถอะ"

        "เฮ้ย!! เรียกใครว่าลุงพังก์วะ?"

        ดูเหมือนลุงแกไม่สบอารมณ์ที่ผมเรียกแกว่าลุงพังก์ซึ่งตัวผมเองนั้นไม่เข้าใจเหมือนกัน ทั้งๆที่ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนมีมารยาทดีนะ แต่แล้วทำไมแต่ละคนถึงดูเหมือนไม่ค่อยพอใจในตัวผมสักเท่าไหร่เลย....แย่จริงๆ

        "ลุงต้องการอะไรจากผมเหรอ ถึงมาดักรอหลายคนเลยครับ...?"

        ผมแกล้งทำตีมึนด้วยหน้าตาไร้เดียงสา รอดูว่าพวกนี้มันต้องการอะไรก่อน

        "หืมมมมม กลัวเหรอ ฮ่าๆๆๆ ทีิตอนอยู่ในกิลด์ทำเป็นอวดเก่ง"

        "ฮ่าๆๆๆ เด็กมันขี้แยว่ะ"

        "ดูดิๆ ฮ่าๆๆ"

        หืม.....! ผมชักรู้สึกหัวเสียที่โดนดูถูกสุดๆแล้วล่ะนะ....เพราะฉะนั้นขอฆ่าไอ้ลุงพังก์นี่ก่อนเลยแล้วกัน

        ถ้าหากจำเป็นต้องมีเรื่องกับพวกลุงพังก์นี่ผมนั้นยังรู้สึกเสียดายชุดเกราะกับอาวุธใหม่อยู่ เพราะว่าไม่อยากให้มันเสียหายก่อนที่ผมต้องลงไปฟาร์มในดันเจี้ยนซึ่งไม่รู้ว่ามันจะพังระหว่างที่กำลังฟาร์มในดันเจี้ยนรึเปล่า ช่างมันเถอะ...เดี๋ยวค่าซ่อมค่อยเอาจากพวกนี้จากนั้นผมค่อยเอาอาวุธกับชุดเกราะไปซ่อมที่เมืองข้างหน้าก็แล้วกัน

        จากนั้นผมก็ชักดาบออกมาทั้ง 2 ข้างแล้วใช้ดาบมือขวาฟันเข้าไปที่คอของลุงพังก์นั่น

        *ได้รับความเสียหายเกินขีดจำกัด

        *คุณเสียชีวิต

        "เฮ้ย!! คุณโมฮีตายแล้ว"

        "ไอ้เด็กนี่เอาจริงว่ะ...!"

        ไอ้ลุงพังก์ทำตัวอวดเบ่งจนน่าหมั่นไส้ ตายๆไปก็ดีแล้วไอ้ลุงนี่! จากนั้นผมเริ่มวิ่งเข้าไปฟันพวกของลุงพังก์นั่นทีละคนๆ

        "พูจิ!! กินให้เรียบทุกคนเลย!!"

        "♪~ พูๆ พูๆ ~♪"

        "เฮ้ย!! ฆ่าไอ้เด็กเวรนี่เร็ว!!"

        "โอ้วววววว!!"

        "ฆ่ามันนนนนนนน!!"

        อื้อฮือ~~~~! ดูเลือดร้อนกันจริงๆเลยแต่ละคน ยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

        ผมเริ่มไล่ฟันทีละคนๆ ซึ่งถ้าคนไหนที่มีสภาพใกล้ตายผมก็ให้พูจินั้นกินเข้าไป เอาจริงๆรู้สึกใจสั่นเหมือนกันนะที่ได้สู้กับคนอื่นในเกมส์นี้เป็นครั้งแรก บางคนดูแล้วเหมือนพอมีวิชาดาบหรือศิลปะต่อสู้ติดตัวอยู่บ้าง แต่ยังไงพวกเค้าก็สู้กับผมที่ร่ำเรียนมาจากปรมาจารย์ดาบทุกวันไม่ได้อยู่ดีเพราะดีกรีมันต่างกัน

        มีผู้เล่นบางคนที่เดินทางผ่านมาทางนี้แล้วเห็นผมกับพูจิกำลังไล่ฆ่าล้างบางพวกปาร์ตี้ของลุงพังก์นั่นทีละคนๆ แล้วเอาไปโพสต์ในบอร์ดของเว็บไซต์เกมส์ AWF และอัดคลิปวิดีโอไปลงที่เว็บไซต์ต่างๆ จากนั้นทำการแชร์ต่อกันไปเรื่อยๆจนทำให้หลายๆคนรู้จักผมไปทั่วโลก โดยหัวข้อวิดีโอนั้นคือ 'เทพปิศาจM กลับมาแล้ว'

        เฮ้อ.....! ปัญหาเข้ามาไม่ขาดสายแน่ เงินแสนเหรียญจะเก็บทันก่อน 1 ปีรึเปล่าตรู....ซวยจริงๆ!

**********************************************************************************************