เหอจิ่วเหนียงถอยออกไปเงียบ ๆ และมุ่งความสนใจกับภารกิจของตนต่อ นางเดินตามทางไปเรื่อย ๆ กระทั่งเจอห้องเซียงฝางห้องหนึ่งที่ต่างไปจากห้องอื่น ภายในมีการตกแต่งหรูหราโดดเด่น หากคาดไม่ผิดห้องนี้คงเป็ห้องของแม่เล้าผู้นั้น
ในห้องไม่มีคนอยู่ เหอจิ่วเหนียงจึงไม่รีบร้อน เดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ค้นเอาของมีค่าไปได้ไม่น้อย
ตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงมีสิบกว่าใบ อีกทั้งเครื่องประดับ เงินและทอง หญิงสาวกวาดทุกอย่างลงในห้วงมิติอย่างไม่เกรงใจ
เดิมทีการมาในครั้งนี้เหอจิ่วเหนียงเพียงตั้งใจจะสั่งสอนแม่เล้าคนเก่งสักหน่อย เตือนให้นางอย่าคิดหาเื่คนตระกูลลู่ แต่ตอนนี้นางคิดว่าไม่จำเป็ต้องสั่งสอนแล้ว
การสั่งสอนที่ใหญ่หลวงที่สุดสำหรับคนละโมบโลภในเงินทองก็คือ การกวาดเอาทรัพย์สินทั้งหมดของมันไปซะ!
เหอจิ่วเหนียงยิ้มสะใจก่อนจะเดินออกจากห้อง และเตรียมกลับทางเดิม
ทว่า…
ทันทีที่เปิดประตู นางก็ได้ยินเสียงะโลั่นด้วยความร้อนรนจากห้องข้าง ๆ
“นายท่าน! แย่แล้วขอรับ! มีผู้ลี้ภัยปีนกำแพงเมืองทางทิศตะวันตกเข้ามาได้คนหนึ่งขอรับ! ตอนนี้ทางตะวันตกโกลาหลมาก คนที่ประจำการอยู่ตรงนั้นเกรงว่าจะรับมือไม่ไหวแล้วขอรับ!”
เหอจิ่วเหนียงได้ยินดังนั้นก็ใมาก และตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าต้องรีบจบภารกิจให้เร็วที่สุด ทันใดนั้นนางจึงไปวางเพลิงด้านหลังหอคณิกาแห่งนี้ไม่รอช้าก่อนจะหลบหนีไป
ระหว่างทางกลับเหอจิ่วเหนียงเห็นสถานการณ์ความโกลาหลในเมืองแล้ว มีทหารถือคบเพลิงเดินตรวจตราทั่วทั้งเมือง เพื่อตามหาตัวผู้ลี้ภัยที่แอบเข้าเมืองคนนั้น
ทันทีที่มาถึงที่พักของตระกูลลู่ หญิงสาวรีบพุ่งพรวดเข้าไปหาลู่จิ้งซวนโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“พี่ใหญ่ รีบปลุกทุกคนเร็วเข้า ตอนนี้ผู้ลี้ภัยข้างนอกเริ่มก่อความวุ่นวายแล้ว ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป เราจะไปที่ประตูเมืองทิศเหนือกัน ประตูน่าจะเปิดก่อนเวลา พวกเราจะใช้โอกาสตอนนั้นออกไปจากที่นี่กันเ้าค่ะ!”
ผู้ลี้ภัยไม่มีทางก่อความวุ่นวายเพียงแค่คนสองคนแน่นอน สามารถคิดการใหญ่เช่นนี้ได้จะต้องร่วมมือกันเป็กลุ่ม คนผู้นั้นปีนกำแพงเมืองทางทิศตะวันตกเข้ามา เป็ไปได้สูงว่าจะเข้ามาเปิดประตูเมืองทิศใต้ เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้ตระกูลลู่จะเอาชีวิตรอดได้ แต่ทรัพย์สินเงินทอง เสบียงอาหารคงมิวายถูกปล้นจนสิ้นเนื้อประดาตัวแน่
ลู่จิ้งซวนที่นั่งสัปหงกได้ยินข่าว อาการง่วงงุนก็หายเป็ปลิดทิ้ง แม้เหอจิ่วเหนียงจะไม่ได้อธิบายมากไปกว่านี้ และไม่รู้ว่าน้องสะใภ้รู้เื่นี้ได้อย่างไร แต่เขาก็เชื่อนาง พลันนั้นจึงรีบไปปลุกเหล่าบุรุษ
เหอจิ่วเหนียงมีหน้าที่ปลุกเหล่าสตรี เด็กโตก็ให้ผู้เป็แม่ปลุก ส่วนเด็กเล็กให้อุ้มไป จากนั้นทั้งคณะก็มุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศเหนือด้วยความตื่นตระหนก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดจู่ ๆ ถึงวุ่นวายเช่นนี้ล่ะ?”
