[EP.6]
มะปรางจำใจยอมให้เกรย์สันมาส่งหน้ามหาวิทยาลัยเขาไม่ได้คาดคั้นตามเธอเข้าไปข้างในรั้วมหาวิทยาลัยนอกจากลงมาเปิดประตูให้เท่านั้น สีหน้าของคนตัวสูงเ็ายิ่งกว่าทุกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ”
เธอลงมาจากรถสปอร์ตคันหรูหมุนตัวหันหลังให้คนตัวสูง พอจะเดินออกห่างข้อแขนก็ถูกดึงรั้งเอาไว้เสียก่อนเธอจึงหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย
“มีอะไรอีกคะ”
“ค่าข้าววันนี้รับไปสิ”
“ไม่เอาค่ะปรางมีแล้ว”
ก็เงินที่จะเอาไปจ่ายค่าหออย่างไรมะปรางอุตส่าห์ประหยัดอดมื้อกินมื้อ เพื่อจะได้เก็บตังค์เพียงพอสำหรับค่าเช่าห้องที่ค้างสองเดือนตอนนี้มีคนรับผิดชอบแทนเธอแล้ว จึงมีเงินใช้เหลือเฟือ ไม่ต้องอดอยากอีก
ต่อให้เธอจะคืนเงินให้เกรย์สันคนตัวสูงก็ไม่ยอมให้ทำอย่างนั้น สุดท้ายเธอทำได้แค่ขอบคุณน้ำใจของเขาเท่านั้นพอมาคิดดูแล้วละอายใจอยู่ลึกๆ ที่เอาแต่พึ่งพาเขาอยู่อย่างนี้
“รับไปอย่าให้ต้องพูดซ้ำ”
เขาขู่เธออีกแล้ว…
สถานการณ์ชวนให้อึดอัดทั้งยังหลีกเลี่ยงรับค่าข้าวจากเกรย์สันไม่ได้ มะปรางจึงจำเป็ต้องรับเอาไว้เพื่อให้อีกฝ่ายไม่โมโหไปมากกว่านี้ เธอยอมทำตามที่เขา้า จึงเห็นแววตาดุดันอ่อนลงนิดหนึ่ง
“ตอนเย็นจะมารับห้ามกลับก่อน เพราะฉันมีงานให้เธอทำ”
ที่แท้ก็ค่าจ้างล่วงหน้านั่นเองมะปรางรู้สึกโล่งอกที่ไม่ได้รับความช่วยเหลือมาฟรีๆ เธอจึงเดินเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยเห็นสองสาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว แสดงว่าพวกเธอคงเห็นภาพเมื่อสักครู่ที่เกรย์สันเดินออกจากรถมายืนเคียงข้างมะปรางหมดแล้วสินะ
“ยัยปรางอย่าบอกนะว่าแกขายตัวให้พี่เกรย์สัน”
เสียงของมินดาทำให้มะปรางช็อกสุดขีดยัยเพื่อนคิดอย่างนั้นได้ยังไง อย่างน้อยควรแค่คิดว่าเธอหวนกลับไปคืนดีกับเขาเท่านั้นคนตัวเล็กย่นคิ้วเข้าหากันจนผูกเป็โบ
“เปล่านะแกไปเอาข่าวนี้มาจากไหน”
“คนลือไปทั่วมหาวิทยาลัยว่าแกเป็เด็กขาย”
มะปรางหน้าถอดสีอาจมีคนเห็นสภาพแต่งตัวของเธอในตอนกลางคืน ทั้งยังไปโผล่ในสถานที่อโคจรกับพี่ภีมจึงเข้าใจผิดไปแบบนั้นที่จริงเธอไม่ได้ทำเื่เสื่อมเสียสักนิดเดียว
“พวกแกเชื่อด้วยเหรอ”
“ก็เพราะไม่เชื่อไงถึงรอฟังจากปากแก”
แพรไหมมีสีหน้าเป็ห่วงกลัวว่ามะปรางจะคิดสั้นไปทำเื่อย่างว่าเข้าจริงๆ เพราะ่นี้เธอช็อตเื่ค่าใช้จ่ายอยู่ด้วยจึงเสี่ยงที่จะคิดอะไรตื้นๆ ถ้าเกิดหลงเข้าไปทำอาชีพแนวนั้น หากคิดถอนตัวกลับคงยากเต็มที
แพรไหมเห็นเด็กสาวคนอื่นที่หลงผิดคิดหาเงินด้วยวิธีง่ายๆสุดท้ายก็กลายเป็สาวไซต์ไลน์ ยอมนอนกับผู้ชายไปทั่วเพื่อแลกเงินมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยกลัวว่าเพื่อนจะซ้ำรอยเด็กพวกนั้น
“ฉันไม่ได้ขายตัวที่คนมาเม้าท์กัน คงเห็นฉันไปกับพี่ภีมบ่อยๆ มั้ง”
“พี่ภีม”มินดาสงสัยว่าใครกัน เพราะเธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
