“เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำก่อนนะ” อุษาหันไปบอกอรภา ที่ตอนนี้ลอยคอว่ายน้ำกันอยู่ที่กลางสระว่ายน้ำ โดยสามหนุ่มได้ลงมาว่ายน้ำและร่วมพูดคุยอยู่ด้วย ส่วนวรกานต์นั้นขึ้นจากน้ำไปแล้ว และนอนเล่นอยู่บนเตียงผ้าใบ
อุษาว่ายน้ำไปหาบันได เพื่อขึ้นจากสระว่ายน้ำ โดยมีสายตาของราฟาเอล มองตามไปตาไม่กระพริบ
อุษา เธอมีใบหน้าตาสวยหวานซึ้ง ไม่แพ้เพื่อนทั้งสามสาวของเธอเลย มีเส้นผมยาวไปถึงกลางหลัง สลวยยักเป็ลอนธรรมชาติ คิ้วโก่ง ดวงตากลมโต ราวกับตากวาง จมูกโด้งรั้น ปากเป็รูปกระจับแดงระเรื่อ โดยไม่ต้องทาลิปสติกสีเลย ผิวขาวเหลืองนวลเนียนละเอียดละออน่าัั อกเต่งตึงเย้ายวนตาเย้ายวนใจแก่ผู้พบเห็นเป็ยิ่งนัก เอวเล็กบาง สะโพกผายรับกับตัวตนของสาวเ้าทุกอย่าง
ภายในกายของราฟาเอล ณ ตอนนี้ ไฟแทบลุกโชนร้อนระอุขึ้นมาเลยทีเดียว จนร่างกายแทบจะอยู่นิ่งไม่ได้แล้ว นี้ขนาดว่าแช่อยู่ภายในน้ำยังเป็ได้ขนาดนี้ ยิ่งได้เห็นสาวเ้า ตอนที่ร่างบางโผล่ขึ้นจากน้ำ ขณะที่กำลังเกาะเกี่ยวขึ้นบันไดสระ มีน้ำเกาะและไหลเปียกโชกไปทั่วทั้งเรือนร่างบาง ซึ่งสาวเ้าสวมใส่ชุดบิกินี่สีขาว ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่เข้าไปอีก และนั้นยิ่งทำให้ราฟาเอล ร้อนระอุมากขึ้นกว่าเดิม จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหวเอาเลยทีเดียว
อุษาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของตัวเอง ที่วางไว้บนเตียงผ้าใบ ใกล้ๆ เตียงที่วรกานต์นอนอยู่ ขึ้นมาห่อหุ้มตัวไว้ เพราะรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่กำลังมองดูเธออยู่ แต่ก็ไม่ได้หันไปมองว่าเป็ใครกัน เป็ผู้ที่ทำให้เธอรู้สึกอย่างนั้น กลัวว่าจะเป็โจทย์คู่อริของเธอคนนั้นนั่นแหละ จึงทำเป็เฉยเสีย และรีบเดินไปยังห้องแต่งตัว ซึ่งด้านในมีห้องน้ำและห้องอาบน้ำอยู่ในนั้นด้วย
“ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ” ราฟาเอลบอกแก่เพื่อนทั้งสองโดยไม่มองหน้าเลยแม้แต่นิด ว่ายน้ำเข้าไปหาบันไดสระว่ายน้ำในทันที และขึ้นจากน้ำเดินไปยังห้องแต่งตัว โดยไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งนั้น
“อุ้ย!!!.... คุณ....” อุษาเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมาพอดี ก็เห็นหน้าโจทย์คู่อริของตนเข้า ถึงกับอุทานออกมาด้วยความใ
“เป็อะไรใมากเลยหรือไง ที่เห็นผมอยู่ในนี้น่ะ?” ราฟาเอลจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้ง ที่ตอนนี้ได้ปรับสีหน้าให้ดูบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันจะใไปทำไมกันล่ะคะ ถ้าคุณเป็ผีเป็มารก็ว่าไปอย่าง ขอตัวนะคะ” ว่าแล้วอุษาก็ทำท่าจะเดินผ่านชายหนุ่มไป โดยไม่คิดจะสนใจใยดี
“อุ้ย!!!!.... คุณราฟาเอล มาจับฉันไว้ทำไมเนี้ย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” จึงถูกชายหนุ่มจับแขนเรียวเล็กเอาไว้มั่น และดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั้นทันที
อุษาต้องใอีกเป็คำรบที่สอง ซึ่งในรอบนี้นั้นใมากกว่ารอบที่ผ่านมา และแถมยังเกิดความวาบหวาม ประหม่าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“เป็อะไรไปล่ะคนเก่ง ตอนอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ ไม่เห็นคุณจะเป็อย่างนี้เลย แต่พออยู่กันสองต่อสองทำไมสั่นเหมือนลูกนกเปียกน้ำอย่างนี้ละทูนหัว หรือว่ากลัวผม!!??”
ราฟาเอลแกล้งคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง รู้สึกว่าสนุกและชอบใจ อารมณ์ดีขึ้นมาเป็กองเลย
“ใครกลัวคุณ ทำไมฉันจะต้องกลัวคุณด้วย คุณไม่มีอะไรต้องน่ากลัวเลยสักนิด ปล่อยฉันได้แล้ว ปล่อย!!!!!....”
อุษาตวาดใส่คนตัวโตตรงหน้า โดยทำเป็ไม่เกรงกลัวเขา แต่ภายในใจนั้นแสนจะกลัวเอามากๆ เลย ก็เขาตัวก็ใหญ่โต สูงด้วยอีกต่างหาก และแถมร่างกายก็แข็งแกร่งบึกบึนมีแต่กล้ามเนื้อเป็มัด หากคิดจะหักคอเธอ เธอก็คงตายคามือเขาอย่างแน่นอนเลยทีเดียวแหละ
“ปากบอกไม่กลัว แต่ทำไมเหมือนว่าร่างกายคุณจะสั่นๆ นะทูนหัว” ราฟาเอลก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก และแถมยังใช้ปากร้อนรุ่มงับเบาๆ ไปที่ใบหูเล็กนั้นอีกด้วย อย่างแกล้งหยอกเย้าเล่น จนคนตัวเล็กขนลุกชูชัน สั่นสะท้านมากขึ้นกว่าเดิมอีกทีนี้
“ฉันไม่ได้กลัวย่ะ!!” อุษาว่าพร้อมกับทั้งสะบัด ทั้งผลักกายแกร่งให้ออกไป ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ซึ่งชายหนุ่มก็ยอมปล่อยร่างบางออกไปแต่โดยดี
เมื่อร่างบางออกจากอ้อมแขนแกร่งได้แล้ว ก็รีบเร่งเดินออกจากห้องแต่งตัวอย่างเร็วไว โดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังนั้นเลย
“บ้าที่สุดเลย ไอ้บ้า ไอ้คนบ้า!”
พร้อมกับพ้นคำด่าบ่นพึมพำไปด้วยเบาๆ ซึ่งราฟาเอลมองตามหลังบอบบางของอุษา ไปจนลับหายออกไปจากประตูห้องแต่งตัว เมื่อชายหนุ่มสามารถแกล้งคนตัวเล็กได้แล้ว ก็ถึงกับคลี่ยิ้มที่มุมปาก อย่างชอบอกชอบใจ และอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็นกันเลยทีเดียว
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
371
