พิธีแต่งงานจัดอย่างยิ่งใหญ่ มีแเื่มาร่วมพิธีมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็ญาติทางฝ่ายเ้าบ่าวทั้งสิ้น
ฉู่หลานจำใจต้องยอมเข้าร่วมพิธีแต่งงาน เพราะยังไงอันหยงก็เป็คนช่วยนางออกมาจากหอนางโลมแห่งนั้น สาวใช้ช่วยประคองเ้าสาวที่ตาบอดเข้าร่วมพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน และแล้วพิธีก็ราบรื่น แเื่มาร่วมเป็สักขีพยานและทานอาหารจัดเลี้ยงกันอย่างครึกครื้น
พอถึงพิธีเข้าหอ ฉู่หลานนั่งรอเ้าบ่าวอย่างกังวล ในใจคิดว่า “ข้าควรจะทำอย่างไรดี ข้ายังไม่อยากเป็เ้าสาวของใคร แต่ข้าก็ดันเข้าร่วมพิธีกราบไหว้ฟ้าดินไปแล้ว”
สักพักเ้าบ่าวก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเปิดผ้าคลุมหน้าของเ้าสาว เขาเชยคางนางจนฉู่หลานใ
เ้าบ่าวยิ้มด้วยความยินดีพร้อมกับยื่นเหล้ามงคลให้นางดื่ม ฉู่หลานก็ยอมดื่มแต่โดยดี จนกระทั่งเ้าบ่าวเริ่มเข้าไปกอดนางทำให้ฉู่หลานทนไม่ได้อีกต่อไป
“เอ่อ ท่านอันหยง ข้า ข้า เป็ฮูหยินของท่านไม่ได้จริงๆ ท่านปล่อยข้าไปเถอะนะ” ฉู่หลานอ้อนวอน
“ทำไมล่ะ พวกเราเข้าร่วมพิธีแต่งงานกันแล้วนะ”
“คือ ข้ามีสามีอยู่แล้ว ข้าไม่เหมาะกับท่านหรอก” ฉู่หลานแกล้งพูด
“ห๊า ว่าไงนะ สามีเ้าเป็ใครกัน”
“เขา มีชื่อว่า ลู่หยาง ข้ารักเขาคนเดียวเท่านั้น และสามีข้าขี้หึงมาก หากเขารู้เื่นี้ เขาต้องฆ่าท่านแน่ๆ” ฉู่หลานยอมโกหก
“เ้ารักเขาจริงๆ อย่างนั้นหรอ อีกอย่างถ้าชายผู้นั้นรักเ้าจริง ทำไมถึงปล่อยให้เ้าอยู่ที่หอนางโลมแบบนั้น”
“ข้ารักเขาจริงๆ ข้าสาบานได้ ข้าถูกคนร้ายจับตัวไปขายที่หอนางโลมแห่งนั้น ป่านนี้สามีข้าต้องรีบออกตามหาข้าอยู่แน่” ฉู่หลานพูดด้วยน้ำเสียงมีพิรุธ
แต่ทว่าเ้าบ่าวกลับยิ่งเข้าไปกอดนางแน่นขึ้น
“นี่ท่าน ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะไม่ยอมนอกใจสามีของข้าแน่ๆ” ฉู่หลานพูดเสียงแข็ง
เ้าบ่าวก็ยังคงดื้อดึง เขาหอมแก้มทั้งซ้ายทั้งขวา ฉู่หลานพยายามขัดขืน ทั้งผลักทั้งตีชายผู้นั้น แต่ก็ไร้ผล เพราะเขามีแรงเยอะมาก ในใจฉู่หลานคิดว่า “ทั้งๆ ที่เขาไม่มีวรยุทธ์ ทำไมเขาถึงมีแรงมากมายมหาศาลแบบนี้ ข้าแทบดิ้นไม่หลุดเลย”
“นี่ท่าน ข้าบอกให้ปล่อยไง ลู่หยางไม่ยอมปล่อยท่านแน่ๆ หากท่านทำอะไรข้า” ฉู่หลานรีบขู่
“ข้าอยู่นี่แล้วไง ฉู่หลาน ไม่คิดว่าเ้าจะรักข้ามากมายถึงเพียงนี้ ข้ารับรองว่าข้าจะรักเ้าแต่เพียงผู้เดียว ตอนนี้ข้าไม่ได้รักเจินเจินอีกแล้วนะ เ้าไม่จำเป็ต้องหึงข้ากับเจินเจินอีกต่อไป” ลู่หยางยอมเผยตน
“ลู่หยาง นั่นเ้างั้นหรอ” ฉู่หลานใ
“ใช่แล้วที่รัก” ลู่หยางพูดยิ้มๆ
“งั้น พวกเรารีบหนีกันเถอะ เ้ามาช่วยข้าไม่ใช่หรอ” ฉู่หลานพูดกลบเกลื่อน
“ก็วันนี้เป็งานแต่งงานของพวกเราสองคน ทำไมต้องหนีด้วย มาร่วมเรียงเคียงหมอนกันเถอะที่รัก” ลู่หยางไม่ยอมให้เสียโอกาส
