Whisper เพื่อนไม่จริง
ตอนที่ 10 เ้าอุ๋งสื่อรัก
เตยหอมทำทุกอย่างทันเวลาที่คาดการณ์ไว้ ทั้งคู่ได้ทานอาหารเช้าแถวๆ อควาเรียมที่หมายด้วย แพลนโอซาก้าวันนี้ของหล่อนคืออควาเรียมที่ใหญ่ที่สุดในโอซาก้าหรือไคยูคังอควาเรียม ดูจากรีวิวมาเธอจึงทราบอยู่แล้วว่าอควาเรียมแห่งนี้จะต้องเดินวนลงจากชั้นบนสุดลงมาเรื่อยๆ ซึ่งจะทำให้ได้พบกับสัตว์น้ำที่แตกต่างกันในระดับความลึกต่างๆ แต่พอได้เข้ามาจริงๆ เธอก็ตื่นเต้นอยู่ดี และนักรบที่ไม่ได้ดูรีวิวมาก่อนก็ตื่นเต้นมากเช่นเดียวกับหล่อน
ลักษณะภายในตึกจะทั้งโซนที่สว่างและไม่ได้สว่างมากนัก เพราะจำลองคล้ายกับเรากำลังเดินอยู่ท่ามกลางสัตว์น้ำ บาง่ของทางเดินจะมืดทึบ แต่บาง่ก็จะเป็กระจกให้เราได้เกาะดูเหล่าสัตว์น้ำที่แหวกว่ายกันอยู่ตรงหน้า เธอและเพื่อนสนิทผลัดกันดึงมือของอีกฝ่ายไปแต่ละกระจกอย่างสนุกสนาน
“รบๆ ดูนี่” เธอชี้ขณะเห็นเ้าฉลามวาฬตัวมหึมา
“ไหนๆ” นักรบส่งเสียงก่อนจะยอมละสายตาจากมุมของตัวเองแล้วเลื่อนหัวมาทางหล่อน แต่ก่อนจะทันได้เห็นสัตว์น้ำตัวใหญ่ หัวทั้งคู่ก็โขกกันจนต่างฝ่ายต่างร้องโอดโอย
“น้องไปแล้วอะ”
พอเห็นว่าฉลามวาฬที่ไม่ได้มีสรรพนามใกล้เคียงกับคำว่า ‘น้อง’ เลยว่ายพ้นไปจากมุมที่จะสามารถเห็นได้เธอก็ทำหน้ามุ่ย ส่งสายตาไม่พอใจให้นักรบราวกับจะโทษเป็ความผิดของเขา อันที่จริงเขายังไม่ทันได้เห็น ‘น้อง’ ของเธอเลยด้วยซ้ำ เขาผิดอะไรเนี่ย
ไม่นานนักเตยหอมก็ลากเขาไปโซนอื่น หล่อนคว้าข้อมือของเขาแล้วจูงวิ่งไปตรงนั้นทีตรงนี้ทีราวกับเขาเป็เด็ก เสียงจากเด็กจริงๆ ที่ครอบครัวพามาเที่ยวที่นี่ดังรายล้อมทำให้เขาเพลินจนเกือบลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองตัวสูงใหญ่กว่าเด็กน้อยๆ พวกนั้นขนาดไหน เขาไม่เด็กแล้ว แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยู่กับหล่อนแล้วเขาสนุกและเป็ตัวของตัวเองเหมือนได้กลับเป็เด็กน้อยอีกครั้ง
“รบๆ ดูแมงกะพรุนดิ ดึ๋ยๆ ดีเนาะ” เตยหอมหันมายิ้มกว้างท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงสว่างจากตู้แมงกะพรุนด้านหลังเธอเท่านั้น
“เห้ย มุมนี้สวย ถ่ายรูปให้เปล่า” นักรบอาสา เพราะเขาไม่ได้เอากล้องมาจากเมืองไทย แต่เตยหอมเป็คนเดียวที่พกมา บอกแล้วว่าทริปนี้หล่อนเตรียมตัวมาดีมาก เธอเอากล้องออกจากคอแล้วส่งให้เขาถ่ายให้อย่างยินดีมากๆ
“เอาสวยๆ เลยนะ”
“คิดว่าวิวอะสวยชัวร์”
“อะไรยะ ฉันก็สวยย่ะ!” หญิงสาวแหวใส่เพื่อนรักก่อนจะตีไหล่คนสูงกว่าอย่างโมโห นักรบหัวเราะที่ได้แกล้งเตยหอม เขาถอยออกไปหามุมถ่ายรูปให้เธอ ส่วนเธอก็จัดวางร่างกายเลือกมุมที่คิดว่าตัวเองสวยที่สุดแล้วโพสต์ท่าเหม่อๆ ให้เขาถ่าย
