“นางหนูหยางหลันฮวา ตื่นเถิด”
เสียงปลุกให้หลันฮวาตื่น เมื่อตื่นแล้วนางหันมองซ้ายขวา พบว่าที่ที่นางอยู่นั้นไม่ใช่บ้านหลังเล็กที่นอนก่อนหน้านั้น แต่ที่นี้เป็ที่ที่สวยมากมีทั้งน้ำตกที่ไหลลงมารวมกันการเป็ทะเลสาบ ต้นไม้ยืนต้นที่มีมากมายเขียวขจี ผลไม้กับดอกไม้ต่างแข่งกันออกดอกออกผล
“ที่นี้ที่ไหนกัน” เมื่อมองรอบๆแล้วนางจึงเอ๋ยขึ้น
“ที่นี้คือมิติของข้าเองนางหนู” เสียงของชายชราคนหนึ่งเอ๋ยออกมา
“อุ๊ย ท่านปู่ท่านมาั้แ่เมื่อไหร่เ้าค่ะ ทำไมข้าพึ่งเห็นท่าน” หลันฮวาเอ๋ยออกมาอย่างใ
“ข้าก็อยู่ที่นี้มาตลอดนั้นแหละนางหนู”
“ท่านปู่พาข้ามาที่นี้หรือเ้าค่ะหรือว่าข้าได้ตายลงอีกแล้วเ้าค่ะ”เมื่อรับรู้ว่าตนมาอยู่ที่นี้จึงคิดว่าตนได้ตายอีกแล้ว
“ไม่ใข่หรอกนางหนู ที่ข้าพาเ้ามาอยู่ที่นี้เพราะว่าเ้าของร่างเก่าที่เ้าอยู่นั้น นางได้ร้องขอต่อข้าให้ช่วยให้ครอบครัวของนางอยู่อย่างสบายและปลอดภัย ข้าจึงได้ดึงเอาดวงิญญาของเ้าที่หมดอายุไขที่โลกนั้นมา ดวงิญญาของเ้านั้นแท้จริงก็คือส่วนหนึ่งของดวงิญญาของเ้าของร่างกายที่เ้าอยู่นั้นเอง”ชายชรากล่าวออกมาอย่างยืดยาว
“แล้วท่านปู่เรียกข้ามามีอะไรหรือเ้าคะ” หลันฮวาถามอย่างสงสัย
“ที่ข้าเรียกเ้ามานั้น เพราะข้าจะประทานพรให้แก่เ้า”ชายชรากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“ทำไมถึงให้พรแก่ข้าละเ้าค่ะ”
“เพราะเ้าของร่างเก่าของเ้านั้น อธิษฐานขอพรแก่ข้านั้นเอง” แต่ช่างน่าเสียดายนักที่นางได้สิ้นอายุไขไปแล้ว ชายชรากล่าวในใจ
“ท่านปู่จะให้พรแก่ข้ากี่ข้อเ้าคะ”นางดีใจที่รู้ว่าจะได้พรที่จะไปช่วยครอบครัวตน
“ข้าจะให้พรแก่เ้า ห้าข้อนางหนู”
“ถ้าอย่างนั้น ข้าที่พึ่งเรียนรู้ว่าโลกที่ข้าอยู่นั้น ปลาใหญ่กินปลาเล็ก งั้นข้อที่หนึ่งข้าขอให้ข้าสามารถเรียนรู้เร็วกว่าผู้อื่น ขอที่สองข้าขอเป็ผู้ปรุงยา เพราะว่าข้า้าที่จะช่วยเหลือครอบครัวข้าและผู้อื่น ข้อที่สามข้าขอเป็ผู้ใช้อักขระ เพื่อที่ข้าจะสามารถสร้างเขตเเดนไม่ให้ผู้ที่ประสงค์ร้ายเข้ามาทำร้ายครอบครัวข้า ข้อที่สี่ข้าขอมิติที่เราอยู่นี้ด้วยเ้าค่ะ ส่วนขอสุดท้ายข้าขอเก็บไว้ก่อนเ้าค่ะ”นางกล่าวขอพร