“หมายความว่ายังไง คนที่กราบไหว้ฟ้าดินกับข้า เป็เ้างั้นหรอ แล้วอันหยงไปอยู่ที่ไหนแล้ว” ฉู่หลานกล่าว
“ข้าจับตัวอันหยงไปซ่อนตัวไว้ก่อน แล้วท่านกุนซือก็ช่วยปลอมให้ข้าเป็อันหยงแทน”
“แล้วพวกเราจะมามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ทำไม รีบไปบ้านลี่หวินกันเถอะ” ฉู่หลานกล่าว
“ไม่ วันนี้เป็คืนหวานชื่นของพวกเรา ข้าจะไม่ยอมทิ้งโอกาสเด็ดขาด” ลู่หยางกล่าว
“หยุด เดี๋ยวนี้นะ เ้าอย่ารังแกข้าสิ อื้อ” เ้าสาวถูกขโมยจูบทันที ไม่อาจพูดอะไรได้อีกต่อไป
และแล้วทั้งสองก็เข้าหอกันอย่างหวานชื่น
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่หยางยังคงกอดเ้าสาวของเขาไม่ยอมปล่อย เขาเช็ดน้ำตาให้กับฉู่หลาน
“ร้องไห้ทำไมน่ะฉู่หลาน เมื่อคืนพวกเราก็มีความสุขกันดีไม่ใช่หรอ” ลู่หยางกล่าว
“เ้ารังแกข้า ทำไมเ้าเป็ผู้ชายฉวยโอกาสแบบนี้” ฉู่หลานหน้าแดงเป็ลูกตำลึง
“ก็ถ้าข้าขอแต่งงานกับเ้าดีๆ เ้าก็ปฏิเสธ หาว่าข้าหลอกลวงเ้านี่ ข้ารักเ้าจริงๆ นะฉู่หลาน ข้าจะดูแลเ้าไปตลอดชีวิต” ลู่หยางไม่มีทางเลือกเลยยอมทำตามแผนการของท่านกุนซือเพื่อจะได้คนรัก
“เพราะข้าตาบอด เ้าก็เลยสงสารข้า อีกอย่างข้าเป็คนรับพิษแทนเ้า เ้าก็เลยอยากรับผิดชอบข้าเท่านั้นเอง” ฉู่หลานกล่าว
“ลี่หวินมีทางรักษาเ้า รับรองเ้าต้องหายอย่างแน่นอน และต่อไปข้าจะพิสูจน์ให้เ้าดูว่าข้ารักเ้าแต่เพียงผู้เดียว ยอมให้โอกาสข้าเถอะนะ” ลู่หยางกล่าว
“ก็ได้ ข้ายอมให้โอกาสท่านก็ได้ แต่ตอนนี้พวกเรารีบหนีกันก่อนเถอะ อันหยงต้องเอาเื่ท่านแน่” ฉู่หลานไม่อยากเสียเวลามานอนอยู่อย่างนี้
“งั้นข้าขอทิ้งท้ายก่อนนะ ค่อยไปกัน” ลู่หยางยังไม่อิ่ม
“มันใช่เวลามั้ย พอแล้ว อื้อ” ฉู่หลานต้องยอมปล่อยเลยตามเลย
สุดท้ายลู่หยางก็ต่ออีกยก กว่าจะยอมปล่อยตัวฮูหยินไปอาบน้ำแต่งตัวก็ปาไปเที่ยง
ลู่หยางกำลังพาฮูหยินออกไปจากบ้านเศรษฐี แต่ทว่าอันหยงที่หนีออกมาได้ เขารีบกลับมาที่บ้านแล้วรีบสั่งลูกน้องของเขาให้เข้ามาจับกุมตัวลู่หยางเพื่อแก้แค้น
ลู่หยางยังคงกอดฉู่หลานไว้แนบอกโดยไม่ยอมให้ใครมาแย่งฮูหยินของเขาไปได้
“กล้าดียังไงมาแย่งตัวเ้าสาวของข้าไป แถมยังสวมรอยเป็ข้าอีก” อันหยงกล่าวอย่างเอาเื่
“นางเป็คนรักของข้าต่างหาก ส่วนเื่ค่าไถ่ตัวนาง ข้าจะชดใช้ให้” ลู่หยางกล่าวเสียงแข็ง
“ไม่ ปล่อยตัวฉู่หลานของข้าเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากตาย” อันหยงไม่ยอม
“ไม่ปล่อย จะทำไม” ลู่หยางไม่เกรงกลัวผู้ใด
“พวกเราเข้าไปฆ่ามัน” อันหยงสั่งลูกน้องให้รุมโจมตีลู่หยาง
สักพักทหารของฉินหลงก็เข้ามาขวางเอาไว้ จนลูกน้องของอันหยงพากันกลัวเกรงเพราะพวกเขาสู้ทหารไม่ได้
ฉินหลงและกุนซือปรากฎตัว พร้อมกับเข้ามาเจรจากับอันหยง
“บังอาจมาก อันหยง เ้ากล้าดียังไงไปยุ่งเกี่ยวกับฮูหยินของท่านแม่ทัพลู่หยาง” กุนซือกล่าว
“อะไรนะ ลู่หยางเขาเป็แม่ทัพงั้นหรือ” อันหยงใ