“แกจะบอกว่าพี่ภีมรุ่นพี่ปีสี่ คณะวิศวะน่ะเหรอ”
แพรไหมเคยเห็นรุ่นพี่สองสามครั้งจึงจำได้ตอนนั้นรู้สึกว่าเห็นพี่ภีมยืนเต๊าะหนุ่มมหาวิทยาลัยอื่นด้วย ถ้าจำไม่ผิดเขาน่าจะเบี่ยงเบนทางเพศชอบผู้ชายไม่ได้ชอบผู้หญิงอย่างมะปราง ทำไมสองคนนี้จึงมาลงเอยกันได้ก็ไม่รู้
“ใช่พี่ภีมคนนั้นแหละ”
“บ้าเขาเนี่ยนะ”
“ทำไมอะ”
“เขาชอบแกก็แปลกว่าแต่แกไปรู้จักเขาได้ยังไง”
“พี่เขาจ้างฉันให้ไปนั่งดื่มด้วยหรือพูดอีกอย่างคือ พี่ภีมแค่กลัวพี่สาวจะจับได้ว่าตัวเองเป็เกย์”
“อ้อเข้าใจละ”
“เข้าใจอะไรพวกแกพูดอะไรฉันงงไปหมดละ”
มินดาเข้ามาแทรกกลางด้วยสีหน้างุนงงทำไมยัยเพื่อนสองคนจึงคุยกันในเื่ที่เธอไม่รู้ด้วย ปกติเธอคาบข่าวมาไวกว่าใครครั้งนี้กลับไม่รู้จักคนชื่อภีมซะงั้น
“ก็พี่ภีมรุ่นพี่มหาวิทยาลัยของเราไง เขาเป็เกย์ แต่จ้างยัยปรางไปแสดงละครให้พี่สาวดูเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พี่สาวจับได้ว่าพี่ภีมชอบผู้ชายด้วยกัน เข้าใจยัง”แพรไหมอธิบายวนอีกรอบให้มินดาฟัง
“อ๋อแบบนี้นี่เอง ฉันค่อยโล่งอกที่แกไม่ได้ขายตัวอย่างที่ข่าวลือบอก” มินดายิ้มออกสักครู่ก็หุบยิ้มทันที “เดี๋ยว! แต่มันเกี่ยวอะไรกับที่พี่เกรย์สันมาส่งแกอะยัยปราง”
“นั่นดิ”
มะปรางยิ้มแห้งๆไม่รู้จะเริ่มอธิบายจากตรงไหนก่อนดี เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถหนีออกจากคอนโดของเกรย์สันได้ถูกเขาสอดส่องตลอดเวลา อย่างวันนี้ก็มีอิสระแค่่บ่าย ตอนเย็นเขาจะกลับมารับเธอที่มหาวิทยาลัยอีกแบบนี้จะให้แอบขนสัมภาระกลับหอเก่ายังไงดี
“เื่มันยาวเดินไปคุยไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเข้าเรียน”
มะปรางจำใจต้องเล่าให้สองสาวฟังั้แ่ต้นว่าบังเอิญเจอกับเกรย์สันยังไงรวมถึงค่ำคืนอันน่ากลัวที่ถูกพวกเด็กแว้นลวนลามด้วย ยัยเพื่อนรักสองคนถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวไปตามๆกัน จากนั้นเธอก็เล่าเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอถูกเกรย์สันบังคับให้ไปอยู่ที่คอนโดด้วยทั้งยังว่าจ้างให้เธอเป็ผู้จัดการส่วนตัวเพื่อแลกกับเงินเดือน
พอเล่ามาถึงตรงนี้มันดูสมเหตุสมผลยัยเพื่อนรักเข้าใจสถานการณ์ที่ย่ำแย่ของมะปรางเป็อย่างดี จึงไม่ได้ทักท้วงอะไรอีกยอมให้มะปรางไปทำงานกับเกรย์สันดีกว่าทำงานเสี่ยงๆ วันดีคืนดีถ้าเจอลูกค้านิสัยแย่อาจโดนทำอนาจารก็ได้
อยู่กับเกรย์สันน่าจะปลอดภัยกว่าปล่อยให้มะปรางรับงานข้างนอกเพียงลำพังในที่สุดพวกเธอก็ไม่คัดค้านเื่ของมะปรางกับเกรย์สันเหมือนแต่ก่อนอาจเพราะรู้ดีว่าคนตัวสูงไม่มีทางหวนกลับมาคบกับเธออีกก็ได้ นอกจากความสัมพันธ์เื่งานเท่านั้น
ทว่ามะปรางไม่ได้เล่าเื่ที่เกรย์สันพยายามขอมีอะไรด้วยกระทั่งใช้โซ่มาขู่จะล่ามเธอไว้ที่คอนโดกลัวว่าสองสาวอาจเปลี่ยนใจไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้เกรย์สันอีก