“ได้ข้าจะให้พรแก่เ้า แต่เ้าต้องสัญญากับข้าอย่างหนึ่งนะนางหนู ว่าเ้าต้องใช้พรที่ข้าให้อย่างดี อย่าได้เอาไปใช้รังแกผู้ที่อ่อนแอ แต่เ้าใช้พรของข้ารังแก่ผู้ที่มีจิตใจชั่วร้ายได้”ชายชรากล่าวกับหลันฮวาเพราะว่าพรที่นางขอนั้น จะทำให้นางเป็ผู้ที่แข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดทำอะไรนางได้
“ได้เ้าค่ะข้าจะใช้พรที่ท่านปู่ให้อย่างดี ไม่ใช้ไปรังแกผู้อ่อนแออย่างแน่นอนเ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางเอ๋ยออกมาอย่างหนักแน่น
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะบอกประโยชน์ของมิติให้เ้าฟัง น้ำตกที่ไหลลงมารวมกันเป็ทะเลสาบนั้นมีชื่อเรียกว่า น้ำตกวารีพิสุทธ์สามารถช่วยขับพิษได้ และให้ทะเลสาบนั้นจะมีผลึกวารีอยู่เมื่อเ้าอยากได้ก็ให้เอ๋ยเรียก ผลึกวารีก็จะขึ้นมาจากใต้ทะเลสาบให้เ้าเก็บไปใช้ ส่วนประโยชน์ผลึกวารีนั้นจะเป็ตัวช่วยให้พลังเลื่อนระดับนั้นเอง ส่วนผลไม้ที่นี้นั้นล้วนแต่เป็ประโยชน์เพราะมันแฝงไปด้วยพลังิญญา คนที่กินเข้าไปแล้วนั้นจะทำให้ร่างกายแข็งแรงช่วยเลื่อนระดับได้” ชายชราบอกประโยชน์ให้หลันฮวาฟัง
“และที่นี้ยังมีตำราเ้าก็หมั่นศึกษา สัตว์เทพที่อยู่ที่เ้าก็ทำพันธสัญญาซะนะ”
“ท่านปู่เ้าคะ ข้าสามารถนำของออกไปให้คนในครอบครัวข้าใช้ได้ไหมเ้าคะ”
“ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็ของเ้าแล้ว เ้าสามารถนำไปใช้ได้เลยนางหนู”ชายชรากล่าวไขข้อสงสัยให้แก่นาง
“ข้าต้องขอขอบคุณท่านปู่มากเ้าค่ะ” นางกล่าวพร้อมยกมือขึ้นไหว้ชายชราที่เมตตาแก่นาง
“ไม่เป็ไร แต่ตอนนี้เ้าต้องไปแล้วนางหนู ตอนนี้น่าจะใกล้เช้าแล้ว เดี๋ยวครอบครัวเ้าจะเป็ห่วง” ชายชราเอ่ยออกมาอย่างเป็ห่วง
“และที่สำคัญเ้าอย่าลืมกินน้ำวารีพิสุทธิ์นะ พิษจะได้ขับออกจากร่างกาย”
“ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าจะรีบขับพิษ และนำไปให้ท่านพ่อท่านแม่กินท่านทั้งสองจะได้ขับพิษออกมา”นางกล่าวออกมาอย่างดีใจที่ท่านพ่อท่านแม่จะหาย และกับมาใช้พลังได้
หลังจากนั้นหลันฮวาก็จากไป เหลือชายชราที่ยังยืนอยู่ที่เดิม
“หลานปู่ ปู่ข้าขอให้เ้ามีความสุขมากๆ เมื่อถึงเวลาเ้าจะได้กลับไปที่ที่เ้าสมควรอยู่” ชายชรากล่าวและหายไป