“ใช่ ท่านอ๋องแต่งตั้งเขาอย่างเป็ทางการแล้ว รีบหลบไปเดี๋ยวนี้ หากไม่อยากติดคุกติดตาราง” ฉินหลงกล่าว
“ครับ ครับ ข้าขออภัยด้วยที่ล่วงเกินท่านไป” อันหยงทำท่าคารวะพร้อมกับสั่งลูกน้องให้หลบออกไป
ลู่หยางประคองตัวฉู่หลานเดินออกไปอย่างสง่างาม เมื่อออกไปจากบ้านเศรษฐี เขาก็รีบขอบคุณท่านกุนซือและฉินหลงทันที
“ขอบคุณพวกท่านมาก” ลู่หยางกล่าว
“พวกท่านปลอดภัยก็ดีแล้ว รีบกลับจวนข้าก่อนเถอะ น้องสาวบุญธรรมข้ารอท่านอยู่ที่นั่นแล้ว” ฉินหลงกล่าว
ลู่หยางอุ้มฉู่หลานขึ้นไปบนม้าแล้วตนก็ะโขี่ตัวเดียวกัน ทำให้ทุกคนต่างพากันยิ้ม เพราะเวลาที่เขาควบม้ากลับจวนท่านฉินหลง เขาก็แอบหอมแก้มฉู่หลานบ่อยๆ ทำให้นางเขินอายอย่างมาก โชคดีที่นางตาบอด ไม่เช่นนั้นนางคงต้องเห็นทุกคนหันมามองทั้งคู่เป็ตาเดียว
เมื่อมาถึง ลู่หยางก็อุ้มฮูหยินไปที่ห้องพยาบาลที่จัดเตรียมเพื่อรักษาฉู่หลาน
“เ้าออกไปได้แล้ว ลู่หยาง ข้าจะรักษานางให้” ลี่หวินไล่เพื่อน
“ข้ามีเื่จะขอ” ลู่หยางกล่าว
“มีอะไรว่ามา” ลี่หวินรีบถาม
“ตอนเปิดตานาง ขอให้นางเห็นข้าเป็คนแรกได้มั้ย” ลู่หยางกล่าว
ฉู่หลานยิ้มด้วยความเขินอาย ลี่หวินถึงกับส่ายหน้าให้แล้วกล่าวว่า “ก็ได้ ตอนเปิดตาของนาง ข้าจะไปเรียกเ้าเอง ตกลงมั้ย แต่ตอนนี้เ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าไม่มีสมาธิรักษานาง” ลี่หวินกล่าว
“ก็ได้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะลี่หวิน” ลู่หยางกล่าวก่อนออกไปจากห้อง
เมื่อลู่หยางออกไป ลี่หวินก็เลยยื่นถ้วยยาสมุนไพรให้ฉู่หลานดื่มเพื่อขับพิษ พร้อมกับนำน้ำเกลือเจือจางมากที่ผ่านการต้มมาแล้ว ค่อยๆ หยอดล้างตาให้กับฉู่หลาน จนกระทั่งผ่านไปสามชั่วยาม ลี่หวินก็เลยรีบไปตามตัวลู่หยางให้เข้าไปในห้องพยาบาล
ลู่หยางเดินเข้าไปในห้องก็เห็นฮูหยินนั่งอยู่ที่เก้าอี้พร้อมกับมีผ้าพันปิดตาอยู่
“งั้นเ้านั่งตรงนั้นก็แล้วกัน ส่วนข้าจะค่อยๆ เปิดตาให้กับนาง” ลี่หวินกล่าว
ลู่หยางนั่งมองฮูหยินอย่างตื่นเต้น และแล้วการรักษาก็สำเร็จด้วยดี ฉู่หลานสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง และนางก็ได้เห็นหน้าสามีเป็คนแรก นางเดินเข้าไปกอดเขาทันที
“ขอบคุณมากลี่หวิน ที่ช่วยรักษาข้า” ฉู่หลานกล่าวอย่างซึ้งใจ
“ข้ายินดีกับเ้าด้วยนะ ที่มองเห็นอีกครั้ง แถมได้มีสามีเป็ตัวเป็ตนอีก” ลี่หวินแซว
“เลิกล้อข้าเล่นได้แล้ว” ฉู่หลานปรามเพื่อน
“พวกเ้าไปที่ห้องประชุมเถิด ทุกคนรอพวกเ้าอยู่” ลี่หวินกล่าว
ลู่หยางเลยรีบโอบฮูหยินไปที่ห้องประชุมเพื่อเป็การเปิดตัว
แม้ว่าทั้งทหารและจอมยุทธ์จะไม่ได้ไปร่วมงานแต่งของลู่หยางกับฉู่หลาน แต่ในการเปิดตัวครั้งนี้พวกเขาก็พากันมาอวยพรและแสดงความยินดี สักพักฉินหลงก็รีบนำราชโองการจากท่านอ๋องมาอ่านเพื่อแต่งตั้งลู่หยางเป็แม่ทัพอย่างเป็ทางการ
3K