ผู้เฒ่าลู่ยังคงมึนงง เดินไปได้ไม่ไกลก็หันมาถามเหอจิ่วเหนียง
“ข้าก็ไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัดเ้าค่ะ ข้าไปทำกิจส่วนตัวแล้วได้ยินว่าผู้ลี้ภัยข้างนอกปีนกำแพงเมืองเข้ามา แถมยังออกปล้นตามบ้านเรือน ข้าเลยรีบกลับมาปลุกทุกคนนี่แหละเ้าค่ะ”
เหอจิ่วเหนียงคิดคำแก้ตัวเอาไว้แล้ว อย่างไรเสียก็ใช้ประโยชน์จากข้ออ้าง ‘ออกไปทำกิจส่วนตัว’ อีกสักหน่อยก็แล้วกัน
ยากนักที่นางซุนจะไม่พูดอะไร ยางนี้ในใจนางรู้สึกว่าสะใภ้สามโชคดีจริง ๆ เวลากลางดึกเช่นนี้์ยังดลบันดาลให้นางรับรู้ว่ามีอันตราย ส่งผลให้ทุกคนในครอบครัวมีเวลาหนีภัย นับว่าเป็การเอาตัวรอดในสถานการณ์อันตรายได้อีกครั้ง
เมืองเฉียนโจวกว้างใหญ่ไพศาล ทุกคนเร่งฝีเท้าด้วยความตื่นตระหนก จากประตูเมืองทิศใต้มุ่งสู่ประตูเมืองทิศเหนือใช้เวลาไปกว่าชั่วยามครึ่ง ขณะนี้ผู้ลี้ภัยเ่าั้ไม่ได้มุ่งหน้ามาทางนี้ ดังนั้นจึงนับว่าปลอดภัย
ทหารเฝ้าประตูเมืองเห็นความแตกตื่นของคนกลุ่มนี้ก็คิดว่ามีสัตว์ป่าดุร้ายใดกำลังไล่ตามหลังอยู่ จึงเข้าไปขวางแล้วไถ่ถาม “กลางดึกเช่นนี้พวกเ้าวิ่งหนีอะไรกัน เหตุใดไม่หลับไม่นอน?”
“ใต้เท้า เกิดเื่ใหญ่แล้ว!”
เหอจิ่วเหนียงเป็คนร้องบอก นางทำท่าทางหวาดกลัวอย่างยิ่ง “ประตูเมืองทิศใต้กับประตูเมืองทิศตะวันตกมีผู้ลี้ภัยบุกเข้ามาแล้วเ้าค่ะ ตอนนี้สถานการณ์ในเมืองวุ่นวายไปหมด ครอบครัวของข้าปักหลักพักผ่อนกันอยู่ที่ประตูเมืองทิศใต้ พอเห็นคนพวกนั้นก่อจลาจลก็เลยพากันหนีมาที่นี่ โปรดใต้เท้าสงสารพวกเราด้วย เปิดทางให้พวกเราเถอะนะเ้าคะ”
ขณะบอกกล่าวเหอจิ่วเหนียงนำเงินห้าตำลึงยัดใส่มืออีกฝ่ายด้วย ทหารเหลือบมองเงินในมือ ในใจครุ่นคิด …คนที่ควักเงินมากขนาดนี้ออกมาได้ตามใจชอบต้องไม่ใช่ผู้ลี้ภัยธรรมดาแน่นอน คงเป็พวกคหบดีในหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีกำลังพาคนหนีเป็ขบวนเช่นนี้แน่
“เกิดเหตุจลาจลที่ประตูเมืองทิศใต้หรือ นี่มันเื่อะไรกันแน่!?”
ทหารได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจทันที หากเื่ใหญ่โตละก็การจัดการคงยุ่งยากจนแทบรับไม่ไหวแน่
ทหารอีกนายหนึ่งพูดขึ้น “ไม่ว่าจะเกิดเื่วุ่นวายเพียงใดพวกเราก็ควรรอคนมารายงานก่อน จะตื่นตูมไม่ได้เด็ดขาด!”
ทหารคนแรกกล่าว “เช่นนั้นพวกเ้าก็หาที่นั่งพักกันก่อนเถอะ อย่ามาเกะกะขวางพวกข้า”
ทหารเฝ้าประตูเมืองได้รับผลประโยชน์แล้ว และตอนนี้ยังมีเื่ให้กลุ้มใจ จึงี้เีจะวุ่นวายกับชาวบ้านกลุ่มนี้ คนตระกูลลู่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
มีบางคนตาแหลมเห็นเหอจิ่วเหนียงจ่ายเงินถึงห้าตำลึงให้ทหารเฝ้าประตู จึงได้รู้ว่าครอบครัวลู่มีกำลังทรัพย์จริง ๆ ด้วยสัญชาตญาณ คนพวกนี้จึงพยายามเข้ามาใกล้ชิดครอบครัวลู่ แม้ไม่ได้กินเนื้อแต่หวังแค่อย่างน้อยได้กินน้ำแกงก็พอใจแล้ว
“ทุกคนพักผ่อนกันก่อนเถอะ เดินมาเหนื่อยทั้งคืนแล้ว!”
ผู้เฒ่าลู่พ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะหย่อนกายนั่งลง
อายุปูนนี้แล้วยังต้องมาวิ่งเช่นนี้อีก ์ชักจะทดสอบสมรรถภาพร่างกายเขามากเกินไปแล้ว!
