ณ อาณาจักรอันไกลโพ้นแห่งหนึ่งซึ่งไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้
เด็กหนุ่มรู้ดีว่า กฎงี่เง่าของโลกโสมมอันไร้ซึ่งความเมตตาใบนี้คนอ่อนแอจะต้องตกเป็เหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ทุกๆ วันจำต้องขอทานคุ้ยหาเศษอาหารกิน และยังถูกบังคับให้ร่วมโจรกรรมอีกเด็กหนุ่มทั้งถูกทารุณและถูกใช้งานเยี่ยงทาส จนสุขภาพจิตของเขาเสื่อมโทรมแต่ถึงกระนั้นเด็กหนุ่มก็มีความปรารถนา เขายังอยากมีชีวิตอยู่มีชายคนหนึ่งซึ่งเด็กหนุ่มยอมทำทุกอย่างเพื่อจะฆ่าชายคนนี้เสียให้ได้ด้วยแรงปรารถนานี้เองเด็กหนุ่มจึงยังกัดฟันทนมีชีวิตอยู่ได้
ในกระท่อมอันมืดมิดแห่งหนึ่ง
แสงอรุณค่อยๆสาดส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ด้านในห้องค่อยๆ สว่างขึ้นในกระท่อมนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นราวกับสนิมเหล็ก บนพื้นห้องนั้นมีร่างไร้ิญญาและนองไปด้วยกองเื ส่วนตรงมุมห้องมีถุงใบหนึ่งวางอยู่ถุงที่ว่านั้นมีขนาดใหญ่พอจะใส่เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งเข้าไปได้
“อื้อ...! อื้อ อื้อ อื้อ!”
ถุงขยับหยุกหยิก พร้อมกับเสียงดังอู้อี้ออกมาจากถุง
หัวใจเด็กหนุ่มเต้นระรัวไม่หยุด ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม
เด็กหนุ่มกลั้นใจขยับเข้าไปใกล้ถุงใบนั้นพร้อมกับคลายเชือกมัดถุงออกอย่างหวาดระแวง
ทันทีที่เกิดเสียงเสียดสี ปมเชือกก็คลายออกอย่างง่ายดายพร้อมกับปากถุงที่เปิดออกเผยให้เห็นร่างของสาวน้อยหน้าตาน่ารักสวมอาภรณ์สวยงามคล้ายชุดฮากามะของผู้ดูแลศาลเ้าเด็กหญิงตัวน้อยมีเรือนผมสยายยาวสีม่วง และดวงตาสีเดียวกับเส้นผม
อา...ว่าแล้วเชียว
เด็กหนุ่มเข้าใจแจ่มแจ้ง
บนโลกเน่าเฟะใบนี้...
มันไม่มีหรอก ความเมตตาน่ะ
907
