Ame to Koe no Aida (ระหว่างเสียงฝนและเสียงของเธอ)

หลังจากวันนั้น ห้องสมุดหลังเลิกเรียนก็กลายเป็๲สถานที่ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปสำหรับอาราตะ ชินจิ

ทุกเย็น คาโฮะจะเดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมหนังสือหนึ่งเล่ม หรือขนมโฮมเมดชิ้นเล็กๆ แล้วนั่งข้างเขาโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก ทั้งคู่ต่างอ่านหนังสือของตัวเองบ้าง แลกเปลี่ยนสมุดโน้ตกันบ้าง บางครั้งก็แค่ปล่อยให้เวลาไหลไปพร้อมเสียงฝนที่ตกอยู่ข้างนอกหน้าต่าง

“นี่ นายเคยฟังเพลงบ้างมั้ย?” คาโฮะถามขึ้นในเย็นวันหนึ่ง

ชินจิหันมามอง ดวงตาเขานิ่งเหมือนเดิม แต่มีแววสงสัยบางอย่าง

“ฉันหมายถึง...นอกจากเสียงฝน” คาโฮะยิ้ม

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันชอบเปียโน ไม่มีเนื้อร้อง แค่เสียงล้วนๆ มัน...สะอาดดี”

คาโฮะยิ้มกว้างขึ้น “งั้นไว้ฉันจะเล่นให้ฟังนะ ฉันอยู่ชมรมดนตรี เล่นเปียโนพอได้อยู่”

เป็๲ครั้งแรกที่ชินจิไม่ได้ตอบอะไรกลับไปทันที แต่เขาไม่ได้ปฏิเสธ และนั่นก็เพียงพอสำหรับคาโฮะ

หลายวันผ่านไป ความเงียบระหว่างทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็๲ความเงียบที่อบอุ่น เหมือนสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านใจ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฝนไม่ตก

ฟ้าสว่างจ้าในวันศุกร์ คาโฮะนั่งรอในห้องสมุดเหมือนเคย แต่ชินจิกลับไม่มา

เธอรู้สึกแปลกๆ เหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไป

กระทั่งเย็นวันนั้น เธอพบสมุดโน้ตของเขาวางอยู่ในล็อกเกอร์ของเธอ

หน้าในมีข้อความสั้นๆ เขียนไว้: