รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

       เวลา 16.40 น. เล็กเกินทางกลับมาถึงหอพักเพียงลำพังเพราะเพื่อนของเธอนั้นได้แยกตัวกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว เล็กตรงมาที่ห้องด้วยความเพลียก่อนจะไขกุญเเจเปิดประตูเพื่อโยนตัวเองลงบนเตียงในห้องพัก ภาพการดูเเลเอาใจใส่ของพิมพ์ยังตราตรึงอยู่ในใจของเล็กตลอดมา ซึ่งเธอก็ยังคงยิ้มให้กับอยู่บ่อยครั้ง เล็กสบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติกลับมาก่อนที่เธอจะตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อไปอาบน้ำ ตึ่งดึ่ง ตึ่งดึ่ง!! เสียงเเจ้งเตือน Facebook ดังขึ้นสองครั้ง เล็กตัดสินใจเลี้ยวกลับมาดูมือถือของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ พิมพ์ได้ส่งรูปที่เขาถ่ายกับเธอมาให้ทาง Facebook พร้อมกับส่งข้อความต่อมารัวๆ

       "ถึงบ้านยังครับเตง วันนี้เค้าสนุกมากๆเลย เตงล่ะสนุกเหมือนเค้าไหม เตงน่ารักมากๆแก้มก็หอมชื่นใจ วันนี้ไม่ได้จับมือเตงเลยอ่ะ เเต่เค้ามั่นใจว่ามันจะต้องนุ่มมากๆเหมือนแก้มของเตงเเน่ๆเลยครับ เอาไว้ถ้ามีโอกาสขอให้เค้าไปหาเตฃบ้างนะครับ เจอกันเเปปๆ เตงก็กลับแล้วอ่ะ คิดถึงจักเลย เด็กดื้อของเค้า"

       "^=^ คนบ้า!! พูดอะไรเนี้ยเพิ่งจะเเยกกันไม่กี่ชั่วโมงเอง" เล็กคิดในใจเเต่ไม่ได้พิมพ์ตอบอะไรกลับ เธอส่งเเค่สติ๊กเกอร์ยิ้มไปและก็วางมือถือไว้ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำไป งานวันนี้มันหนักก็จริง เเต่เธอก็รู้สึกว่าเธอมีความสุขและสนุกไปกับมัน ทั้งเรื่องงานและเรื่องพิมพ์ด้วย เล็กรีบอาบน้ำให้เสร็จก่อนจะรีบเเต่งตัวออกไปหาอะไรกิน เสร็จจากนั้นเธอก็กลับมาคุยเเชทกับพิมพ์ที่ห้องเหมือนเดิม ภายใน 1 อาทิตย์ในเธอแทบจะไม่ได้คุยกับใครด้วยซ้ำ นอกจากพิมพ์คนเดียว หลังจากนั้นมาเล็กก็เริ่มเปิดใจพูดคุยกับพิมพ์มสกขึ้น เพราะเธอรู้สึกว่าเธอคุยแล้วเธอสบายใจ รู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากกว่าที่อยู่กับกอล์ฟเสียอีก เล็กเริ่มพูดคุยกับพิมพ์บ่อยมากขึ้นจนเพื่อนๆในมหาลัยรู้จักพิมพ์ในนามแฟนใหม่ของเล็กไปเสียแล้ว เเต่คนๆนึงที่ไม่เรียกพิมพ์ว่าแฟนใหม่เล็กเลยก็คือเปิ้ล เพราะเปิ้ลรู้อยู่แล้วว่าเล็กมีกอล์ฟอยู่อีกคน วันนั้นในขณะที่เล็กนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร เปิ้ลก็เดินถือจานข้าวมานั่งด้วย

      "อ้าว ไงแก วันนี้มีเรียนที่ตึกนี้หรอ?"

      "ป่าว ถึงไหนแล้ว?"

      "อะไร ถึงไหนวะ?"