ภาพถ่ายของเธอดูเหงาๆ เข้ากับบรรยากาศล่องลองของแมงกะพรุนที่มีฉากหลังเป็สีดำ เขามองดูภาพถ่ายจากกล้องดิจิตอลของเธอแล้วแอบส่งภาพเข้ามือถือตัวเองโดยเ้าของกล้องไม่รู้ตัวเพราะเธอเริ่มต้นคว้ามือเขาแล้วลากไปที่อื่นต่ออย่างไม่มีทีท่าคิดจะขอกล้องคืนกลับไป
ทั้งคู่เดินผ่านอีกหลายโซน จะว่าไปก็เมื่อยขาเอาเื่อยู่ แต่ด้วยความที่มีโซนใหม่ๆ แปลกตากับเหล่าสัตว์ที่ไม่คุ้นเคยเรียงรายตลอดทางทำให้เดินได้ไม่เบื่อ แม้ตลอดทางจะมีฝูงคนบ้างแต่อาจเพราะเป็วันธรรมดาจึงไม่แออัดมากนัก
เมื่อเตยหอมเห็นฝูงชนไปออที่ข้างใต้กระจกเหนือเพดานเธอจึงให้ความสนใจก่อนจะทราบว่าที่ทุกคนๆ กำลังสนใจคือน้องแมวน้ำที่โชว์ตัวอยู่เหนือศีรษะทุกคนพร้อมด้วยรอยยิ้มตาหยี
“รบๆ เอากล้องมาๆ” เธอแทบจะกระชากกล้องที่คล้องอยู่ที่คอนักรบออกไป เขารีบส่งให้และอดส่ายหัวให้ไม่ได้กับความชื่นชอบเ้าอุ๋งของหล่อน ั้แ่โซนที่มีแมวน้ำแล้วแหละที่เ้าตัวแสดงความชื่นชอบเป็พิเศษ หล่อนใช้เวลาไปกับการถ่ายรูปเพลินกว่าโซนอื่นๆ รวมถึงบังคับให้เค้าถ่ายรูปเธอคู่กับเหล่าแมวน้ำพวกนั้นอยู่หลายภาพเป็จำนวนขนาดที่ใช้นิ้วมือนับแล้วเกินแน่ๆ
เขาอยู่ห่างจากเธอราวสองเมตรแต่ก็เห็นหน้าเล็กๆ ของเธอบานแฉ่งได้จากตรงนี้ และเ้าหล่อนยังยิ้มตาหยีแข่งกับแมวน้ำอีกแหนะ น่าจะมีความสุขมากจริงๆ หลังจากถ่ายภาพเ้าแมวน้ำที่มาโชว์ตัวให้ประชาชนจนพอใจแล้ว เพื่อนสาวของเขาก็ถลามาทางที่เขายืนรออยู่
“น้องน่ารักมากเลยรบ งือออ” พร้อมส่งเสียงโหยหวนแปลกๆ แสดงความรักมั้ง...
“เออ รู้แล้ว ถ่ายเป็พันภาพแล้วมั้ง”
“ก็น้องน่ารักอะ”
เตยหอมส่งเสียงหงุงหงิงในลำคอ ขณะที่เอาแต่กดดูภาพที่ถ่ายมาจากกล้องแล้วปล่อยให้นักรบเป็ของลากหล่อนไปที่ต่างๆ กระทั่งนักรบขอตัวไปห้องน้ำ เ้าหล่อนเลยได้ยืนนิ่งๆ พิงกำแพงกดดูรูปต่ออย่างเพลิดเพลิน
“อะ ให้” นักรบกลับมาพร้อมยื่นอะไรบางอย่างมาให้เธอ เตยหอมยอมละสายตาจากกล้องในมือก็พบเข้ากับตุ๊กตาตัวกลมขนาดพอดีหล่อนอุ้มอยู่ตรงหน้า
“กรี๊ด น้องอุ๋ง!”
เตยหอมปล่อยมือจากกล้องและรวบเ้าตุ๊กตาแมวน้ำที่ยิ้มจนตาปิดมากอดไว้ ในขณะที่นักรบช่วยคว้ากล้องเอาไว้ให้หล่อนได้ทัน เธอก็เอาหน้าถูไถเ้าตุ๊กตาตัวกลมอย่างรักใคร่
นักรบยิ้มกว้างตามเธอและเอื้อมมือไปลูบหัวเพื่อนสนิทสาวที่ตัวเตี้ยกว่าก่อนจะผลักเบาๆ อย่างหมั่นไส้แก้เก้อเมื่อหญิงสาวแหงนหน้าขึ้นมองด้วยสายตาหวานเชื่อม
“ขอบคุณนะคะเพื่อนรัก ฉันรักแกว่ะ
218