ที่จริงมะปรางก็อยากหนีจากเขาไปให้ไกลแต่อีกใจดันอยากเจอหน้าเขาทุกวัน เหมือนว่าความคิดของเธอกำลังตีกันเองอยู่ในหัวรู้สึกสับสนกับตัวเองเหลือเกิน
แต่ช่างเถอะไหนๆ ก็ถูกเขาย้ายที่อยู่ให้ไปอยู่ด้วย คงคัดค้านอะไรไม่ได้อีก เธอคงทำได้แค่ต้องยอมทำงานให้เขาหลังจากนั้นค่อยอ้อนวอนขอร้องให้เขาหาที่พักใกล้ๆ สำนักงานใหญ่ของแก๊งมาเฟียเธอจะได้ออกมาพักคนเดียว มันสะดวกใจกว่าอาศัยอยู่กับคนที่ไม่ได้เป็อะไรกัน
กลัวว่าอาจเผลอใจยอมตกเป็ของเขาจนในที่สุดก็กลายเป็แค่คู่นอนแก้ขัดให้อีกฝ่ายเท่านั้น เธอไม่้าสถานะแบบนี้ อย่างน้อยหากเขาไม่เคยรักเธอขอแค่ได้ทำงานพาร์ตไทม์เคียงข้างเขาจนกว่าจะเรียนจบ ค่อยคิดหางานใหม่ที่มั่นคงทำ
เธอคงไม่สามารถอดทนทำงานในแก๊งมาเฟียที่อันตรายทุกย่างก้าวได้ตลอดไปที่ยอมทำงานนี้เพราะอีกฝ่ายคือเกรย์สัน มั่นใจว่าเขาจะปกป้องเธอให้รอดพ้นจากอันตรายได้จึงยอมเสี่ยงทำงานให้เท่านั้น
หลังจากเลิกเรียนอาจารย์วัยหนุ่มใหญ่ก็เรียกมะปรางให้ไปเข้าพบเพื่อนๆ จึงขอตัวกลับห้องพักก่อน เธอเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์ สายตาของหนุ่มใหญ่มองมาแวววาวแปลกๆ
มะปรางจึงไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้นอกจากยืนห่างๆ ใกล้กับประตูเท่านั้น เธอค่อนข้างระวังตัวพอสมควร เพราะอาจารย์คนนี้ไม่เคยสอนเธอมาก่อนจึงไม่รู้จักเป็การส่วนตัว เธอแปลกใจว่าอาจารย์มีเื่สำคัญอะไรจึงเรียกให้มาพบเวลานี้
“นั่งก่อนสิ”
“ไม่ดีกว่าค่ะหนูยังมีงานต้องทำ ยืนฟังตรงนี้ก็ได้ค่ะ”
“ถ้าอาทิตย์หน้าเธอว่างครูอยากจ้างเธอมาทำงานที่บ้านหน่อย พวกงานนั่งดื่มชิลล์ๆ เธอถนัดอยู่แล้ว”
ประโยคนั้นทำให้มะปรางตัวแข็งทื่อคาดไม่ถึงว่าความคิดชั่ววูบที่ทำลงไปจะส่งผลเสียมาถึงตัวเธอมากมายแม้ว่าเธอจะไม่รับงานอย่างอื่นนอกจากนั่งดื่มเป็เพื่อนเท่านั้นแต่งานสีเทาพวกนี้ก็ส่อไปในทางที่ไม่ดีอยู่แล้ว ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะอยากจ้างเธอ
“พอดีว่าหนูเลิกทำงานแบบนั้นไปแล้วค่ะ”
“จริงเหรอน่าเสียดายจัง ครูว่าจะจ้างเธอพิเศษโดยเพิ่มค่าจ้างสามเท่าตัว เธอจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ”
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆหนุ่มใหญ่จึงหว่านล้อมด้วยค่าจ้างล่อตาล่อใจ แต่เขาไม่รู้ว่ามะปรางไม่ได้หิวเงินที่เธอทำงานแบบนี้เพราะเดือดร้อนหนักเท่านั้น ทว่าตอนนี้ไม่มีความจำเป็ต้องใช้เงินอีกต่อไปเธอจึงไม่ได้สนใจค่าจ้างสูงผิดปกติที่เขาเสนอให้
“ขอบคุณที่เมตตาหนูค่ะแต่หนูมีงานอื่นแล้ว ขอตัวนะคะ”
“เดี๋ยวสิ”
อาจารย์วัยหนุ่มใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้ามาหามะปรางเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างไรชอบกลจึงเปิดประตูจะออกจากห้อง ทว่าข้อแขนเล็กกลับถูกตรึงด้วยแรงมหาศาลเสียก่อน
“ปล่อยหนูค่ะ”
2K