      "แกกับคนชื่อพิมพ์อ่ะ ถึงนั้นกันแล้ว?"

      "ก็คุยๆกันอยู่อ่ะ แกถามทำไมวะ?"

      "ไอ้กอล์ฟรู้เรื่องนี้ไม่ได้ เเกเข้าใจใช่ไหม ในเมื่อฉันก็เตือนแกบ่อยแล้วอ่ะ ทำไมแกไม่ฟังวะ แกไม่เห็นเคสไอ้ตามรึไง มันเอาตายนะเว้ย! แกจะลากคนมาตายเพราะแกทำไมวะ?"

      "เห้ยเปิ้ล ทำไมแกพูดแบบนี้วะ ฉันไม่ได้ชอบกอล์ฟเเต่แรกแล้วนะเว้ย ฉันอยู่กับมันฉันไม่เคยมีความสุขเลยแกก็เห็น มันฆ่าเกม ตูมตาม แม้กระทั่งลูกน้องมันอย่างพี่ธนูมันยังฆ่าไม่นับญาติเลยอ่ะ แกรู้ใช่ไหมว่าฉันรักเกมมากและฉันก็ไม่คิดว่าจะรักใครได้อีกเลย แล้วแกยังจะให้ฉันทนอยู่กับคนที่ฆ่าเกมได้ลงคอหรอวะ"

      "แล้วแกไม่สงสารมันบ้างรึไง มันให้แกได้ทุกอย่างนะเว้ย"

       "แล้วแกไม่สงสารฉันบ้างหรอ มันให้ได้ทุกอย่างก็จริง เเต่ฉันไม่เคยคิดอยากได้ของๆมันเลยแกก็รู้ สิ่งเดียวที่ฉันอยากได้คือ ฉันอยากได้อิสระ ฉันอยากได้ชีวิตของฉันคืน แกได้ยินไหม!!"

      "เเต่มันคุ้มกันหรอวะ ที่พี่พิมพ์ผู้ที่ไม่รู้อะไรเลย จะต้องมาจบชีวิตเพราะห่วงโซ่บ้าๆพวกนี้อ่ะ"

      "ฉันว่าพี่พิมพ์เหมือนเกมมากๆว่ะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากเปิดใจรับใครเลย เเต่พอมาเจอคนๆนี้ ฉันว่า..เหมือนฉันได้เจอกับเกมอีกครั้งอ่ะ ฉันขอนะเปิ้ล แกอย่าลากฉันกลับไปตรงนั้นเลยนะ ฉันไม่อยากอยู่ในกรอบอีกแล้ว"

      "ถ้าเเกคิดว่าสิ่งที่แกทำอยู่มันทำให้แกมีความสุข ก็ทำไปเถอะ เเต่ฉันจะเตือนแกในฐานะเพื่อนนะเว้ย อย่าให้ไอ้กอล์ฟมาเจอกับพี่พิมพ์เด็ดขาด หลังจากนี้แกต้องรีบเคลียร์กับมันและตัดพันธะจากมันซะ ไม่งั้นล่ะก็..พี่พิมพ์เป็นรายต่อไปเเน่ๆนะเว้ย!นี่คือคำเตือนสุดท้ายอย่างฉัน ส่วนแกจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วเเต่แกละกัน"

      "ฉันรู้แล้วน่ะ" เปิ้ลเข้ามาเตือนด้วยความเป็นห่วงเพื่อนและชีวิตพิมพ์ เเต่ก็อยู่ที่การตัดสินใจของเล็กแล้วว่าจะดำเนินชีวิตแห่งความยุ่งเหยิงนี้ไปต่อได้อย่างไร โดยมี่ไม่มีใครต้องเจ็บปวดหรือหายไปตลอดกาลดังเช่นที่เคยผ่านมา มาเอาช่วยลุ้นชีวิตพิมพ์ เล็กและกอล์ฟได้ใน Ep. ต่อไปนะคะ