คนที่แย่ไปกว่าก็คือคนที่ยังได้รับาเ็ อย่างเช่นลู่ต้าผิง จางซง และคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่บนเกวียนครอบครัวลู่ แม้จะนั่งเบียดเสียดกันจนเจ็บแผล แต่ก็ดีกว่าให้พวกเขาเดินเอง
แต่ละคนทรุดตัวนั่งลงพลางหายใจกระหืดกระหอบ แม้กระหายน้ำเพียงใดก็ไม่กล้าดื่ม เพราะน้ำที่พวกเขามีในตอนนี้คือน้ำที่พวกลู่จิ้งซวนซื้อมาเมื่อตอนกลางวัน มีราคาแพงมาก ดังนั้นจึงจำต้องดื่มอย่างประหยัด
เส้นทางไปอันโจวไม่ได้แห้งแล้งนัก ระหว่างทางคงจะหาน้ำได้ ด้วยเหตุนั้นลู่จิ้งซวนจึงตัดสินใจเติมน้ำที่ซื้อมาลงในกระบอกไม้ไผ่ให้ทุกคนจนเต็ม ทุกคนจึงซาบซึ้งในน้ำใจของครอบครัวลู่ และเป็เหตุผลที่ตอนนี้พวกเขาหวงแหนน้ำในกระบอกยิ่งกว่าสิ่งใด
คณะตระกูลลู่คิดจะนั่งพักอีกสักหน่อย แต่ใครเลยจะคาดคิดว่าเพิ่งหย่อนก้นลงพื้นได้ไม่นานก็มีทหารขี่ม้ามาแจ้งข่าว “ประตูเมืองทิศใต้เกิดเหตุจลาจลขึ้นแล้ว! รีบเปิดประตูเมืองเร็วเข้า! ให้ชาวบ้านออกจากเมืองให้เร็วที่สุด!”
ดวงตาของเหอจิ่วเหนียงทอประกายในทันใด นี่แหละ เวลาที่รอคอย!
“ทุกคนรีบเก็บของเร็วเข้า เราต้องไปแล้ว! หากจลาจลมาถึงตรงนี้พวกเราจะแย่เอา”
เหอจิ่วเหนียงออกคำสั่ง ชาวตระกูลลู่เตรียมพร้อมอีกครั้ง ทันทีที่ประตูเมืองเปิดพวกเขาก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังออกมาได้พวกเขาก็ไม่หยุดพัก มุ่งหน้าเดินทางไปอันโจวทันที เมืองเฉียนโจวเกิดความวุ่นวายขึ้น บริเวณโดยรอบย่อมไม่ปลอดภัย ยิ่งหนีไปได้ไกลเท่าไรก็ยิ่งดี
ส่วนทางด้านหอเฟิงอวิ้น พวกเขายังเอาตัวเองไม่รอด จึงหมดโอกาสหาเื่ครอบครัวลู่ไปโดยสิ้นเชิง
เมืองเฉียนโจวนับว่าเป็เส้นเขตแดน ทิศใต้เต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยจึงเกิดความโกลาหล แต่ทางทิศเหนือเมื่อเทียบกันแล้วสงบกว่ามาก ผู้ลี้ภัยที่พอมีกำลังและความสามารถจึงจะมาทางนี้ได้ และตลอดเส้นทางมุ่งสู่ทางตอนเหนือก็ไม่ค่อยแห้งแล้งมากนัก ยังพอได้เห็นสีสันของต้นไม้ใบหญ้าระหว่างทาง
กลุ่มชาวบ้านตระกูลลู่เดินทางตลอดทั้งคืน ระหว่างทางได้เจอกับผู้ลี้ภัยกลุ่มอื่นบ้าง แต่พวกเขาก็พบปะกันด้วยไมตรี ไม่มีการปะทะกันแต่อย่างใด การเดินทางจึงเป็ไปอย่างราบรื่นกระทั่งดวงอาทิตย์โผล่พ้นเส้นขอบฟ้า
จู่ ๆ เหลยจื่อนั่งลงกับพื้น “ข้าเดินไม่ไหวแล้ว ข้าเดินไม่ไหวแล้วจริง ๆ! ท่านแม่ ขาข้าจะหลุดอยู่แล้ว!”
เขาเป็หลานคนโตของครอบครัว ตลอดทางไม่ได้นั่งรถม้า อาศัยสองขาเดินกับผู้ใหญ่มาตลอดทั้งคืนจนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว
โยวยาโถวก็ทำตามเช่นกัน ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นไม่ยอมลุก
แม้เหลียนฮวาจะเดินเท้ามาทั้งคืนเหมือนกัน และรู้สึกเช่นกันว่าตนแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว แต่นางรู้ว่าตนไม่ใช่ลูกหลานสกุลลู่ สกุลลู่รับนางไว้ก็ดีเท่าไรแล้ว นางไม่อยากสร้างความลำบากให้ผู้มีพระคุณอีก จึงไม่ปริปากบ่นออกมา
.
.
.
1K
